L’HETERO

Op de Kalverstraat in Amsterdam is maandagavond aan Linda de Mol het eerste exemplaar van L’HETERO uitgereikt door Paul de Leeuw. Paul had bewust Linda gevraagd om het tijdschrift in ontvangst te nemen. ‘Linda de Mol is het boegbeeld van alle heteroseksuelen,’ zei Paul daarover.

De Leeuw zegt het blad aan heteroseksuelen te hebben gewijd omdat ‘het nog steeds nodig is’. Dat is ongetwijfeld waar: anders dan homoseksuelen kunnen heteroseksuelen niet opboksen tegen de idealen van schoonheid, het najagen van je dromen en een vrije seksuele moraal. ‘Je kunt dat de hetero’s onmogelijk kwalijk nemen,’ vindt Paul. ‘Met een druk gezinsleven naast een baan, blijft er geen tijd over voor sporten of hobby’s. En vanwege de kinderen wordt niet geaccepteerd dat je af en toe met een andere partner slaapt. Heteroseksualiteit is een vreselijk keurslijf.’

Op de cover van het blad prijkt een pikante foto, waarop een poedelnaakte Claudia de Breij zoenend in de branding staat met Gordon. Gordon zei meteen ja toen hij werd benaderd door de bladenmakers. ‘Ik vind het een eer. Door op de cover te gaan staan draag ik mijn steentje bij aan de acceptatie van hetero’s. In de media schilderen ze hetero’s vaak af als gewoontjes. In de huidige metroseksuele cultuur hebben ouders nog liever een kind dat crimineel is dan hetero. Ik vind dat iedereen zich fijn moet kunnen voelen.’ Het is niet de eerste keer dat Claudia en Gordon met elkaar zoenen, verklapte Claudia. ‘We kussen elkaar altijd drie keer op de wangen als we elkaar tegenkomen.’

Een opvallend item gaat over Thomas Berge, die er eenmaal spreekt over zijn heteroseksualiteit. ‘Ik heb te lang een dubbelleven geleid,’ zegt Thomas in het openhartige interview. Hij vertelt over zijn geflirt met homoseksualiteit, en zijn worsteling met het leven als hetero. Verder heeft het blad een spraakmakend verhaal over heteroseksuele ontwerpers: een taboe in de modewereld.

Een enkeling heeft kritiek op het blad. ‘Voor mij als hetero is het anders als je hetero’s met elkaar ziet zoenen. De coverfoto is een toneelstukje van een lesbienne met een homo,’ zegt Johan Derksen. Voor hem zit het pijnpunt ook in het gevoelsleven. ‘Claudia en Gordon weten niet hoe het is dat er openlijk op hetero’s wordt neergekeken’.

Tout hetero Nederland was aanwezig om de launch van de L’HETERO te vieren. Paul De Leeuw benadrukte dat het blad ook voor homo’s leuk is om te lezen.

Dit stukje bestaat grotendeels uit allerlei quotes over het blad L’HOMO. Ik heb ze omgeschreven alsof het blad over hetero’s gaat. Ik stoor me al jaren aan het blad L’HOMO en de vreemde kijk op acceptatie van homo’s, en met dit stukje wil ik duidelijk maken hoe stigmatiserend het blad eigenlijk is.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Zwart-Wit

De controversiële titel van dit stukje is niet bedoeld om te provoceren hoor, al voelen vermoedelijk een aantal blanke en/of donkere mensen zich beledigd. Ik vond het een toepasselijke titel vanwege de verhitte discussie over medelanders met een getinte huidskleur. Die discussie startte door een artikel op de site van de Viva met de suggestieve titel ’10 redenen om een donkere man te daten’. Prompt ging het lijstje viraal op internet, met als voornaamste kritiek dat de inhoud racistisch was.

Uit pure nieuwsgierigheid heb ik dat lijstje ook gelezen. Het moet me van het hart dat het me een beetje tegenviel. Qua racisme dan. Hoe kun je een opsomming van louter positieve eigenschappen – met opmerkingen over dat donkere mannen goed kunnen dansen en groot geschapen zijn – uitleggen als racisme? Het is een feit dat de horkerige Nederlandse mannen het er niet bijster goed vanaf brengen op de dansvloer. En ik was danig onder de indruk van de grootte van het geslachtsdeel van de enige neger met wie ik ooit de lakens heb gedeeld. Al ben ik makkelijk onder de indruk van dingen, geloof ik.

Enfin, elk mens leeft graag in de waan dat hij een volkomen uniek wezen is, dus ik begrijp hoe onaangenaam het is als je op basis van wat uiterlijke kenmerken in een bepaald hokje wordt gestopt. Misschien zijn die stereotypen wat uitvergroot (al zal elke neger dit waarschijnlijk keihard ontkennen), ergens bevatten ze een kern van waarheid. Alle stereotypen zijn in het verleden gebaseerd op feiten. Het is me dus een raadsel waarom stereotypen vandaag de dag racistisch zouden zijn. ‘Het is stigmatiserend,’ wordt er gesnauwd. Die felle manier van reageren is besmettelijk want laatst reageerde ik ook aangebrand toen iemand alle clichés over nichten opnoemde. En dat terwijl ik er het levende bewijs van ben dat stereotypen kloppen.

Iedereen die mij net leert kennen, gaat er ongevraagd van uit dat ik op mannen val. Niemand hoeft een helderziende te zijn om te herkennen dat ik een homo ben. De aanwezige vrouwelijke trekjes en mijn wapperende handjes geven mijn geaardheid direct weg. Hoe graag ik ook geen wandelend cliché wil zijn, er is geen ontkennen aan.

Wat ik van deze landelijke discussie heb geleerd is dat ongeacht iemands huidskleur, ras, geslacht, geloofsovertuiging of seksuele geaardheid, we allemaal volkomen overgevoelig op elke vorm van stereotypering reageren. Of is het stigmatiserend als ik dat zomaar over iedereen beweer?