Boegbeeld

Hoera! Het ‘roze plafond’ bestaat niet. Met de juiste dosis talent en drive kun je als homo best hogerop klimmen. Dat bleek uit twee afzonderlijke interviews van de Volkskrant deze maand met Tom Kellerhuis (hoofdredacteur HP/De Tijd) en Frans Klein (televisiedirecteur bij de Nederlandse Publieke Omroep). Alleen jammer dat beide mannen verder alle vooroordelen over homo’s bevestigen.

Ik begrijp dat de Volkskrant uit was op een spraakmakend interview met Kellerhuis. Van de tien dilemma’s voor hem, gingen er vijf over drank, drugs en seks. Zo kreeg Tom de stelling ‘uppers of downers’ voorgelegd. Tom vertelde schaamteloos dat hij jarenlang drie dagen per week cocaïne snoof. Andere dagen kwam hij zonder uppers door, want: ‘er moest ook gewerkt worden’.

‘Dertig jaar jonger’, antwoordde Tom op de suggestieve stelling ‘tien of twintig jaar jonger?’. Daarna klaagt hij dat zijn laatste toyboy van 22 een golddigger bleek, die om designertassen vroeg. Logisch, lijkt me. Wat zoekt zo’n snotneus anders bij een overjarige hoofdredacteur van een saai maandblad? Tom keerde terug bij zijn vorige partner, en date daarnaast met meerdere jongere jongens, allemaal opgeduikeld via Grindr of PlanetRomeo. ‘Een uit de hand gelopen hobby’, noemt hij zijn wisselende contacten.

De andere geïnterviewde, Frans Klein, zet zich af tegen zijn imago als familieman. Hij benadrukt ‘een mannetje’ te zijn. Hij had zich ‘te pletter gewipt’ als hij de looks van Arie Boomsma had gehad. ‘Als ik me voorstel dat ik goed geschapen was, dan had ik er wat mee moeten doen’, stelt Frans. Hij noemt het daarna ‘vast een typische nichtenconclusie’.

Pardon? Dat waag ik te betwijfelen. Ik ken voornamelijk homo’s met een monogame relatie. Mensen voor wie het verdiepen van de liefdesrelatie iets anders betekent dan anoniem afspreken met een tropische verrassing van 24 centimeter. Allemaal werkzaam bij bedrijven waar koffie de enige upper is. Een leven waar Tom Kellerhuis direct down van wordt. Hij noemt homo’s die samen op de bank zitten ‘Gaykrant-trutten’.

Nou, deze tuthola zit vaak met zijn vriend op de bank om gezapig te Netflixen. En onderhoudt daarnaast een bevredigend seksleven. Zonder dat ik daarvoor drank, drugs en/of jongere bedpartners nodig heb.

Ik werp me op als boegbeeld voor alle brave, misschien zelfs ietwat truttige homo’s, die al jaren in het verdomhoekje zitten. Iemand moet het doen.

Rolmodel

Het was een fijne flashback naar 2004 toen ik Jake Shears op de cover van het Engelse blad Attitude zag staan. Jake en ik, wij gaan ‘way back’.

Meteen vanaf de eerste single van zijn band Scissor Sisters was ik fan, omdat de homoseksualiteit schaamteloos duimendik op hun muziek en image lag. Destijds kwamen popartiesten – hallo, George Michael – alleen uit voor hun seksuele geaardheid als ze tijdens het cruisen uit de kast werden getrokken door een undercover politieagent.

Een openlijk homoseksuele band vond ik weer eens wat anders. Hun album Night Work beschouw ik zelfs als de ultieme homo-erotische soundtrack. Het album staat vol vunzige dancemuziek en teksten die gaan over de vuige kantjes van de gayscene.
‘Does everybody know right now exactly where you are?’ zingt Jake in het liedje Sex and Violence. Iedereen die ooit een anonieme seksdate op een afgelegen plek heeft gehad, begrijpt precies welke spanning hij bezingt. Die fijne plaat staat al jarenlang bij mij in de kast te verstoffen, sinds het stiller is geworden rond de Scissor Sisters.

