Vluchten

Ondanks dat ik een uitgesproken mening heb over het toenemende anti-homogeweld, homofobe politici en Renate van der Gijp, uit ik die niet. Ten eerste omdat ik gelukkig omringd ben door weldenkende mensen met dezelfde voorspelbare en politiek-correcte mening als ik. Ten tweede omdat het overtuigen van mensen met een tegenovergestelde mening strandt in een uitzichtloze discussie over de vrijheid van meningsuiting. Volgens sommigen is homohaat een mening die simpelweg geuit mag worden. Voor hen is de vrijheid van meningsuiting blijkbaar eenrichtingsverkeer. Geen enkel doordacht argument kan op tegen de onwil en onwetendheid van de mannen bij Voetbal Inside.

Moe van het vechten tegen dat soort ongezouten meningen, koos ik ervoor te vluchten. Naar de film dan maar. Call Me By Your Name draaide in de bioscoop. De film beloofde een aangename vlucht te zijn naar de eighties. Hoewel, aangenaam? Ik ben opgelucht dat we de kleding van de jaren tachtig ontgroeid zijn. De verschrikkelijk flodderige overhemden die minstens twee maten te groot zijn, de alom aanwezige unisex-spijkerbroeken in fletsblauwe kleren.

Tot mijn grote ergernis suggereert de film dat je op de, voor die tijd kenmerkende, synthesizerdeuntjes kunt dansen. Al bewijzen de acteurs vakkundig het tegendeel door consequent uit de maat te bewegen in elke dansscène.

Ook andere warme gevoelens over de eighties ontkracht Call Me By Your Name moeiteloos. Homoseksualiteit lag toen nog lastig. De film brengt schrijnend in beeld hoe twee mannen worstelen met hun liefde voor elkaar en de verwachtingen van anderen, om een traditioneler gezin te stichten. Het gevecht tussen gevoel en verstand van de geliefden, die elkaar aantrekken en net zo hard weer afstoten, kwam enorm binnen. En er kwam een knagend schuldgevoel bij me op.

De tijd waarin Call Me By Your Name zich afspeelt, is maar vijfentwintig jaar geleden. Nu is het in de Westerse landen bespreekbaar dat je op iemand van hetzelfde geslacht valt. Zelfs in voetbalprogramma’s hebben ze het erover. Tegenwoordig komen jongens van veertien al uit de kast. Dat was zelfs in mijn jeugd in de jaren negentig ondenkbaar. Deze acceptatie van homoseksualiteit was er nooit geweest als iedereen z’n mond had gehouden.

Als ik over vijfentwintig jaar meewarig wil lachen om de homofobe grappen van Voetbal Inside, moet ik me er vandaag tegen uitspreken. Die mannen moeten zich eens gaan bezighouden met dingen waar ze verstand van hebben. Voetbal, of zoiets.

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

Gerelateerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

11 reacties

  1. De film zowel als het programma ken ik niet , gelukkig maar, ik ben het aardig zat aan het worden dat je tegenwoordig overal een mening over moet hebben en dan nog de juiste politiek-correcte mening. Ik heb geen zin om overal over na te moeten denken als ik met “mensen” omga.

    1. De film is een prachtige ode aan de liefde, Riet dus de moeite waard. Politiek-correct of niet, het is ook onaardig om iedereen voor het hoofd te stoten met vervelende opmerkingen. Dus een beetje op je woorden passen vind ik gepast, en een kleine moeite.

    1. Rob, ik kijk ook geen voetbal of napraatprogramma’s over voetbal. Alleen komt elke foute opmerking vervolgens voorbij op social media. Dus dan word ik er alsnog mee geconfronteerd.

  2. Ik denk dat het allemaal in golven gaat. Volgens mij kon in de jaren 80 ook al veel, er voor uit komen, samenwonen. Tegenwoordig kan er gehuwd worden en kinderen opgevoed. En volgens mij was er toen ook al anti-homogeweld. Ik denk dat er weinig veranderd.

    (En volgens mij heeft Kakel het niet eens gezien en er toch een mening over. Het universum is oneindig, je kan niet verder komen dan oneindig.)

    1. Nou weinig veranderd: ik zie nu jongere kinderen voor hun homoseksualiteit uitkomen. Dat is vooruitgang, vind ik. Ik heb ook niet de illusie dat iedereen begrip opbrengt maar laten we elkaar respecteren. Ik bedoel, ik heb moeite met wat sommige religies voorschrijven maar respecteer andermans geloofsovertuiging, zonder er me mee te bemoeien.

  3. Ik kan me voorstellen dat je je onprettig voelt door de opmerkingen van VI. Het zijn een stel kinderen die nooit volwassen geworden zijn en een gigantisch ego hebben. Ze leven in het midden van hun eigen universum. Met respect kom je verder dan het universum groot is.

  4. Altijd goed om je uit te spreken, voor of tegen. In de discussie rondom o.a. de uitspraken van de VI- bejaardensoos die een voetbalkantine probeert na te doen mis ik eerlijk gezegd de relativering: het zijn vervelende, kinderachtige uitspraken en gedragingen, maar meer ook niet. Als ik moet kiezen tussen het flauwe, relnichten gedrag van Geer en Goor en de opmerkingen van Van der Gijp en Derksen, geef mij maar die laatsten. We zijn ook een beetje door aan het schieten in politieke correctheid. Eens dat het meer dan vervelend is als je op het punt staat uit de kast te komen en dan je ouders hard ziet lachen bij de bekende VI fragmenten,maar dan weet je ook meteen hoe ze erover denken. In plaats van ons hier druk over te maken en genderneutrale toiletten te eisen (echt geen idee voor welk probleem dit de oplossing is, maak dan alle toiletten (zag ik in Zweden) gewoon neutraal.) zou de community zich wat meer kunnen richten op verbale en fysieke weerbaarheid en het omarmen van rolmodellen die laten zien als gay een leven te leiden dat aan hun wensen en ideeën voldoet. Kijk wat dat betreft eens naar André van Duin, Joop Wijn, Wouter Hamel e.v.a. Eis het recht op jezelf te zijn en haal je schouders op voor eenieder die daar kennelijk iets van vindt.
    Dan: de film Call me…. wordt hierboven wel een tikje tekort gedaan. Ik kan mij niet herinneren in tranen de bioscoop te hebben verlaten, maar bij deze film gebeurde dit wel. En ik was niet de enige. Prachtige film, geweldig geacteerd en een gelaagde verhaallijn met subtiele verwijzingen (Aids) naar het onheil dat de community nog te wachten zou staan. In de bioscoopzaal zat overigens bij ons een meisje met hoofddoekje. Ook daar komt de emancipatie dus wel goed….

    1. Gelijk over de film: die was ronduit prachtig! Een film om verliefd op te worden.

      De reden waardoor de film voor mij een minder onbezorgde vlucht was, was de scene waarin de vader een bekentenis doet aan zijn zoon (sorry, ik wil geen spoilers). Dat moment realiseerde ik me hoezeer de tijden inmiddels zijn veranderd, en dat zo’n verandering niet vanzelf komt.

      Voor wat betreft Geer en Goor, daar noem je zoiets, die mannen zijn ongeschikte boegbeelden voor de homogemeenschap (als je het mij vraagt). Maar de mannen van Voetbal International zijn evengoed geen goede voorbeelden voor wie dan ook.