Lustobject

De allermooiste videoclip ooit gemaakt is van “Untitled (How Does It Feel)” van D’Angelo. Ik vind het nogal onzinnig dat iemand een titelloos liedje een subtitel geeft maar dat heb je met artistieke figuren. Ondanks dat er geen prachtige locaties, bijzondere decors of special effects voor gebruikt zijn, vind ik de clip briljant. Of misschien is er één special effect: de zanger D’Angelo zelf.

Elke keer als ik vroeger de openingstonen op MTV hoorde dan werd mijn blik onmiddellijk naar het televisiescherm gezogen. Het openingsshot van de videoclip bestaat uit een close-up van het gezicht van D’Angelo. Hij heeft een goede kop. En ik vind hem het prototype donkere man die met zijn ingevlochten haar toch een stoere uitstraling houdt. Wanneer hij de eerste zin begint te playbacken, onthult hij een sexy spleetje tussen zijn voortanden. Hij kijkt met z’n zwoele bruine ogen verleidelijk de camera in, bevochtigd zijn volle lippen met zijn tong terwijl hij zingt dat hij ‘alles kan geven waarnaar je verlangt’. Op zo’n moment verlang ik naar heel veel dingen.

Naarmate het liedje voortkabbelt bleef ik gebiologeerd kijken omdat de camera tergend langzaam uitzoomt. Er verschijnt een paar gespierde schouders in beeld, die hintten op een afgetraind lichaam. Op zijn imposante borstkas rust een goudkleurige ketting met een kruis eraan. Die ketting suggereert dat D’Angelo geen ‘player’ is zoals de meeste soulzangers (die volgens de roddelsites continu vreemdgaan), maar ondertussen zingt D’Angelo over allerlei dingen die God verboden heeft.

Als het beeld nog verder is uitgezoomd, voorbij een gespierde blokjesbuik, en slechts op enkele centimeters boven zijn (vast ook zeer imposante) geslachtsdeel, blijft de camera stil hangen. Het is overduidelijk dat D’Angelo poedelnaakt voor de camera staat. Dat hij het ook warm krijgt van zijn suggestieve teksten dat blijkt uit de shots van de zweetdruppels die op zijn voorhoofd parelen.

Vrijwel alle grote muziekbladen bejubelen D’Angelo als hedendaagse soullegende. De zanger zelf haat het om een lustobject te zijn, toch heb ik op basis van zijn uiterlijk blind zijn platen Voodoo en Black Messiah gekocht. Ik wilde zijn soulvolle stem beminnen. Er was alleen ’n klein probleempje: ik vond zijn muziek slaapverwekkend. Er zijn aardige meerstemmige koortjes. Vaak zit er best een lekker ritme in, maar nergens kan ik een melodie herkennen.

Ik had dolgraag gepronkt met mijn goede smaak in muziek. Helaas heb ik alleen een goede smaak in mannen.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Grijs

Ik vind het een beetje beschamend dat ik dagelijks alles lees dat Nu.nl publiceert onder de guitige rubriek ‘Achterklap’, daarom doe ik het vooral op een plek waar niemand het ziet: op het toilet, met de deur op slot. Omdat ik dat entertainmentnieuws nogal minutieus doorneem, wordt een groot deel van mijn brein in beslag genomen door nutteloze weetjes over celebrities. Zo weet ik alles van de Kardashians, zonder ooit ook maar een fragment van hun reallifesoap te hebben gezien. Mijn vriend verwondert zich regelmatig over mijn uitvoerige feitenkennis van willekeurige beroemdheden.

Eergisteren stond op Achterklap een verontrustend nieuwsbericht met de kop: ‘Bon Jovi na 32 jaar weg bij platenlabel’. Het feit dat Bon Jovi na 32 jaar eens wisselt van platenlabel is nauwelijks nieuwswaardig, zoals de meeste Achterklap-berichten. Het schokkende was de begeleidende foto waarop de leadzanger Jon Bon Jovi pardoes een volledig grijze haardos had. Ik vond het vreemd dat ik tekenen van de intredende ouderdom bij Jon over het hoofd had gezien. Ik doorzocht grondig het archief van Achterklap. Bij het bericht van 4 november 2013, over dat Jon Bon Jovi geëerd werd door prins George vanwege zijn liefdadigheidswerk, stond een foto met zijn vertrouwde haardos. Zelfs bij een bericht van 9 juni 2015, over een benefietconcert voor de campagne van Hillary Clinton, stond hij op de foto met zijn ouderwets donkerblonde kapsel. En nu, amper twee maanden later, is Jon’s haar ineens grijs.