Maar Jake Shears is dus terug. In z’n eentje dit keer. Vooruitlopend op zijn eerste soloalbum gaf hij alvast een interview aan Attitude. Wat bleek? Sinds Jake de podiumoutfits van de Scissor Sisters – meestal bestaande uit spandex en pailletten – had uitgetrokken, was hij zich gaan kleden als een doorsnee heteroseksuele, blanke man. Hij verwondert zich erover dat op datingsapps ‘geen mietjes’ de norm is geworden. En dat veel gays hun mannelijkheid etaleren met spierbundels, stoerheid en onopvallende H&M’pjes. De zanger vraagt zich hardop af waarom gays onbewust degenen waarvan we fundamenteel verschillen – heteroseksuelen – tot rolmodel verkiezen.

Dat vind ik een goede vraag. Eentje waar ik niet direct een antwoord op heb.

Wel ben ik het roerend eens met Jakes pleidooi. Binnen de gayscene is er meer aandacht voor de beauty dan voor de brains. Daar doe ik zelf, met een personal trainer, keihard aan mee. Natuurlijk, een mooie buitenkant doet het goed op Instagram. Toch telt voor mij iemands binnenkant minstens even zwaar mee. Op een lichaam raak je vanzelf een keertje uitgekeken. Om elkaar dan te blijven boeien is het verdomd handig dat je een goed gesprek kunt voeren.

Ja, die Jake. Een man met een goed lijf. Met de stem van een mietje. En hij heeft nog iets zinnigs te zeggen ook. Ik vind hem een beter rolmodel voor de gayscene dan welke heteroseksueel dan ook.

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

Singles Day

Naast massa’s goedkope en door kinderhandjes geproduceerde prullaria, importeren we blijkbaar ook feestdagen uit China tegenwoordig. Tenminste, dat doet Bol.com. Als het aan het online warenhuis ligt is 11 november voortaan ‘Singles Day’. In 1993 riepen vier Chinese studenten aan de Nanjing Universiteit 11 november uit tot de dag waarop zij hun vrijgezellenbestaan vierden. Een soort tegenhanger van het kleffe gedoe op Valentijnsdag. Op zich vind ik dat een sympathiek idee. Singles zijn tenslotte ook mensen. Ofschoon ik zelf gelukkig getrouwd ben, walg ik van het hele verheven beeld rondom relaties. Alsof je zonder partner niet compleet kunt zijn, of zo.

Maar deze enigszins filosofische aanleiding voor Singles Day is in China allang op de achtergrond geraakt. De feestdag is verworden tot een soort kapitalistisch koopfestijn, waarop singles met korting bij webwinkels cadeaus kopen voor zichzelf. Van Bol.com hoef je geeneens single te zijn om Singles Day te vieren. Op de voorpagina staat er groot ‘dé feestdag voor jezelf (op=op)’. Als je dan nog twijfelt dan leggen de marketeers Singles Day als volgt uit: ‘een feestdag waarop jij jezelf eens flink mag belonen. Niet omdat het je verjaardag is, maar omdat je het jezelf gunt.’ Al vermoed ik ergens dat Bol.com stiekem gewoon grof geld hoopt te verdienen aan hun ‘Singles Day Deals’. Maar dat is vast een paranoïde gedachte van mij.

Natuurlijk was ik benieuwd naar wat dan het ultieme cadeau voor jezelf is als single, echtgenoot, bigamist of eigenlijk alle mensen die zichzelf ‘eens flink mogen belonen’? Je krijgt 30% korting op boeken: meteen bovenaan staat de nieuwste thriller van Camilla Läckberg, genaamd ‘Heks’. Een toptitel onder singles met een minderwaardigheidscomplex. En ‘de persoonlijke verzorging’ voor hem en haar is ‘scherp geprijsd’. In deze categorie kon ik me meteen inbeelden welke elektronische apparatuur een vrijgevochten vrijgezel zichzelf cadeau doet ter ere van Singles Day. Helaas blijft dat in de wereld van Bol.com steken bij een Philips Baardtrimmer met richtlaser (voor hem). En voor haar is er de BaByliss 2736E Krulborstel (automatisch roterend). Gezien die laatste specificatie is de krulborstel mogelijk multi-inzetbaar.

