Grens

Je hebt niets in de woestijn te zoeken als je, zoals ik, een hekel hebt aan zand. Maar omdat de woestijn een aanzienlijk deel van Marokko beslaat, viel er bij een rondreis nauwelijks aan te ontkomen. Elke samengestelde rondreis bevatte een overnachting in een Bedoeïenenkamp in de zandduinen van de Sahara. Zo’n overnachting leek mij een nachtmerrie. Geen enkele belofte aan een adembenemende zonsondergang of sterrenhemel kon daar tegenop.

Van jongs af aan vind ik het strand of de zandbak al niets. Zand heeft de nare eigenschap om tussen je tenen te kruipen. Het kleeft aan je schenen. En als je het zand van je af slaat dan zit het ook aan je handen. Zelfs al spoel je omstandig je voeten af dan schuurt er altijd een restje zand in je schoenen. Daarna zit het zand ineens overal. Waarschijnlijk zitten de zandkorrels vooral tussen mijn oren, toch geeft het me de kriebels. Ik had doelbewust Marokko, met al z’n zandvlaktes, als vakantiebestemming gekozen om de grenzen van mijn comfortzone te verleggen. Een hotel met uitzicht op de Sahara dat vond ik al uitdagend genoeg.

In het kader van het oprekken van diezelfde comfortzone had mijn vriend mij meegelokt op een rondrit door de woestijn. Ik probeerde in de 4×4 Landcruiser zo min mogelijk na te denken over de gevolgen van autopech in een gebied zonder mobiel bereik. Voor alle zekerheid had ik de lidmaatschapskaart van de wegenwacht meegenomen. Ondertussen probeerde ik te genieten. Regelmatig onderbroken door een stemmetje in mijn achterhoofd dat waarschuwde voor de achterbanden, die steeds verder in het zand leken weg te zakken. Zand hoopte zich op in mijn schoenen en in de lens van het fototoestel, die piepte en kraakte bij het scherpstellen voor een foto. Het was er verschrikkelijk. Mooi trouwens ook.

Ik had verwacht dat het hotel meer beschutting zou bieden. Maar een stap buiten de drempel van de hotelkamer lag de voet van een enorme hoop zand van ongeveer 100 meter hoog. Het zand glipte, vanwege de aanhoudende woestijnwind, door alle kieren en gaten naar binnen. Lopend op de stenen vloer in de kamer knisperde het zand onder mijn voeten. Het nachtkastje werd bedekt door een dun laagje zand. De zandkorrels waren zelfs tussen de lakens van het bed gekropen. Ik zag mijzelf hier geen oog dicht doen. Het hotel lag dichter bij de Sahara dan de grens van mijn comfortzone.

Dit stukje schreef ik in juni tijdens onze vakantie naar Marokko. 

Gerelateerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

16 reacties

    1. Ik vond Marokko, ja zelfs de woestijn (toen ik er eenmaal uit was), prachtig. Dit was inderdaad voorbij Merzouga maar dat sla ik een volgende keer over. Verder een prachtig land met vriendelijke mensen, mooie natuur en fijne steden. Echt een aanrader, en inderdaad je bent er zo met het vliegtuig.

    1. Nou, geen cliffhanger hoor. Ik heb voor € 35 per nacht een hotel geboekt dat verder weg lag van de Sahara. In het hierboven beschreven hotel was ik binnen een uur weer uitgecheckt.