Boekenweekgeschenk

Het spreekwoord dat je ‘een gegeven paard niet in de bek mag kijken’ is op alles van toepassing, behalve op het boekenweekgeschenk. Want wat waren de literaire recensenten kritisch over het boekenweekgeschenk ‘Gezien de feiten’ van bestsellerauteur Griet op de Beeck.

Alhoewel een recensie ook maar een persoonlijke mening is, vind ik recensies meestal nuttig. In plaats van dat ik telkens bij mijn favoriete schrijvers blijf hangen, verleiden recensenten mij soms om eens een onbekend boek aan te schaffen. Zonder recensenten had ik nooit boeken gelezen van Haruki Murakami, Paolo Giordano of Henk van Straten. Ik vind het fijn dat recensenten mij de weg wijzen door het woud van boeken dat er in de boekhandel staat. Tijd en geld kan ik maar één keer besteden. Echter het boekenweekgeschenk krijg je voor niets. Bovendien is het een korte novelle dus je leest ‘m zo uit. Het is mij daarom een raadsel waarom dit geschenk dan wordt gerecenseerd.

De recensies waren meedogenloos. Christiaan Weijts (zelf ook schrijver) van de Groene Amsterdammer noemt ‘Gezien de feiten’ als ‘vlak’ en ‘kleurloos’. De NRC vond het verhaal ‘ongeloofwaardig’. De Volkskrant oordeelt zelfs dat het boekenweekgeschenk ‘geen propaganda voor het Nederlandse boek is’. Andere zichzelf serieus nemende schrijvers gniffelen om deze vernietigende recensies over Griet op de Beeck. Of zoals Henk van Straten schrijft: ‘Christiaan Weijts en ik verkopen geen honderdduizenden boeken, met deze recensie kan het evenwicht ietwat worden hersteld’. Het lijkt de heren nogal dwars te zitten dat zij, ondanks (nominaties voor) literaire prijzen, minder boeken verkopen dan Griet op de Beeck. Want Henk en Christiaan schrijven literatuur. En Griet? Zij schrijft pulp.

Natuurlijk was ik nieuwsgierig naar deze controversiële pulpschrijfster. Om mijn mening te vormen kocht ik eerst de bestseller ‘Kom hier dat ik u kus’, de grootste bestseller van Griet. Als bonus kreeg ik het boekenweekgeschenk er gratis bij.

Ik begon met het lezen van het boekenweekgeschenk. Dat las ik in één ruk uit. Ondanks alle ‘dodelijk over-expliciete emoties’ en de ‘pathetische karikaturen’ die volgens Christiaan Weijts de novelle onleesbaar maken, vond ik het prettig leesvoer. En omdat ik er lekker in zat, las ik de dagen daarna het andere boek ook uit. Literatuur of niet, de verhalen van Griet grepen me aan. Dat is me bij de boeken van Christiaan Weijts nog nooit overkomen. Ik heb me door zijn romans ‘Art. 285b’ en ‘Via Cappello 23’ heen geworsteld. Henk van Straten lees ik sinds hij de fictie links laat liggen en zijn memoires over zijn gezinsleven op papier zet. Ik vind het uiterst vermakelijk maar memoires vindt men in sommige literaire kringen ook geen hoogstaande literatuur. Mijn mening over Christiaan Weijts en Henk van Straten zegt meer over mijn smaak dan over hun schrijfkwaliteiten. Maar alle pretenties van deze mannen ten spijt, dat maakt hun gebrek aan succes nooit goed.

Ik ben blij dat Henk en Christiaan mij op de boeken van Griet op de Beeck hebben gewezen. Dat was vast niet de bedoeling van hun afgunstige reactie, maar wel het effect.

Ik schreef dit stukje op 15 maart in de boekenweek maar heb het eerder niet geplaatst. Nu alsnog!

Gerelateerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

12 reacties

  1. Ik vind Griet op de Beeck zwaar overschat, eigenlijk. Dat eerste boek, ‘Vele hemels boven de 7e’ was niet onaardig, maar al haar boeken daarna zijn tot verveling toe een herhaling van zetten.

  2. Eerlijk? Ik laat me bij een mogelijke aanschaf nog altijd leiden door de eerste alinea en de laatste pagina (?!) te lezen. Wat anderen ervan vinden, is mijns inziens niet het hebben van (goede) smaak. Zeker niet, als dat van je concullega’s moet komen…

  3. Ook ik las het kleine boekje in een keer uit.
    Ook reisde ik met het boekje naar Vlissingen.
    De negatieve recensies, ach die laat ik maar.

    Wel ben ik vergeten wel andere boek ik heb gekocht ..

    Vriendelijke groet,

    Vriendelijke groet,