Poezen

Mensen die vlak voor de zomervakantie de gezinshond of huiskat ergens op een parkeerplaats de auto uitzetten, ik begrijp jullie! Nou ja, ik begrijp niet waarom je zo’n beest langs de A16, op weg naar de camping in Frankrijk, aan een boom vastbindt. Een ommetje langs het plaatselijke dierenasiel voor zo’n trouwe viervoeter, vind ik dan wel het minste. En een vakantie is geen legitieme reden om je huisdier plotseling weg te doen. De vakantie plan je meestal ruim van tevoren. Genoeg tijd dus om een logeeradres of oppas te regelen. Dan heb ik het nog niet eens gehad over technische hoogstandjes zoals ’n elektronische voederbak, die zelfs een oppas overbodig maken.

Wat ik goed snap is dat je ergens tussen het kattenbak verschonen, de hond uitlaten en het ontwormen door tot het weinig verrassende inzicht komt dat een huisdier veel tijd kost. En ik kan me voorstellen dat het een aanlokkelijk idee is om je tijd te besteden aan iets anders dan een mottige poes of hond.

Voordat ik allerlei boze e-mails ontvang van overijverige animalcops, ik bedoel niet dat je onverantwoordelijk bent voor het welzijn van een huisdier. De verzorging van zo’n beest bestaat uit méér dan zorgen voor een uitgebalanceerd dieet van water, droge brokken en blikvoer. Of het wekelijks verschonen van de kattenbak met  zo’n gepatenteerde, gearomatiseerde en absorberende kattenbakvulling. En de jaarlijkse inenting bij de dierenarts. Dat is allemaal goed te doen. Maar daarmee ben je er niet. Een huisdier heeft aandacht nodig in de vorm van eindeloos aanhalen en aaien. Besteed je daar geen tijd aan dan krijg het beest een milde depressie. Dat is herkenbaar aan symptomen als het kapot bijten van de driezitsbank, of het krabben aan het behang. Als baasje word je daar ook diepongelukkig van.

Toch is het een taboe om te zeggen dat je geen tijd meer hebt voor een huisdier. Dat komt je meteen op valse beschuldigingen van activistische dierenvrienden te staan. Maar het eeuwige excuus van plotselinge allergieën, het neemt bijna epidemische vormen aan, gelooft echt niemand meer.

Tijd voor een tegengeluid dus. Ik beken dat ik mijn lieve poezen Suske & Wiske heb weggedaan om tijdgebrek. Keihard gehuild heb ik toen ze werden opgehaald. Het schuldgevoel raak ik nooit meer kwijt. Maar die twee poezen krijgen goed te eten. Ze worden nu meer geaaid dan ooit tevoren. Er had ze ergere dingen kunnen overkomen.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.