Voor alle singles die hun vrijgezellenstatus willen vieren, heb ik een onconventioneel idee. Neem jezelf mee uit eten naar een fijn restaurant. Misschien iets Chinees, om in het thema te blijven. Het bedienend personeel kijkt er misschien vreemd van op. Daar trek je je vandaag lekker niets van aan. Je mag schaamteloos in je eentje een tafel bezet houden. Gewoon, omdat je het waard bent.

Dinky

‘Hoe noem je ons? Een ‘dinky’? Nog nooit van gehoord. Is dat een scheldwoord? O, een afkorting. Voor ‘double income, no kids’. Ja, dat klopt aardig.

Wat wil je daar eigenlijk mee zeggen? Dat wij het breed laten hangen, omdat we een paar keer per maand uit eten gaan? Kijk, dat jij zelden de deur uitkomt, omdat je thuis met twee huilbaby’s zit opgescheept, daar kan ik ook niets aan doen. Nee, geen wonder dat je geen oppas kunt vinden. Iedereen bedenkt zich twee keer voordat ze bij jullie gaan oppassen voor die paar rotcenten.

Inderdaad, wij kunnen spontaan naar La Grand Bouffe voor een viergangendiner. Moet ik me daar schuldig over voelen? Trouwens, wie roept er telkens dat je er zoveel voor terugkrijgt, die kinderen. Jij toch? Zeur dan niet zo over een avondje uit. Geniet lekker van je kroost. Of van de stilte, als je hen tegen tien uur ‘s avonds eindelijk in bed hebt liggen.

Hoezo zijn onze vakanties extravagant? Wat denk je dat zo’n cruise langs vijf continenten kost? Ik kan je wel vertellen dat het stukken goedkoper is dan die drie weken van jullie, op zo’n overbevolkt bungalowpark. Ja, het scheelt enorm als je buiten de schoolvakanties reist. Hou op met dat zielige gedoe. Daar had je over na moeten denken voordat je aan kinderen begon.

Dus jij vindt drie auto’s decadent? Hoezo, nergens voor nodig? In de winter kan ik toch niet met de cabrio naar het werk? En ja, natúúrlijk zit er verwarming in; zonder dak is het best frisjes als het buiten vriest. Zeg, begin je nu ook nog te zeuren over uitlaatgassen? Kijk naar jezelf, jij pakt nog de auto om een pak luiers te halen.

Trouwens, mijn Lexus van de zaak is een hybride, hoor. Overdreven? Sinds die promotie rijd ik veel meer kilometers. Ja, die overuren hebben geholpen met carrière maken. Nee, jij kunt er ook niets aan doen dat het kinderdagverblijf om zes uur sluit. Maar de Lexus rijd ik dus alleen zakelijk. Vanwege de bijtelling, hè. Vandaar dat we de stationwagon aanhouden. Ja, als een soort boodschappenwagentje. Nee, voor drie auto’s is de dubbele garage inderdaad te klein. Natuurlijk hebben we die dubbele garage nodig! De cabrio hoort droog te staan. En heb jij enig idee hoe kaal de tuin eruit zag, zonder zandbak en schommel? Die garage is niets meer dan een veredelde schutting, hoor.

Waar we dat allemaal van doen? We hebben geen kinderen die constant uit hun kleren groeien. Dan houd je flink geld over, met twee inkomens.’

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Phil

Dat je al op jonge leeftijd op het verkeerde pad kunt belanden, bevestigde mijn zus in een appje over haar zoon. Hij is zeven en fan van Phil Collins.

Nou overkomt dat de beste mensen. Er zijn honderdvijftig miljoen platen van hem verkocht. Maar toch, Phil Collins.

