Schuldgevoel

Als het om artistieke werken gaat dan volg ik braaf de wet. Dat maakt me een uitzondering, geloof ik. ‘Ik mail je het e-book,’ bood een vriendin me aan, omdat ik enthousiast was over een boek dat zij had gelezen. Ik wil geen gratis boek. Ergens op en donker zolderkamertje, dat stel ik me er althans bij voor, heeft een eenzame schrijver gepuzzeld om woorden in zo’n volgorde te zetten, dat ze perfecte zinnen vormen. Een boekwerk waaraan iemand hard heeft gewerkt, dat is een paar tientjes waard.

Idem dito voor muziek of films. Ik betaal grif geld voor iets dat me raakt, want ik geloof heilig in de ingewikkelde economische wetten van vraag en aanbod. Als er geen geld aan valt te verdienen, is er geen mens meer dat nog een emotionele ballade componeert. Of een spannende film produceert. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Soms word ik gedwongen tot illegale downloadpraktijken. Nergens op de Nederlandse televisie wordt mijn favoriete reality programma Project Runway uitgezonden. Op Netflix staan er ook geen afleveringen. Omdat mijn leven incompleet is zonder Project Runway, kijk ik het programma illegaal op internet.

Voor degenen die onbekend zijn met Project Runway: het is een reality programma voor mode-ontwerpers. Elke aflevering krijgen de ontwerpers de opdracht om in een paar uur een originele outfit te ontwerpen en in elkaar te naaien. Is de jury ontevreden over het eindresultaat, dan mogen ze direct naar huis. Het hoogtepunt van de show is Tim Gunn, de mentor van de kandidaten. Hij komt altijd precies wanneer de deelnemers bijna klaar zijn, en voorziet hen van goudeerlijk advies. ‘Het begint op een hoer te lijken,’ zegt hij doodgemoedereerd. Of: ‘die stof is oerlelijk’. Als duidelijk wordt dat de kandidaat slechts dat ene lelijke lapje stof heeft gekocht, dan laat hij de verbijsterde kandidaat achter met zijn standaard groet: ‘make it work!’ En dan kan de kandidaat helemaal overnieuw beginnen. Ik houd van die man.

Ondanks dat ik reality series haat, volg ik trouw al vijftien jaar Project Runway trouw. Vanwege de gevatte kritieken van Tim Gunn. Al voel ik me na elke illegaal gekeken aflevering schuldig. Die beste man verdient niets aan mij, zijn allergrootste fan. Tot ik op een boek van Tim Gunn stuitte, over de regels voor mentorschap. Ik kocht het meteen. Ik lees het waarschijnlijk nooit, maar ik heb dat knagende schuldgevoel ermee afgekocht.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

13 reacties

  1. Project Runway …. wel van gehoord maar nooit gekeken. Tja, soms wordt je gedwongen tot illegale downloadpraktijken, hoewel ik ook niet zo gauw zou weten waar ik alles kan vinden, dat moeten m’n kids maar voor me doen haha!
    Ik ga trouwens nog steeds lekker ouderwets naar de bieb om boeken te halen en te lezen … in ons dorp zijn ze best up-to-date met de laatst uitgebrachte exemplaren.

    1. Ik ben jarenlang lid van de bibliotheek geweest. De muffe geur van bibliotheekboeken staat mij tegen. Laatst hoorde ik dat je ook e-books kunt lenen van de bibliotheek, dus misschien is dat een reden om alsnog lid te worden. Alleen hoeveel houden schrijvers over aan zo’n uitgeleend boek. Dat vraag ik me nog af.

  2. Maar toch weer nét even niet principieel genoeg! Het is je vergeven en je uitgangspunt is prima. Ik doe ook niet aan muziek of films downloaden, geen kunt natuurlijk, ik zou niet wéten hoe ik ze moet vinden;-)

  3. Nog nooit van die serie gehoord en ik begrijp dat dat heel erg is. ;-)
    Ik koop af en toe zelf ebooks, maar krijg er inderdaad ook een heleboel. Heel lang geleden, toen er nog geen ebooks waren, kocht ik alle boeken zelf. En die leende ik dan toch ook weer regelmatig uit.
    CD’s die koop ik wel altijd zelf. Nog nooit ook maar een liedje (illegaal) gedownload. Dus ik maak het wel een beetje goed dan. Toch?