Veertig

Laatst kwam ik er achter dat een midlifecrisis tien jaar eerder begint. Geen flauw idee waarom, maar ik associeerde een midlifecrisis met grijzende vijftigers. Dat bleek een vergissing. De gemiddelde levensverwachting voor een man ligt rond de tachtig. En geen honderd. Dat betekent dat de midlifecrisis zich ergens rond je veertigste levensjaar voltrekt.

Gisteren werd ik veertig. Momenteel herken ik nog geen symptomen van een naderende midlifecrisis. Het aantal grijze haren valt me mee. Bovendien voel ik geen behoefte om een motorrijbewijs te halen, om maar een midlife-cliché te noemen. Of mijn mooie man inruilen voor een toyboy: het lijkt me verschrikkelijk! Stel je voor dat ik weer het nachtleven in moet. Of zo’n onverzadigbaar libido moet stillen. Er groeien wel steeds meer haren uit mijn oor, dat zegt ook iets over leeftijd, geloof ik.

Ik ben veranderd in alles waarvan ik gruwde toen ik een jaar of vijfentwintig was. In de holst van mijn quarterlifecrisis ontdekte ik dat mijn zondagavonden bestonden uit op de bank zitten met een kop thee. In plaats van met een kopstoot in de kroeg, zoals vroeger. Anders kon ik op maandag slecht functioneren op het werk. Ook de epische kroegverhalen, over zaterdagnachten doorhalen, werden zeldzaam. Het kostte me steeds meer tijd om daarvan te herstellen. Rond die tijd stond mijn eerste langdurige relatie op instorten. Het besef dat het met een gezamenlijk koophuis lastig was om zomaar weg te lopen voor mijn verantwoordelijkheden, drong langzaam tot me door. Ik schrok ervan dat mijn leven zulke serieuze vormen had aangenomen.

Ik stond er kort bij stil en denderde door naar de volgende leeftijdsgebonden identiteitscrisis. Mijn dertigste verjaardag veranderde in een deadline waarvoor ik gesetteld en geslaagd wilde zijn. Ik had bedacht dat, aangezien ik het permanent oneens was met het beleid, ik voortaan zelf wilde beslissen over mijn werk. Tijd voor carrière maken, dus. Omdat me dat onmogelijk leek zonder diploma op zak, deed ik in de avonduren een beroepsopleiding. Een versnelde variant natuurlijk, zodat ik ondertussen alle verloren studie-uren van mijn jeugd kon inhalen. En wat voelde het zuur toen ik, na het papiertje en een promotie, evengoed de onwetendheid in pacht had. Daar ergens, had ik het inzicht dat mijn teleurstellingen het gevolg waren van mijn hoge verwachtingen. Nadien probeerde ik het leven te nemen zoals het kwam. Dat leek me stukken overzichtelijker.

Nu, als nieuwbakken veertigjarige, schijnt er een radicale koerswijziging op de loer te liggen. ‘Het leven gaat z’n welbekende gangetje en dat voelt toch een beetje als stilstaan,’ las ik ergens over de midlifecrisis. Alleen heb ik nergens last van. De voorspelbaarheid van mijn leven houd me rustig, denk ik.

Gerelateerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

22 reacties

  1. Oooh… dit klinkt spannend. 2 maanden en ik tik ook de 40 aan. Ik kan me niet voorstellen dat ik dan in een midlifecrisis bevind. Twee jonge kinderen houden mij natuurlijk ook jong. En dankzij de Indonesische genen van mijn ouders, ziet de buitenkant er ook veel jonger uit. Scheelt ook dat ik mijn motorrijbewijs jaren geleden al haalde, natuurlijk. En aan die ‘toyboy’ ben ik ook al begonnen, maar die heb ik gewoon gehouden. Ik ben benieuwd. Ik ga het merken :)

    In ieder geval, van harte!

  2. Een beetje laat, maar toch nog gefeliciteerd!
    Ik zit sta op dit moment ook voor een quaterlifecrisis… Met een beetje geluk kan ik gebruik maken van mijn jarenlange oefening in uitstelgedrag en maak ik er ook maar meteen een midlifecrisis van… ;)

  3. Gefeliciteerd!

    Maar eigenlijk is 40 niet het midden, eerder 32. Dwz het leven gaat steeds sneller door het afsterven van hersencellen. De enige mogelijkheid om die snelheid af te remmen is een saai leven waar je tegenop ziet. Ik begrijp dat je daar aan werkt. ;-)

    Zelf ben ik 60. Eer paar jaar terug was ik 40.

  4. Je hebt het weer mooi beschreven. Het gaat zo ja, je leven verandert, en dat is prima. Ook als je toch per ongeluk helemaal uit vrije wil bent geworden waar je twintig jaar geleden van gruwde.

    Een paar jaar terug kwam alles wat ik niet zo goed of handig was door de zwangerschapshormonen (blijven na jaren doorwerken). Tegenwoordig is het de schuld van de overgang. Of de midlife crisis. Ben nog aan het nadenken wat ik er over twintig jaar voor excuus voor ga verzinnen.

    1. Dat heb je goed begrepen, Riet! Ik ben nog niet van plan om mijn leven van de rails te gooien. Misschien dat ik nog eens ergens een wissel omzet om een andere richting op te gaan, wie weet.