Plausibel

Omdat ik met mijn vlassige stoppelbaardje toch nooit de uitstraling krijg van een stoere macho, kom ik maar meteen openlijk uit voor mijn onmannelijke interesse: ik ben fan van de televisieserie Sex and the City. Zelfs de zoveelste herhalingen van alle afleveringen die op televisie worden uitgezonden, volg ik religieus. En dat terwijl ik diezelfde afleveringen allemaal ook op DVD heb. Van bepaalde afleveringen ken ik de dialogen, tussen Carrie, Samantha, Miranda en Charlotte, uit mijn hoofd (meestal met de intonatie waarmee de tekst wordt uitgesproken). Sterker nog, ik gebruik diverse quotes uit de serie in mijn dagelijks leven.

In mijn favoriete aflevering, ‘Pick-a-little, talk-a-little’ wordt Miranda niet gebeld door de man waarmee zij een leuke date heeft gehad. Haar vriendinnen verzinnen tientallen volstrekt absurde redenen waarom hij niet heeft gebeld. ‘Hij is gewoon te veel onder de indruk van jouw intelligentie,’ en meer van dat soort onrealistische redenaties die opeens heel plausibel kunnen lijken wanneer je gerustgesteld wilt worden. ‘Maybe he’s just not that into you,’ zegt de enige man in het gezelschap. Voor mannen is dit een waarheid als een koe, voor vrouwen is dit een eye-opener.

De schrijver van de betreffende aflevering kreeg zoveel reacties van vrouwen dat hij een zelfhulpboek schreef met de titel He’s Just Not That Into You. Een adept van Sex and the City als ik ben, heb ik dat boek natuurlijk gelezen.

De opzet van het boek is nogal voorspelbaar, het begint met een vraag van een vrouw. Dit is een beschrijving van een tamelijk hopeloze lange-afstand-relatie waarin een man tijdens telefoongesprekken haar liefje noemt en vertelt dat hij haar mist. De schrijver beantwoordt deze vraag met: het is makkelijker om te zeggen dat je iemand mist dan dat je iemand niet leuk vindt. Het boek bevat nog veel meer van dat soort vragen, met telkens hetzelfde antwoord (zie de hierboven genoemde titel).

Afgelopen voorjaar draaide de succesvolle verfilming van het zelfhulpboek in de bioscoop. Misschien dat vrouwen behoefte hebben aan duiding door het eindeloos herhalen van één zin. Ik vond na het boek dat thema al totaal uitgemolken. Sindsdien maak ik me grote zorgen over de creativiteit van de schrijvers van tweede SatC-film die dit voorjaar komt. Zolang het centrale plot van de film maar niet gaat over vier vrouwen die gezamelijk een zelfhulpboek gaan lezen. Want dan kijk ik liever naar een historische avonturenfilm gebaseerd op een ander zelfhulpboek “Het heft in eigen handen” van dokter Wayne Dyer.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.