Mansplaining

Nog even over dat boek met feministische essays. Op papier zijn er misschien gelijke rechten, maar nou de praktijk nog. Ook in Nederland krijgen vrouwen vaak minder betaald als mannen voor gelijke werkzaamheden. Goed, soms draven de feministes een tikkeltje door in hun verwachtingen. Als je parttime wilt werken om de kinderen uit school te halen dan is het onmogelijk om een multinational te besturen. Dat heeft niets met feminisme te maken. Voor het leiden van een multinational werkt een man ook fulltime.

Maar ik vind het belachelijk dat we na een aanranding serieus discussiëren over of een vrouw het heeft uitgelokt. Het is dat er weinig mannen aangerand worden, dat zou misschien heel goed zijn voor de emancipatie in het algemeen, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat de lengte van zijn korte broek de meetlat kan zijn voor mogelijke uitlokking. Het is goed dat vrouwen daarover schrijven want er schort er nog veel aan de erkenning van vrouwen, vind ik.

Het boek dat ik las, van de schrijfster Rebecca Solnit, staat bol van de voorbeelden waarin vrouwen heel anders behandeld worden dan mannen. ‘Mannen leggen me altijd alles uit’ is het meest bekende essay omdat het online tot commotie leidde. Rebecca Solnit beschrijft dat zij op ’n feestje met de gastheer in gesprek raakt over een boek over de ‘industrialistering van het dagelijks leven’. Ze probeert hem duidelijk te maken dat zij de schrijfster is van het bewuste boek, maar de man onderbreekt haar en oreert op badinerende toon over haar eigen boek. Pas na vier keer herhalen dringt het tot de gastheer door dat hij met de schrijfster zelf staat te praten. Dan blijkt dat hij het boek nooit heeft gelezen maar alleen ergens een recensie heeft gezien. Op internet herkenden veel vrouwen de ongefundeerde zelfoverschatting van mannen, die vrouwen laatdunkend de mond snoeren door hen het gevoel te geven dat zij nergens verstand van hebben. ‘Mansplaining’ noemen die feministes dat.

Tijdens een etentje bracht ik dit typisch mannelijke gedrag verontwaardigd ter sprake omdat ik over de arrogantie van dergelijke mannen wilde discussiëren.
‘Jij bent anders ook zo’n betweter hoor,’ onderbrak mijn vriend mij meteen. ‘Jij leest ons continu de les als je een half artikel van de Correspondent hebt gelezen.’
Hij had gelijk.
‘Maar ik doe dat ook bij mannen,’ bracht ik er sputterend tegenin. Daarna hield ik maar wijselijk mijn mond.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Talkshow

Jarenlang heb ik lacherig gedaan over het feministisch magazine Opzij. Cisca Dresselhuys was met haar journalistieke loopbaan in mijn ogen niet een rolmodel voor carrièrevrouwen. Het uitgeven van zulke lasterpraatjes over mannen dat kon zij makkelijk combineren met de opvoeding van kinderen. Ik zag haar zo met een kladblok aan de keukentafel een artikel schrijven terwijl zij haar baby borstvoeding gaf. Zo’n ontblote borst leidt toch af van de agenda tijdens een vergadering op kantoor. En het delegeren van die moederlijke taak aan een ondergeschikte gaat nogal lastig.

Cisca’s opvattingen over het gebrek aan vrouwen aan de top vond ik goeiig. Maar ik vond het nogal rolbevestigend. Alweer een vrouw die niet het zakelijk inzicht heeft dat een multinational niet kan worden gerund door een parttimer met een werkweek van 20 uur. Ongeacht of dat dan een vrouw of een man is.

Ik heb heel erg vaak aan Cisca denken toen het televisieprogramma De Tafel van Vijf werd aangekondigd. Een serieuze talkshow dat onderwerpen vanuit een vrouwelijk perspectief behandeld. Daar word je als feministe toch vochtig van. Gelukkig heeft Cisca de leeftijd waarop zij altijd incontinentiemateriaal bij zich heeft.

Het viel zelfs mij op dat het vooral mannelijke recensenten die na de eerste uitzending commentaar hebben op de talkshow. Meest gehoorde kritiek: het programma was vooraf opgenomen en sprong dus niet in op de actualiteit. Ik vraag me af of dat werkelijk zo’n gemis is. Actualiteitrubrieken zat op televisie. Bovendien ligt het nieuws van vandaag morgen in de kattenbak.

Gisteren heb ik een aantal uitzendingen van De Tafel van Vijf gekeken. Alle vijf vrouwen gaven ieder hun uitgesproken mening. Een van de onderwerpen was iets wat ik in geen enkele andere talkshow voorbij had zien komen: het sparen van zegeltjes in de supermarkt. De vrouwen vroegen zich collectief af of je aan al die spaaracties moet meedoen. Actueel? Nee. Interessant? Ja. Ik ben ook altijd bang om een overvloedig boodschappenpakket mis te lopen. Daardoor heb ik overal in huis zegeltjes rondslingeren die nog op een spaarkaart moeten worden geplakt.

De mannelijke televisiekijker is gewoonweg nog niet klaar voor een vrouw met een mening. Een kwestie van tijd, vroeger werden alleen de voetbalwedstrijden van het mannenelftal uitgezonden. Vorige week keek een miljoenpubliek naar het Nederlands vrouwenelftal. Als het de mannen alleen om de gladgeschoren benen van de elf vrouwen te doen was dan heb ik nog een goede kijktip: zwoele vrouwenlippen komen echt prachtig uit tijdens het praten.