Modenicht

Nu Jan Wolkers al jaren dood is en Jan Cremer hoogbejaard, had ik verwacht dat de slechte traditie, van ellenlange seksscènes in een verhaal dat net zo weinig om het lijf heeft als de vrouwelijke hoofdpersoon, uit de Nederlandse literatuur verdwijnen zou. Na het lezen van ‘Alleen maar nette mensen’ van Robert Vuijsje en de debuutroman van James Worthy, weet ik wel beter. Er is nieuwe generatie schrijvers geboren die het beschrijven van softporno tot kunst probeert te verheffen. Beide boeken zijn bestsellers dus ben ik blijkbaar de enige die daarop is uitgekeken. De bestsellers hebben mijn vocabulaire verrijkt met woorden als ‘bimboborsten’ en ‘peuterpruim’. Ik ben er nog niet helemaal over uit hoe deze woordschat mij, bijvoorbeeld in een zakelijk telefoongesprek, van pas gaan komen.

Momenteel lees ik een boek dat op meer kuise toon gaat over het aanbidden van het vrouwelijk lichaam. Cecile Narinx, hoofdredactrice van de Nederlandse Elle, schreef het boek ‘Geluk is een jurk’. Omdat je in tijden van crisis en massaontslagen altijd voorbereid moet zijn op een drastische carrièreswitch, las ik dit boek. Ik vermoed namelijk dat er ergens diep in mij een hysterische modenicht schuilt, die direct aan de slag kan bij zo’n glimmend modemagazine.

Het boek spijkert heel handig de basiskennis bij over het modevak, met een ABC met termen van haute couture tot ready-to-wear. Heel plat beschouwd is haute couture kleding in maatje zandloper waarvoor je voor één enkel niemendalletje van zijde een bovenmodaal maandinkomen betaalt. Ready-to-wear is een betaalbare kopie van haute couture, gemaakt van 100% polyester in maatje zandzak. Cecile benadrukt dat je als mode-redacteur niet in een setje van de Zeeman naar een modeshow van een topontwerper kunt gaan. Voordat je ook maar één cent in de modejournalistiek kunt verdienen, moet je dus eerst een fortuin aan designerkleding uitgeven.

Verbaasd was ik door de bewering dat haar modeblad geen anorexia propageert. Maar Cecile heeft voor de vele dunne modellen zo’n bizarre verklaring dat ik er in geloof. Haar theorie is dat veel homoseksuele ontwerpers eigenlijk kleding maken voor platte, jongensachtige figuurtjes. De Elle gebruikt photoshop alleen om de modellen aan te dikken. Daar geloof ik dan weer niets van want ondanks al dat photoshoppen zijn alle modellen in de fotoreportages nog steeds graatmager.

De meest belangrijke informatie staat bijna achterin het boek. Cecile schrijft dat de moderedacteuren geen gratis kleding krijgen. Met die onthulling ligt de droomcarrière van mening bloggend modemeisje in duigen.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.