Recent maakte Phil Collins bekend een autobiografie te hebben geschreven en op wereldtournee te gaan onder de titel ‘Not Dead Yet’. Phil heeft humor, dat moet ik hem nageven. Al vond hij het minder grappig toen er een online petitie tegen zijn comeback werd gestart. Dat is, denk ik, precies het probleem: Phil moet zichzelf, zijn muziekcarrière, en het leven in het algemeen, niet al te serieus nemen. Dat leidt tot tenenkrommende situaties. Zoals toen hij ‘I Wish It Would Rain Down’ schreef naar aanleiding van de scheiding van zijn eerste vrouw. Dat liedje bevat de pathetische tekst: ‘I know I’m never gonna hold you again, Now I wish it would rain down, down on me.’ Phil bezingt dit alles bloedserieus. Geen wonder dat zijn vrouw is weggelopen. Op de radio hoorde ik toevallig zijn hit Sussudio: ‘I just say the word, Oh Su-Su-Sussudio, I just say the word oh Su-Su-Sussudio, I’ll say the word, Oh, Su-Su-Sussudio oh oh oh, Just say the word, Just, just, just say the word uh, Just say the word, Su-Su-Sussudio, oh oh oh.’ Toen realiseerde ik me dat ook zijn andere liedjes geen briljante literaire werkjes waren.

Bovendien schuilt er in Phil Collins geen groot componist. Mijn mening baseer ik op objectieve onderzoeksresultaten. Ik heb diverse mensen gevraagd om spontaan een liedje van Phil Collins te zingen. Neuriën mocht ook. Bijna niemand kon zich een Collins klassieker herinneren. Dit lijkt me veelzeggend. Al in de jaren tachtig was Phil een vreemde artiest in de bijt. Vooral als je zijn uiterlijk afzet tegen andere wereldsterren van dat decennium. Madonna had – links of rechts – een intrigerende moedervlek bij haar bovenlip. Michael Jackson bleek interraciaal. Prince deed goed werk voor de acceptatie voor de man op hoge hakken. En dan was er Phil, een kalende thuisblijfvader.

In de jaren tachtig hadden we nog het legitieme excuus dat we geïndoctrineerd waren. De radio draaide immers alles van Phil Collins – met z’n typerende sound van synthesizers en bordkartonnen drumcomputers – volkomen grijs. Maar mijn neefje luistert er vrijwillig naar.

Ik hoop dat hij over deze fase heen groeit.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Schnitzelgate

Er is een hoop verontwaardiging over de laatste actie van de Nederlandse Voedsel en Warenautoriteit (NVWA) maar om totaal verkeerde redenen. Als de NVWA werkelijk denkt dat de productnamen van de Vegetarische Slager tot verwarring leiden, dan onderschat zij het intellect van de Nederlanders. Voor wie precies is het onduidelijk dat een bakje ‘visvrije tonyn’ of een ‘vegetarische gehacktbal’ vlees noch vis bevat? Bovendien haalt de NVWA oude koeien uit de sloot. Dezelfde discussie is in 2012 al uitgebreid gevoerd. Toen had een CDA-kamerlid, overduidelijk bevangen door de salmonellabacterie of de gekke-koeienziekte, er bezwaar tegen dat vleesvervangers als ‘burgers’ of ‘schnitzels’ werden verkocht. Om deze ‘schnitzelgate’ werd even smakelijk gelachen. En daarna maakte iedereen zich weer druk over belangrijke zaken. Zoals de verkiezing van ‘plofkip’ tot het woord van het jaar van 2012.

Vorige week sommeerde de NVWA de Vegetarische Slager dus tot het aanpassen van die ‘misleidende’ productnamen. Meteen waren er geruchten dat het een gecoördineerde actie was van de ‘vleeslobby’. Om imagoschade voor de vee-industrie te voorkomen was de NVWA er als de kippen bij met een verklaring zij ‘een melding’ over de Vegetarische Slager in behandeling hadden genomen. Afkomstig van de keurslager uit Schubbekutteveen, schat ik zo in. Een enkele vleeslobbyist dus.

Daarom kom ik meteen uit voor mijn eigen verstrengelde belangen in deze discussie. Ik ben namelijk obligatiehouder van de Vegetarische Slager. Ik ben er financieel bij gebaat dat de Vegetarische Slager succesvol is. Al was het gunstige rendement van de obligaties voor mij een bijzaak. Ik, een fervent fan van frikandelen, investeerde namelijk in een ‘slagerij’ (de NVWA vindt het vast een verkeerde benaming) waar men vegetarische frikandelbroodjes ging produceren. Sinds deze in het vriesvak van de supermarkt liggen, eet ik geen frikandellen van vlees meer. Nu ben ik werkelijk vegetariër.