Dit besef overviel me nogal, zo moederziel alleen op het toilet, want Jon Bon Jovi is toch een soort jeugdheld van me. Uren heb ik verspild met een half oog naar MTV kijken in de hoop dat de clip van Keep The Faith werd uitgezonden, omdat Jon daarin een zodanig strakke broek aan had dat het weinig tot de verbeelding overliet. Met dat in gedachten heb ik in mijn pubertijd heel wat uurtjes fantaserend doorgebracht.

Toen ik was bijgekomen van dit heftige nieuws, sloeg ik aan het mijmeren over dat de huidige YouTube-generatie niet begrijpt dat je zoveel moeite moest doen om je favoriete clip te bekijken. Jongeren kijken tegenwoordig naar MTV vanwege de onophoudelijke stroom reallifesoaps, dat kun je met goed fatsoen geen ‘music television’ meer noemen. Tot ik van mijn gemijmer opschrok, mijn broek razendsnel ophees, haastig het toilet doorspoelde, om in de dichtstbijzijnde spiegel mijn eigen hoofd te controleren. Er was geen enkele grijze haar te bekennen. Ik vraag me af voor hoelang nog.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Hit

Eén van mijn primaire levensdoelen heb ik niet gehaald.

Al sinds mijn puberteit had ik me voorgenomen om met de tijd mee te gaan qua muzieksmaak. Begin jaren negentig kon mijn vader niets anders dan mopperen over de herrie die op MTV te horen was. Mijn leven stond in het teken van het integraal mee rappen van ‘Informer’ (van Snow) en ‘Open Ssesame’ (van Leila K). Mijn vader was blijven hangen in de muziek van de jaren zestig en zeventig. Hij had één mildhippe cd: ‘Unplugged’ van Eric Clapton. Die cd was dan weliswaar in 1992 opgenomen maar de liedjes stamden natuurlijk uit de prehistorie. Verder viel hij me constant lastig met flarden ‘echte’ muziek van vroeger. Vermoeiend vond ik dat. Zo’n muziekfossiel zou ik nooit worden. Ik nam me voor dat ik op mijn 65e nog zou kunnen meezingen met de volledige single top 100 van dat moment.

Anno 2011 kan ik concluderen dat er, zoals dat gaat met de meeste goede voornemens, weinig van is terecht gekomen. Ergens halverwege 2002 ging het mis. De hoeveelheid eentonige rapmuziek en duizenden onnavolgbare ad libs in een r&b-liedje van amper 3 minuten, gingen me tegen staan. Ik schakelde de autoradio over van 3FM naar radio 1. Op die frequentie staat de radio nu nog steeds afgestemd. Voor mijn gemoedsrust was dat een wijs besluit. Qua muziekkennis leidde het tot gênante situaties.

In de zomer van 2004 kwam ‘Dragostea din tei’ van O-Zone continu op de Zweedse radio voorbij. ‘Dat wordt bij ons echt nooit een hit,’ verklaarde ik stellig. Daarop werd ik direct uitgelachen door mijn reisgenoten. Wat bleek, O-Zone stond al weken op nummer 1 in Nederland.

Ook raakte ik in de war van aan muziek gerelateerde nieuwsberichten. De talloze berichten over dat ene Justin Bieber zijn haar had afgeknipt, bijvoorbeeld. Pas toen werd me duidelijk dat iedereen door die Bieber met zo’n afzichtelijk matje op hun voorhoofd rondloopt.

Laatst ontdekte ik James Blake op een vaag muziekblog in de diepste krochten van het internet. Na het horen van het liedje ‘Limit to your love’, kocht ik zijn album meteen. De muziek valt te omschrijven als een mash-up van klassiek pianospel met dubstep. Daarmee dacht ik een echte trendsetter te zijn. Aan een vriend vertelde ik over mijn muzikale ontdekking. ‘Dat liedje van James Blake staat gewoon in de top tien hoor,’ merkte hij droogjes op.

Ik ben dus officieel een muziekfossiel.