Vlucht

Sinds vorige maand word ik spontaan door allerlei mensen aangeklampt met de vraag of ik de promo van Glee al heb gezien op RTL5. Als ik dan ontkennend mijn hoofd schud, dan volgt er meteen een beschrijving van die nieuwe televisieserie. ‘Glee is een nieuwe televisieserie over scholieren die gepest worden en bij een zangclubje hun puberproblemen van zich af zingen,’ wordt mij dan uitgelegd.

Deze mensen kennen mij heel erg goed. Ik ben dol op Amerikaanse series die een tikkeltje over de top zijn. Mijn voorliefde begon een paar jaar geleden met de bedeesde serie Sex and the City. In 1998 baarde deze serie nog opzien omdat 4 vrouwen openlijk onderwerpen als seks en relaties bespraken. Elke aflevering bevatte ondanks de expliciete seks-scenes tenminste nog een soort van moraal. Sindsdien ben ik echt afgegleden naar het niveau van de bank-hangende, chips-vretende Amerikaan die zijn hersenen bij voorkeur volledig uitschakelt tijdens het televisiekijken.

Zo keek ik vier seizoenen lang naar Ugly Betty, dat gaat over een lelijk eendje dat op de redactie van een modeblad gaat werken. De ontwikkelingen in Ugly Betty zijn onnavolgbaar. Het blad wisselt soms binnen één aflevering van ’n uur twee keer van hoofdredacteur. Een realistisch beeld van de tijdschriftenbranche geeft de serie, geloof ik, niet.

Momenteel ben ik in de ban van Gossip Girl. Elke week kijk ik religieus de nieuwste aflevering over het leven van een aantal upperclass jongeren uit New York. De eerste paar seizoenen ging het nog gewoon over de standaard puberproblemen: wie is in, wie is uit, wie doet het met wie, dat werk. Maar inmiddels hebben alle hoofdpersonages elkaar wel afgewerkt, dus zijn de scenarioschrijvers aanbeland bij de vergezochte verhaallijnen, zoals verre familieleden die plots een erfenis komen opeisen. Een hilarisch detail vind ik dat “I’m A Slave 4 U” van Britney Spears de ringtone is van een bediende.

Sommigen, mijn vriend bijvoorbeeld, vinden dergelijke intriges een teken van creatieve armoede. Over dit soort televisieseries lees je sowieso nauwelijks positieve recensies. De personages hebben weinig diepte en zijn nogal stereotiep zeggen de criticasters. ‘Nogal logisch,’ denk ik dan. Het zijn stereotypen omdat dat lekker herkenbaar is voor iedereen. Ik geef grif toe dat je de personages die dergelijke Amerikaanse series bevolken, niet gauw op het platteland in de Achterhoek zult aantreffen. Laat dat nou net de reden zijn waarom ik dit soort series obsessief volg. Het is een vermakelijke vlucht uit de werkelijkheid.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.