Alhoewel, daarover verschillen de meningen.

Mijn vriend heeft vanaf zijn geboorte nooit vis of vlees gegeten. Hij walgt van de producten van de Vegetarische Slager. De kipstuckjes, speckjes en de bratwurst mogen dan uit plantaardige ingrediënten bestaan, zie zien er uit als vlees. Of in het geval van de vegetarische paté die ik graag op mijn boterham smeer, ruikt het zelfs naar paté. Of ‘kattenvoer’ zoals mijn vriend het omschrijft. Hij wil, als rechtgeaarde vegetariër, absoluut geen vleesvervanger die doet alsof het vlees is. De replica’s van de Vegetarische Slager zijn dus vooral verwarrend voor de vegetarische consument.

Daar moet de NVWA eens werk van maken.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Freakshow

Je telt tegenwoordig niet meer mee zonder uitgesproken mening over genderneutraliteit. Afgezien van wat nieuws over Noord-Koreaanse kruisraketten en tweets van Trump, lijkt de media nergens anders meer over te schrijven.

De eerste ophef ontstond toen de Nederlandse Spoorwegen besloot om voortaan genderneutraal de omroepberichten te openen met ‘beste reizigers’. Ik zag er persoonlijk geen kwaad in, maar ik was duidelijk in de minderheid. Onder 411 Telegraaflezers op Facebook is het gedeelde gevoel dat je er als ‘normale hetero’ niet meer bij hoort. Meestal gevolgd door een verontwaardigde uitroep in de trant van ‘we zijn geen kleine kinderen’.

Toch is ook voor kleine kinderen genderneutraliteit actueel, want de HEMA verwijdert binnenkort alle geslachtsaanduidingen van kinderkleding. Het warenhuis houdt overigens gewoon roze rokjes en blauwe broekjes in het assortiment. ‘Geweldig’, dacht ik, ‘mogen kinderen eindelijk dragen wat zij mooi vinden’. Toen ik de reacties van 700 AD-lezers doornam op Facebook, bleek het gros ronduit negatief te zijn over deze verandering. Zij denken aan complottheorieën van ‘spreadsheet-managers’ met een geheime missie om ‘alle jongens in mietjes te veranderen’. Of meisjes in tomboys. Big deal, denk ik dan. Regenkleding is al jarenlang ‘genderneutraal’. En ho maar dat daar iemand zich druk over maakt.

In al mijn naïviteit dacht ik dat genderneutraliteit draaide om het vieren van diversiteit. Hoera, een man met nagellak! Yes, een vrouw met legerkistjes aan! Een soort van ultieme emancipatiebeweging, voor iedereen die zichzelf wil zijn. Maar een sympathiek initiatief voor genderneutrale toiletten, dat leidt meteen tot een collectieve woede-uitbarsting. ‘Omdat er een paar mensen met zichzelf in de knoop zitten, en niet weten wat ze willen aantrekken als ze wakker worden, passen we daarop de hele maatschappij aan’, schrijft ene Richard. Daar heeft hij misschien deels een punt. Ongeveer 1 op de 250 mensen identificeert zich als transgender. En een deel van hen identificeert zich als volledig man, dan wel vrouw. Hoeveel mensen voelen zich dan zowel man als vrouw, of iets ertussenin?

Wat mij steekt aan deze discussie, is dat iedereen graag aapjes kijkt als er een hermafrodiet in het panel van Ranking The Stars zit. En ze vinden het razend interessant dat er een transgender met dwerggroei meedoet aan Arie & De Kleine Mensen. Iedereen houdt van een freakshow. Zolang zo’n ‘freak’ maar geen gelijke behandeling gaat eisen, want dan is de wereld ineens te klein.

Voorlopig kies ik ervoor om over het hele genderthema neutraal te blijven.

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.