Anders

Ik had geen idee meer van welke dag het was en ik voelde me alsof ik wekenlang van huis was maar na wat terugrekenen bleek dat ik twee dagen geleden nog met mijn koffers op Schiphol stond. Dus durf ik na amper twee dagen te zeggen dat Marokko een ideaal vakantieland is. Omdat het hier zo anders is dan thuis.

Het land is op een soort luxe manier primitief. Alle hotels beloven een wifiverbinding echter, net als het warme water van de douche, valt die regelmatig weg. Natuurlijk is het rustgevend om verlost te zijn van het nieuws over schertsfiguren als Trump en Kim Jong-un. Voor het opzoeken van de wisselkoers is wifi hier onmisbaar. De waarde van de Dirham fluctueert dus reken ik bij een uitgave het bedrag om in Euro’s. Sowieso draagt het gehannes met de vreemde munten en briefgeld bij aan een algeheel gevoel van vakantie.

Wat ook een pré is: slechts één moskee in het gehele land is geopend voor toeristen. De Hassan II-moskee is overweldigend groot en fraai. Maar het is een opluchting dat de rest van de moskeeën ontoegankelijk zijn voor publiek want a) er zijn veel moskeeën in Marokko en b) reisgidsen raden je vaak elk pittoresk kerkje in ieder godvergeten gat aan. Deze vakantie hoef ik geen moskee meer in.

Waarschijnlijk was ik na de eerste les afgehaakt als ik in Marokko was begonnen met rijlessen. Op kruispunten stuit je voortdurend op verkeerssituaties die lijken op een strikvraag uit het theorie-examen voor het rijbewijs. Zoals ‘heeft een dromedaris met een baal hooi en zonder zichtbare bestuurder voorrang als deze van links komt?’. Tweebaanswegen veranderen – belijning ten spijt – standaard in drie- en soms in vierbaanswegen. Elke autorit in Casablanca en Rabat veranderde in een soort dollemansrit, zoals je die ook in de beste James Bond-films tegenkomt. Elke optie om vooruit te komen grijp je aan en dus rijd je al toeterend en zigzaggend over de rijbanen door de stad.

Het continue achtergrondgeluid van de bewoonde wereld in Marokko is een kakofonie van claxons. Behalve pal na de gebedsoproep voor het avondgebed, tijdens de Ramadan mag men na zonsondergang weer eten, dan valt de verkeerschaos en de kakofonie stil waardoor je je in een autovrije binnenstad waant.

Met de onverstaanbare mengelmoes van talen, de Arabische muziek die uit de boxen schalt in plaats van Sia of Drake en zonder ketens als Zara en H&M in de winkelstraten, is Nederland niet alleen letterlijk hier ver vandaan maar voelt het ook ver weg.

Dit stukje schreef ik in juni tijdens onze vakantie naar Marokko. 

Gerelateerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

9 reacties

    1. Marokko heeft prachtige natuur: mooie stranden langs de kust, de woestijn was bijzonder, en ook de dadelvallei en route met de duizend palmbomen is erg mooi. En anders dan wat we in Nederland gewend zijn.

    1. De openingstijden van winkels en restaurants waren afwijkend. Veel supermarkten gingen pas in de middag open. Restaurants vaak pas na acht of negen uur ‘s avonds. En verder was na afloop van de Ramadan het een groot feest!