Zomergast

De hele cultus rondom Zomergasten, dat een soort rijksmonument van de nationale televisie is, daar begrijp ik geen snars van. Ja, de nietszeggende diepte-interviews van 60 seconden, die De Wereld Draait Door populair heeft gemaakt, ben ik ook helemaal beu. Maar drie uur lang kijken en luisteren naar het gemijmer van één gast, dat vind ik ondoenlijk. Thank God voor YouTube, waarop de VPRO samenvattingen van Zomergasten in 5 minuten plaatst. Speciaal voor millenials en andere mensen met de aandacht spanne van een fruitvlieg. Dankzij die compilaties praat ik toch over Zomergasten mee.

Gisteren belandde ik per ongeluk middenin een live-aflevering van Zomergasten. Eric Wiebes was de hoofdgast. Ik vond het verrassend om eens de menselijke kant van een VVD-politicus te zien, dus bleef ik hangen. Ik vergeet weleens, door hun harteloze standpunten over de afschaffing van de dividendbelasting en het aanhouden van de gaswinning, dat VVD-politici een hart hebben. Eric Wiebes, als mens, stond centraal in de uitzending. Ik verbaasde me over dat hij als hardwerkende minister zijn zomer vult met met raften, mountainbiken en het wandelen van de Appalachian trail met een tentje van 560 gram in zijn rugzak.

‘Waar haalt een mens, met een geestdodende baan als opperambtenaar, zoveel levensenergie vandaan?’ vroeg ik me af. Wiebes gaf als reden voor zijn levenslust dat zijn vader en opa beiden al rond hun dertigste levensjaar zijn overleden. Dat maakt dat hij een zekere haast heeft met leven. Die levensinstelling snap ik omdat mijn moeder ook jong overleden is. Ik ben er, net als Eric, van doordrongen dat er geen garantie is dat morgen komt.

Ik zag de overeenkomsten in mijn levensloop met die van Wiebes. Zijn grenzeloze optimisme en dat hij harder gaat werken bij tegenslagen. Allebei hebben we een flitscarrière gemaakt. Het avontuur dat we beiden opzoeken tijdens vakanties. En de fragmenten die hij uitkoos van Grand Designs tot Kreatief met Kurk, het zijn allemaal programma’s die ik zou selecteren als ik ooit als hoofdgast van Zomergasten word uitgenodigd. Ik voelde een zeker verwantschap met Eric Wiebes.

Maar toen begon hij een betoog over loodgieters die liever naar voetbal gaan dan naar toneel. Dat de ene hobby niet beter is dan de andere en de cultuursector daarom geen subsidie verdient. ‘En alle kosten van de inzet van politie bij voetbalwedstrijden dan, Eric?’ riep ik naar de televisie. Hij was op slag weer in een VVD-politicus veranderd.

Gerelateerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

4 reacties

  1. Hoe iemand je zijn sympathieke karakter binnen een paar minuten weer kan doen vergeten. Ik blijf het een interessant gebeuren vinden. Vak blijf ik achter met zo’n gevoel van: what just happened? Zou ook nu ook hebben. Voetbal en kunst. Dat is als appels met peren vergelijken.

  2. Tja Wiebus… ik zet altijd een K voor zijn achternaam met als voornaam rare”.
    Het is mij een raadsel hoe deze man op Economische Zaken terecht is gekomen na eerst een rampzalige puinhoop van de belastingdienst gemaakt te hebben. Mensen met een grote zak geld naar huis gestuurd zodat er nu deskundige mensen tekort zijn en de puinhopen maar groter worden,
    Laat hem maar lekker gaan raften, op eigen kosten natuurlijk. .