Natuurmonument

Voordat mijn vriend of ik überhaupt hadden nagedacht over samenwonen, was duidelijk dat ik bij hem zou intrekken, zodra het daarvoor geschikte moment zich aandiende. Dit was dan weliswaar nooit overlegd of hardop uitgesproken, maar sommige dingen zijn heel natuurlijk als een van tweeën in Almelo woont.

Andere aspecten van het samenwonen waren minder vanzelfsprekend. Zoals het harmonieus combineren van onze beider stijlen in interieur. Omdat ik toch het meest aan mijn vriend gehecht was en hem graag minder vaak wilde missen, was ik bereid om afscheid te nemen van het gros van mijn meubels. Met enkele erfstukken, schilderijen en mijn goede smaak trok ik bij hem in. Vooraf had ik mijn vriend duidelijk gemaakt dat er wat interieuraanpassingen nodig waren voordat ik me bij hem in huis thuis kon voelen.

Mijn vriend heeft verstand van veel dingen maar van het creëren van een prettige woonomgeving, begrijpt hij niets. Zijn huiskamer was ingericht met twee doorgezakte banken die in een ver verleden donkerrood waren geweest. De strak gestucte witte muren had hij schel uitgelicht met kleine halogeenlampjes, die bevestigd waren aan staalachtige stroomdraden die kriskras onder het plafond waren gespannen. Het had de sfeer van een behandelkamer in een tandartspraktijk. Ik vond dus dat het interieur wat gezelliger mocht worden (anders was ik wel bij mijn tandarts ingetrokken). We kochten nieuwe banken. Er verscheen ergens een hoogpolig vloerkleed op de houten vloer. De ongezellige halogeenlampjes mochten bij ons blijven wonen. Aan de muur hingen we enkele van de door mij meegebrachte schilderijen, zodat er eindelijk iets mee werd uitgelicht dat werkelijk de aandacht verdiende.

Mijn tuin kon ik helaas niet meenemen naar Enschede. Ik had de tuin strak bestraat met grijze stenen, met daaronder een ondoordringbare laag worteldoek. Precies zoals een tuin volgens mij is bedoeld: geheel onbeplant en onderhoudsvrij. Bij mijn vriend is er een diepe achtertuin, met allemaal dicht beplante perken en een kronkelend paadje er doorheen. Ooit aangelegd door de vorige bewoonster. Er bloeit werkelijk in elk jaargetijde wel iets in de tuin. Maar naast enig inzicht in binnenarchitectuur, ontbreekt het mijn vriend ook aan groene vingers. Daardoor is het kronkelpaadje overgroeid met mos. Alle planten zijn verwikkeld in een strijd, op dood en leven, in wie het best kan overwoekeren.

Ik dacht te verhuizen naar een geciviliseerde stad maar heb ineens een natuurmonument in de achtertuin. Ik weet nog niet of ik daar aan kan wennen.

Gerelateerd

Reageren?

2 reacties

  1. Vlam had ongeveer 20 schilderijen formaat 1 bij 1 meter. Hij mocht er 3 van me meenemen. Ben nog coulant geweest, vind ik zelf. Oh, en die van de huilende clown was geen optie. En jawel: ook hij had van die spotjes aan draden. Vréselijk. Hebben we met enige ceremonie in den container geflikkerd.

  2. Het kronkelpaadje heeft ongekende mogelijkheden!
    Fotografen hebben mij geleerd dat hier de mooiste stillevens zijn te maken. Een macrolens helpt daar bij als ik die vakterm tenminste goed gebruik.
    Een bioloog zal met een loep deze miniwereld verlekkerd kunnen determineren.

    Maar de tuinomschrijving past mooi bij mijn manier van tuinieren. Juist het volgen van het vervolg van datgene wat een vorige bewoner heeft bedacht vind ik prachtig.

    Met enog bijvoeren is een dierentuin te maken. Het boek “Haring in het IJ” en de gelijknamige dvd geeft een beeld van de verrassende en gevarieerde dierenwereld midden in Amsterdam.

    Almelo is niet zo ver weg, je kunt makkelijk even terug voor datgene wat je mist.

    Vriendelijke groet,