Poppedeintje

Mijn omstreden mening over de Nederlandse Spoorwegen deel ik met bijna niemand, want ik vind als een van de weinigen in Nederland reizen per trein prettig. De enige kritiek die ik kan verzinnen is dat de NS nogal paniekerig wordt van elk vlokje sneeuw. Al hebben ze in het KNMI altijd een trouwe medestander, omdat zij met hun dwaze weeralarmen nog hysterischer reageren op sneeuw. Verder heb ik goede ervaringen met de NS: treinen rijden op tijd, de conducteurs zijn aardig en in de treincoupé tref je vaak interessante mensen. Precies de reden waarom ik nooit in de stiltecoupé ga zitten, want zonder te praten leer je je medepassagiers een stuk lastiger kennen.

Ik heb de theorie ontwikkeld dat mensen zich zo thuis voelen in de trein, door die knusse zitjes tegenover elkaar. Met als welkom bijkomend effect dat er altijd ergens een persoonlijk gesprek wordt gevoerd tussen vriendinnen of collega’s. Dat gesprek begint vaak vrij oppervlakkig. Maar naarmate de trein langer onderweg is, vergeten ze dat er vijftig wildvreemden bij hen in de coupé zitten, en wordt het gesprek gestaag persoonlijker. Ondertussen luister ik stilletjes naar gesprekken over relaties en het aanverwante seksleven. Of laatst in de trein naar Utrecht, hoorde ik de ins en outs van de belastingaangifte over 2014, van een beursgenoteerd bedrijf. Dat vind ik gezellig.

Toen ik afgelopen zaterdag met een vriend naar Amsterdam reisde, om een tentoonstelling te bezoeken, had ik verwacht de rollen eens om te draaien. Het doel was om tijdens de reis uitgebreid met hem bij te praten, en anderen eens ongegeneerd te laten meeluisteren. Daar kwam helemaal niets van terecht. Vanaf het vertrekpunt Enschede zat de trein al bomvol, als je dat tegenwoordig nog van het openbaar vervoer mag zeggen.

Wij kregen in zo’n zitje voor vier personen gezelschap van een oudere dame. Zij zat duidelijk om een praatje verlegen en vol van verhalen. En dat kregen wij dus tijdens de verdere treinreis over ons uitgestort. Nabij station Enschede-West wisten we al dat zij de weduwe was van een plaatselijk erg gerenommeerde notaris, al leek ze om zijn dood niet rouwig te zijn. Sinds zijn overlijden schreef ze haar autobiografie. De uitgever van wijlen Jan Wolkers wilde het graag uitgeven, vertelde ze herhaaldelijk. Onbegrijpelijk, want ik vond haar langdradige jeugdverhalen – vol ouderwetse termen als ‘begeerlijk poppedeintje’ – slaapverwekkend. Bij elk station hoopte ik heimelijk dat ze zou uitstappen. Het verklaart de populariteit van de stiltecoupé.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

33 reacties

  1. Ik schijn een slechte invloed te hebben op de dienstregeling van NS, die paar keer per jaar dat we de NS boven de auto verkiezen rollen we van de éne ellende in de andere. Vorige week nog was het onze kleindochter onmogelijk om van Houten naar Den Haag te reizen, na 3 uur rondhangen op het station is ze maar huis gegaan. Geen sneeuw gezien natuurlijk!

  2. Haha, leuk geschreven! Kan me voorstellen dat je in de trein de mooiste, sappigste en ontroerende verhalen kunt opvangen. Ik ben zelf helemaal geen fan van het openbaarvervoer, vind het verschrikkelijk.

  3. Ik moest echt lachen met deze blogpost. Dat risico had je blijkbaar over het hoofd gezien. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik doorgaans aan het lezen ben wanneer ik met het openbaar vervoer reis (kwestie van elk beetje leestijd te kunnen benutten). Toch kan het leuk zijn om onverwachts met iemand een gesprek beginnen. Natuurlijk wel op voorwaarde dat het een leuke gesprekspartner is en dus niet iemand als deze blijkbaar gekende dame.

