Opzegging

De mogelijkheid tot liposuctie sust een beetje mijn geweten. Ondanks dat voel ik me schuldig over het feit dat ik al in geen weken in de sportschool ben geweest. Het doel dat ik voor ogen had, vijf kilo afvallen en een blokjesbuik, heb ik niet bereikt.

Het abonnement op de sportschool heb ik, voordat ik me weer zou bedenken, inmiddels opgezegd. Dat ene moment van daadkracht is de enige kracht die de sportschool mij heeft opgeleverd. Mijn spiermassa en conditie zijn er beide niet op vooruit gegaan. Mijn sportinstructeur verwijt mij dat ik me onvoldoende heb ingezet, wat deels de waarheid is. Er zijn verzachtende omstandigheden die het opzeggen van de sportschool rechtvaardigen, die ik vertel aan iedereen die het maar horen wil.

Ik snap namelijk niet waarom de sportinstructeurs altijd zo blijmoedig zijn. Als ik vermoeid, badend in het zweet en met flinke spierpijn in het vooruitzicht uit de sportschool kom, ben ik vooral chagrijnig. Bovendien is het voor een van 8 tot 5 werkende kantoorklerk, zoals ik, sport lastig in te passen in de dagroutine. Voor het werk sporten is onmogelijk door de zweetplekken die de hele ochtend zichtbaar zullen zijn onder mijn oksels. Ik geef het na 100 meter op de loopband op als ik op een lege maag na het werk ga sporten. En met een volle maag krijg ik braakneigingen van de penetrante zweetlucht die laat op de dag in zo’n sportschool hangt (zo weet ik uit ervaring).

Ik kan nog talloze andere redenen opsommen om niet meer naar de sportschool te gaan. Zo schreeuwen de instructeurs van de groeplessen altijd zo hard dat ik na afloop last heb van suizende oren. En schaam ik me voor de blikken vol medelijden van krachtpatsers met gespierde bovenarmen vol tatoeages, als ik met een ingewikkeld apparaat mijn schriele borstkas probeer te verbreden. Het buikspierkwartier dat altijd stiekem langer duurt dan beloofd. De douche die je moet delen met allerlei wildvreemde mensen. Ik kan dus niet zonder gêne spiernaakt douchen als ik naast zweterige mannen met enorme bierbuiken sta. En het is tamelijk onzinnig om te gaan hardlopen en fietsen in een bedompte sportschool, als je dit ook in de frisse buitenlucht en vrije natuur kan doen.

Hoe ik mezelf – zonder het abonnementsgeld als stok achter de deur – aan het sporten krijg, dat moet ik nog bedenken. Ach, denken is ook sport.

Gerelateerd

Reageren?