Reusachtig

Na het concert van de IJslandse zangeres Emiliana Torrini in Paradiso, kon ik twee conclusies trekken: 1) er zijn weinig moderne opnametechnieken op haar cd gebruikt 2) bij lange, donkere basketballers valt Emiliana’s muziek niet in de smaak. Deze bevindingen zal ik hieronder verder toelichten.

Als het publiek niet uitzinnig had meegezongen en had geapplaudisseerd dan zou de opname van dit concert linea recta op cd kunnen worden uitgebracht. Emiliana en haar band maakten live helemaal waar wat op de cd al te horen was. De muzikanten speelden gepassioneerd en Emiliana haalde alle noten schijnbaar moeiteloos. Dat is precies waarom ik haar optreden erg geslaagd vond. En ook precies de reden dat ik nooit naar een concert van Madonna zal gaan.

Madonna gebruikt namelijk wèl al die hoogstaande opnametechnieken om haar hitgevoelige deuntjes op te leuken. Met als gevolg dat Madonna live niet als Madonna op cd klinkt. Dat gebrek aan zuivere zang compenseert zij volop met ingewikkelde danspasjes die veel lenigheid vergen en door zo nu en dan aan een kruis te gaan hangen. Maar voor lenige danspasjes kan ik ook naar het ballet. En in de kerk hangt er altijd iemand aan het kruis, zonder dat daar vals doorheen wordt gejengeld. Ik dwaal af.

Met mijn schamele lengte van een meter en achtenzeventig centimeter was ik een van de langste personen in het publiek. Dat was voor mij een vreemde gewaarwording omdat ik sinds ongeveer mijn dertiende jaar door mijn vrienden letterlijk word overschaduwd. Zelfs menig vriendin op hoge hakken kijkt op mij neer. Alle danoontjes en talloze boterhammen pindakaas ten spijt, is bij mij een groeispurt uitgebleven.

In de puberteit had ik graag geruild met iemand van twee meter (inclusief de bijbehorende frequente schedelbasisfracturen vanwege het stoten van je hoofd).  Inmiddels weet ik dat je met zo’n lengte gebukt door het leven gaat. Desondanks was het leuk om me voor de verandering eens reusachtig te voelen doordat ik tijdens het concert boven (bijna) iedereen uittorende.

Wat ik in het multiculturele hartje Amsterdam verder tamelijk uniek vond, was dat het publiek – op ’n enkele neger en Aziaat na – voornamelijk bestond uit blanke mensen. Nu weet ik dat IJslandse artiesten het vrijwel allemaal hekelen als hun muziek wordt omschreven als ‘feeëriek’ en/of sprookjesachtig. Voor het publiek dat Emiliana’s concert trok, gaat de term sprookjesachtig goed op: dwergen of gnomen zijn in prentenboeken zelden lang, donker en anatomisch geschikt voor basketbal.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.