Soundtrack

Wat als ik op een windstille dag wil uitwaaien? Dan draai ik het album ‘Darling Arithmetic’ van Villagers. Die muziek roept herinneringen op aan een regenachtige vakantie in Ierland. Toen heb ik urenlang op een strand de storm getrotseerd in mijn regenjas. Als ik daaraan denk, heeft dat een placebo-effect dat mij een uitgewaaid gevoel bezorgt.

Andersom kan ik op een druilerige dag een instant zonnig gevoel oproepen met de Pet Shop Boys. Het beluisteren van hun album ‘Electric’ brengt me terug naar het broeierige Florida. Naar bolletjes ijs in de smaken aardbei-peper en bosbessen-geitenkaas bij een klein zaakje in Saint Augustine. Of naar het gelukzalige gevoel dat ik had toen ik op Key West de zon in de zee zag zakken. Al kan die zalige stemming ook een bijeffect zijn van de mierzoete cocktail die ik daar dronk aan de kade.

Zo zijn er meer herinneringen en gevoelens die ik kan opwekken met muziek. ‘I See You’ van The XX transporteert me terug naar de fucking middle of nowhere, dat ligt ergens in Idaho, waar ik vorig jaar een volledige zonsverduistering aanschouwde. Zet een willekeurig liedje van dat album op en een gevoel van bevreemdende nietigheid steekt de kop op.  Het bleek een terugkerend thema tijdens die vakantie want hetzelfde nietige gevoel had ik in het lavalandschap van Craters Of The Moon, de geisers in Yellowstone en aan de rand van de Grand Canyon. ‘Bad Romance’ van Lady Gaga associeer ik met de fjorden in Noorwegen, R.E.M. met belabberde wegen diep in Roemenië en Stina Nordenstam met het desolate noorden van Zweden.

Mijn tactiek is dat ik ter voorbereiding van een vakantie, naast mijn koffer, ook mijn Spotify-account vul. Ik download zoveel mogelijk onbekende albums en artiesten. Telkens weer ontpopt één van die albums zich vanzelf tot de favoriet van de vakantie. En dat draaien we dan doorlopend. In de auto. Op de koptelefoon. Overal. Mijn herinneringen aan die vakantie raken verweven met die specifieke muziek.

Binnenkort ga ik op vakantie naar Marokko. Ik heb mijn Spotify alvast ingepakt met nieuwe muziek. Voor de soundtrack van Marokko staan Sufjan Stevens, Lana Del Rey, Portugal The Man, London Grammar en Anderson Paak op de nominatie. En nu is het afwachten. Het lukt me nooit om vooraf te zeggen welk album gaat aanslaan. Ik heb mijn favorieten maar de mening van mijn vriend weegt even zwaar. Onze muzieksmaak verschilt dus het blijft onvoorspelbaar wat ons beiden bekoort.

Heel soms, zoals toen met een album van Beth Ditto in Frankrijk, klikt het met geen enkel album. Gelukkig heb ik dan de vakantiefoto’s nog.

Dit stukje schreef ik begin mei voordat we daadwerkelijk op vakantie gingen naar Marokko. Wordt vervolgd! 

Gerelateerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

10 reacties

  1. Ik zocht gisteren op YouTube een nummer op vermits ik twijfelde over de titel en liet dat scherm vervolgens even openstaan waardoor ik na Machinehead van Bush ook Zombie van The Cranberries, Smells like teen spirit van Nirvana en Glycerin van Bush hoorde waardoor ik het gevoel had dat ik terug een tiener was die in haar kamertje naar deze muziek luisterde.

  2. Muziek hééft dat! Daar kun je herinneren aan verbinden die á la minute op te roepen zijn zodra je die muziek hoort, meestal heel fijn. De uitzondering is muziek die bij uitvaartgelegenheden wordt gedraaid, die “verknoeien”soms een nummer door de herinnering omdat je er niet zelf voor kon kiezen om die muziek aan die gebeurtenis te koppelen.