Plattelandsmentaliteit

Soms ben ik de plattelandsmentaliteit in Nederland helemaal zat. Aangezien ik ben opgegroeid in steden in Friesland die de stadsrechten qua inwonersaantal en uitgaansleven niet waard zijn, ben ik best wat gewend. In die dorpen werd er neergekeken op de import-Nederlanders die in de Friese nieuwbouwwijken neerstreken. Maar laatst verbaasde ik me zelfs in Amsterdam – toch de stad met de meeste nationaliteiten ter wereld – over het dorpse sfeertje van vreemdelingenhaat, achterklap en een overdosis sociale controle.

Op een Amsterdams terras was ik in een gesprek over buitenlanders in Nederland verwikkeld. ‘Door de islamisering van Nederland zal de Sinterklaasviering verdwijnen,’ zei een vriend op verhitte toon. Dat was weer eens een lekkere ouderwetse uitspraak over buitenlanders. Ik schoot honend in de lach over zoveel onwetendheid. Op boze toon werd mij verteld dat ik als homo zomaar de kans liep om in de vijver van het Vondelpark gegooid te worden door een Marokkaan. Terwijl ik het zelf ook aanstootgevend vind dat sommige homo’s in het openbaar seks hebben. Ik wilde grappend uitroepen dat de stadsparken juist ten onder gaan aan de seksualisering van de samenleving. Gezien de eerdere reprimande hield ik maar mijn mond.

Op zulke momenten verlang ik naar New York. Vooral naar de ‘easy-going’ omgangsvormen waarmee ik word aangestoken wanneer ik daar ben. Ondanks honderden verschillende nationaliteiten gaat het samenleven in die stad goed. Elke gemeenschap krijgt de ruimte voor eigen gewoonten in een eigen wijk. Met Manhattan als smeltkroes van al die verschillende gewoonten (vooral in culinair opzicht).

Zoveel tolerantie zou je van een conservatief land als Amerika niet verwachten. Feit is dat ze in Amerika in het koesteren van de eigen afkomst meer verdraagzaam zijn dan in Nederland. Dus de eerste persoon die uitroept dat Nederland zo’n multiculturele samenleving heeft, ga ik keihard in het gezicht uitlachen. Dat kun je niet met een stalen gezicht beweren in een land met een inburgeringscursus met strikvragen over welk huwelijkscadeau gepast is als je geen uitnodiging hebt voor de plechtigheid (ondanks mijn Nederlandse nationaliteit weet ik daar geen antwoord op).

Niet dat ik een heilige ben, zelf ben ik uitermate intolerant als het gaat om brallende voetbalfans. Dus vluchtte ik een avond dat het Nederlands elftal speelde naar New York door de film Sex and the City in de bioscoop te gaan bekijken. Misschien zet ik met die New Yorkse mentaliteit van ‘live and let live’ de nieuwe toon in het bekrompen Nederland.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.