Opstandig

Van demonstraties heb ik een romantisch beeld. Dat komt vast doordat ik in de jaren tachtig ben opgegroeid. Toen ging men doorlopend de straat op tegen kernenergie en kruisraketten. De beelden van die protesten op televisie hebben op mij als kind een grote indruk gemaakt. Ik was toen al tegen bont en zure regen. Al kwam dat natuurlijk door de opruiende liedteksten van Kinderen voor Kinderen daarover.

Sindsdien voel ik de behoefte om voor iets urgents de straat op te gaan. Heldhaftig ben ik niet aangelegd, maar met een grote groep mensen durf ik het best aan. Ergens vermoed ik zelfs dat ik talent heb voor demonstreren. In het bedenken van pakkende leuzen ben ik goed. Bovendien kan ik heel hard schreeuwen. Al wordt mijn stem daar snel schor van. Een ander minpunt is dat ik niet het breedgeschouderde voorkomen heb van een rasdemonstrant. Een halve ME’er loopt mij meteen omver.

Gisteren had ik de kans om mee te doen aan ’n massademonstratie. Toen werd er de manifestatie ‘Nederland schreeuwt om cultuur’ gehouden. Maar ik vond het niet de moeite waard om tegen die bezuinigingen te demonstreren. Vooraf had ik me namelijk op de site van het actiecomité verdiept in alle argumenten rondom de cultuurbezuinigingen. Daarvan werd ik flink opstandig. Alleen niet op de manier waarop de organistoren van de demonstratie het bedoeld hadden.

De organisatoren redeneerden dat de cultuurbezuiniging disproportioneel is. Maar op een totaal bezuinigingspakket van 18 miljard, vond ik een bezuiniging van 200 miljoen op cultuur best meevallen. Het klonk bijna bescheiden. Volgens het actiecomité wordt er 7% bezuinigd op alle overheidsuitgaven. De cultuursector krijgt straks 21% minder geld, dat vinden ze oneerlijk.

Nu ben ik niet sterk met getallen. Bij gegoochel met miljarden raak ik al helemaal snel de draad kwijt. Daarom pas ik altijd een truc toe om het allemaal in een voor mij begrijpelijk perspectief te zetten. Dan bekijk ik mijn eigen uitgavenpatroon. Zo vroeg ik me af welke uitgaven ik schrap als ik 7% moet besparen. Mijn eerste maatregel zou zijn dat ik uitjes schrap. Onder die post in mijn huishoudboekje vallen concertkaartjes, theaterbezoek en eten in restaurants. Per saldo kwam dat neer op een grotere bezuiniging dan 21% op mijn persoonlijke cultuurbudget.

Daarom zat ik gisteren heel demonstratief thuis op de bank. Cultuur kan leuk zijn maar is bepaald geen eerste levensbehoefte. Die demonstratie was dus geschreeuw om niks.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.