  4. Ik zit ook graag in de trein. Het komt er weinig van maar ik vind het plezierig reizen. Tenzij je zo’n drammende madam tegenover je krijgt. Wat een droefenis, maar het levert wel een heel leuk blog op!

  5. Ik houd ook van treinen. Grote beker koffie kopen voor het instappen, de stiltecoupé opzoeken, e-book mee en gaan. Zalig. Helaas heb ik een man die me overal naartoe wil brengen (het is ook nooit goed hè? ;)) en zit ik er amper meer in…

  6. We zijn deze dame al vaker tegen gekomen in de trein (Enschede-Amsterdam) en ik weet inmiddels hoe ze heet, waar ze woont, wat haar telefoonnummer is en dat we binnenkort met haar naar het Rijksmuseum in Enschede moeten om naar één of ander bijzonder schilderij te gaan kijken. ook heb ik al een behoorlijk beeld van de inhoud van haar boek.

    Dus:
    – Paul, je gaat toch wel gezellig mee naar het Rijks?
    – mocht iemand haar tegenkomen in de trein (je merkt het wel als ze ergens in dezelfde coupe zit), vraag vooral even wanneer haar boek uit komt.
    – de volgende treinreis naar Amsterdam zit ik in de stiltecoupe :-)

  7. Ik HAAT reizen met het OV, vooral tijdens spitsuren, bah. Het kan inderdaad een inspirerende broedplaats voor verhalen zijn, maar meestal wil ik gewoon iets lezen of uit het raam staren (met koptelefoon op) als ik een fijn plekje bemachtigd heb. Maar op een of andere manier straal ik iets uitnodigends uit, om mensen mij hun complete levensverhaal te laten vertellen. En dat van hun buurvrouw.

  8. Zelf ook geen hekel aan treinreizen, maar wel een hekel aan het feit dat ik vaak niet kan zitten. In de spits richting school betekent standaard tussen de natgeregende en naar ochtendadem ruikende types staan. Gun je niemand!

  9. Ik ben op mijn auto aangewezen om bij een treinstation te geraken en rijd dan net zo goed gewoon door naar mijn bestemming. 9 jaar geleden heb ik wel geprobeerd weer eens met de trein te reizen maar vond het een crime. Niets van die verhalen waar jij het hier over hebt. Geduw en gesjor. Nee niets voor mij.

  10. Oh ja, het openbaar vervoer. De broedplaats van irritatie en vermaak. De grens tussen die twee verdwijnt binnen enkele tellen. Gelukkig vermaak ik mij over het algemeen wel met alle vreemdelingen in de bus of trein. Stiekem vind ik reizen met het OV dan ook best leuk! Alleen oma had ik zo’n plakkerig snoepje gegeven, dat doet haar vast zwijgen!

  11. Vandaag zes uur in de trein gezeten met vooral heel veel smartphones om mij heen, alleen op de heenreis twee dertigers die managers-taal zaten uit te slaan. Saai hoor.
    Wat jammer dat jullie je plan niet hebben uitgevoerd, was toch leuk geweest om te zien hoe de dame in kwestie zich ermee had bemoeid.

  12. Bij ons in België bestaan geen stiltecoupés. Dat mis ik wel. Het gras is altijd groener aan de overkant :). In België zijn de mensen sowieso stiller denk ik :p.
    Langs de andere kant zijn treinreizen zo’n grote bron van inspiratie. Al die verhalen die voor het oprapen liggen.

  13. “Begeerlijk poppedeintje” – ik ga deze term een aantal keer uittesten op verschillende mensen en zal verslag doen. (Verder eens, love met de trein reizen eigenlijk, al doe ik wel altijd muziek in want ik wil niet weten welke vriendinnen van Vreemde X en Y allemaal chlamydia hebben)