Verdraagzaamheid

Mijn vriend en ik liepen in het zonnetje langs de Amstel toen ineens de stoep versperd werd door een horde van minstens twintig travestieten, die buiten voor café Queers in vol ornaat stonden te wachten. Hun haar was tot grote hoogten getoupeerd. Een scala aan kitscherige jurken met een overdaad aan glitters. Met daaronder zulke hoge hakken dat je ballen moet hebben om erop te durven lopen. ‘Dit kan alleen in Amsterdam,’ zei ik tegen mijn vriend. Ik voelde me trots dat ik in een land woon waar dit gewoon mogelijk is. We staken ergens illegaal de straat over, om ons pad te vervolgen.

Ook verkeerstechnisch was het al een verdraagzame week geweest. Op de Coming-Outdag werden er op verschillende plekken ‘gaybrapaden’ feestelijk in gebruik genomen. In Arnhem gooiden ze er zelfs nog een stel homovriendelijke verkeerslichten tegenaan. Zelfs in het verre Twente kan ik oversteken over gezellig regenboogzebrapad in Almelo.

De feestvreugde werd een beetje gedrukt door enkele felle tegenstanders. Gelukkig had dat weinig te maken met intolerantie, en des te meer met de verkeersveiligheid. Een verkeerspsycholoog, ik verzin dit niet, zegt daarover: ‘als je met zebrapaden gaat klooien, krijg je problemen’. Hij is bang dat het voor automobilisten onduidelijk is of zij voorrang moeten verlenen. Maar, daarmee is het regenboogzebrapad even gevaarlijk voor homo’s als hetero’s, dat is het goede nieuws.

In de trein naar huis werd mijn goede humeur verpest door een nieuwsbericht over de verspreiding van een antihomoflyer. Terwijl ik aan het genieten was van een zonnig en verdraagzaam Amsterdam, werd verderop een pamflet verspreid dat christenen, joden en moslims oproept om in actie te komen tegen homoseksualiteit. Het voelde als een klap in mijn gezicht. Over wat er in de gemiddelde kerk of moskee wordt gepredikt, heb ik een stellige mening. Ik houd mezelf voor dat verdraagzaamheid van twee kanten moet komen. Dus respecteer ik iemands geloof, ook al ben ik het ermee oneens.

En hoewel de makers van de flyer tegenover de journalist benadrukten dat zij geweld tegen homoseksuelen niet aanmoedigen, geloof ik niet dat het zo werkt. Dat gevoel werd bevestigd door een tweede nieuwsbericht. Twee homomannen waren zwaar mishandeld op de pont achter het Centraal station. Nog een plek waar ik eerder onbezorgd rondliep. ‘De daders zijn vast getint,’ was mijn allereerste gedachte. De vrees voor mijn eigen veiligheid maakt mij ook onverdraagzaam en dat vind ik het allerengst.

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

Gerelateerd

Reageren?

25 reacties

  1. Dat laatste kan ik mij helemaal voorstellen, dat gevoel heb ik al namelijk als bepaalde religies zo omgaan met de rest, zelf om respect vragen maar het niet geven idee.

    Toevallig? Ben ik House of Cards aan het kijken en daar komt Pussy Riot dus ook in voor en de gayrights van Rusland en Amerika…

    X

  2. Ja in deze tijd voor mij zo onbegrijpelijk! Twee weken geleden was er in mijn dorp (De Lutte, ken je vast) een roze zaterdag. Ennnn… De kerk hield die avond hun mis in de kroeg! Er hingen roze ballonnen en regenboogvlaggen bij de ingang van de kerk. Ik ben trots op oons dörpke!
    En ik zou bijna naar de kerk gaan… ;-)

  3. Ik denk dat je laatste zin de spijker op zijn kop slaat voor wat heel veel mensen in Nederland denken over de huidige stand van zaken. Ik denk overigens ook dat dit uiteindelijk nog eens helemaal mis gaat in Nederland.

    1. Zo somber zie ik het nog niet in, maar ik vind het zorgelijk dat ik (die normaal gesproken dit soort gedachten nooit had) ook omsla. Ik ga natuurlijk proberen dat gevoel weer los te laten.

  4. Mooi geschreven maar jammer genoeg geen mooi verhaal. Ik vind het echt jammer dat het voor sommige mensen zo moeilijk is om elkaar te aanvaarden én appreciëren ongeacht hun geloof, hun geliefde, hun passie, hun huidskleur, kledingstijl, …

  5. Ik heb bij Amsterdam altijd het gevoel dat “Gay capital of the world(/Europe?)” puur commercieel is. Wat leuk op bootjes staan en zwaaien, want dat is leuk voor het toerisme en goed voor hun reputatie als stad, maar alle andere dagen, wanneer het politiek correct-zijn niet nodig is, let niemand op toenemend geweld jegens mensen van een andere geaardheid.

  6. Ja herkenbaar, ik merk dat ik soms óók m’n hakken in het zand zet in de zin van”als men mij en mijn cultuur blijkbaar niét hoeft te respecteren waarom zou ik dan wél de ander en z’n “cultuur” respecteren, Het probleem is dat er vanuit de overheid veel te laks omgegaan wordt met mensen die onze “vrijheid” niet kunnen accepteren.

    1. Ik vind het geen taak van de overheid eigenlijk, maar van burgers onderling die elkaar de vrijheid geven, en elkaar aanspreken wanneer de vrijheid beperkt wordt. Dat is veel krachtiger dan een politicus in Den Haag die zich ermee bemoeit.

  7. Wat kan er nou verkeerd zijn aan liefde? Zolang er bij geen van beide partijen sprake is van dwang en men met zijn handen van kinderen en dieren afblijft, zie ik het probleem niet. Leven en laten leven.
    Je laatste regel slaat de spijker op de kop. Ook ik word onverdraagzamer naar anderen toe. Moslims in asielzoekerscentra die christenen afzeiken. De enige Nederlandse (lees: blanke) jongen op de middelbare school wordt weggepest door anders getinte scholieren. Ik tolereer die intolerantie niet! Dáár moeten we tegen blijven strijden. En nooit opgeven…Feitelijk zijn we wat betreft homoseksualiteit nog geen steek verder gekomen dan de vorige eeuw. Het enige verschil is dat homo’s nu ook kunnen trouwen

    1. Ja, dat begrijp ik dus ook niet. Als we iedereen nou gewoon in z’n waarde laten, dan zou de wereld er stukken mooier op worden. Helaas is het geloof de voornaamste oorzaak voor oorlogen.

    1. Ja, en de daders zijn inmiddels gevonden. Nu eens horen of het strafbaar is om een dergelijke mening te verkondigen (blijft lastig wat er binnen de vrijheid van meningsuiting allemaal kan).