Minimalisme

Google weet altijd raad op het moment dat je wanhopig bent, dus zocht ik op: ‘in mijn huis is het een grote teringbende en ik word er gek van’. Bovenaan de zoekresultaten prijkte een link naar het prikbord van zelfmoord.nl. Inderdaad lost zelfmoord de meeste menselijke problemen snel op. De dagelijkse lijdensweg des huishouden vond ik draaglijk genoeg, om naar een minder drastische maatregel door te zoeken.

Goddank vond Google in 0,38 seconden nog ongeveer 5.580 andere resultaten. Daartussen stuitte ik op de stroming van het minimalisme. Sinds ik me daarin heb verdiept, verlang ik naar minimalistisch leven. Met minder verantwoordelijkheden. En vooral minder troep.

Anders dan je van een minimalist verwacht, schafte ik eerst nog meer aan: mijn eerste zelfhulpboek van The Minimalists. ‘Live a meaningful live,’ beloofde de cover. Dat wilde ik graag. Liefst morgen. Om van een maximalist in een minimalist te veranderen, raden zij een verandertraject van eenentwintig dagen aan. ‘Eigenaardig,’ dacht ik ‘dat er zo’n ingewikkeld proces nodig is om mijn leven te versimpelen’. Op de eerste dag moet ik een actielijst opstellen van veranderingen om per direct uit te voeren. Vaker sporten. Gezonder eten. Langer slapen. Geen idee hoe een mens dat inpast in een zevendaagse werkweek naast een fulltime baan. Het was het proberen waard.

De derde dag heet het ‘inpakfestijn’. Die dag heeft een simpel concept. Je doet alsof je gaat verhuizen en pakt al je spullen in dozen in. In de dagen erna pak je alleen uit wat je nodig hebt. Enkele doucheartikelen, schone kleren, het broodnodige keukengerei. Alles dat na 7 dagen nog ingepakt is dat is overtollig. De schrijvers geven je drie opties voor die overbodige bezittingen: verkopen, doneren of weggooien. Best haalbaar, lijkt me.  Het zit al in mijn systeem om ongebruikte dingen meteen weg te doen. Toen ik bij mijn vriend introk, bracht ik slechts met twee stationwagens aan spullen mee (inclusief een massieve, antieke dekenkist). Toch voorzie ik één miniem probleempje.

Mijn opruimzucht wordt ruimschoots gecompenseerd door de ongekende bewaarzucht van mijn vriend. Op zolder staan stapels kapotte computers veilig opgeborgen zodat je onderdelen voorradig hebt om ’n defecte computer mee te repareren. Vraagt mijn vriend zich af van wie hij in 2006 een kerstgroet heeft ontvangen? Dan kijkt hij dat stapeltje kerstkaarten gewoon even na.

Als ik van het minimalisme écht werk wil gaan maken, dan moet ik eerst ergens anders afstand van doen.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

20 reacties

  1. Heel herkenbaar. Denk dat ik aan 21 dagen niet genoeg heb om alles wat er in huis is in dozen te stoppen, je eigen spullen opruimen en weggooien is het probleem inderdaad niet. Maar als ik eens ruim in de kasten en een hele plank leeg weet te maken, dan is het niet lang daarna weer gevuld met spullen van mijn lief. Aan iedere deur hangen ‘handige’ hangers waar vanalles aan hangt, ik loop soms als een krab zijdelings door mijn huis.. even mijn frustratie kwijt.. sorry :P

  2. Dit is ZO herkenbaar! M’n vriend is een hoarder (als je het mij vraagt, laat hem ’t niet horen!) en ik wil juist alle overbodige spullen weggooien. Ik heb me er enigszins bij neergelegd en zijn troep netjes geprobeerd te organiseren. En al die computerkabels en meuk…

  3. ik ben zelf ook iemand die best wel wat dingen bewaard. Naar mijn inziens niet overdreven vermits het maar één klein doosje met brieven is maar samen met knutselmateriaal en boeken krijg je al snel wat bij elkaar. Toch vind ik het zelf nooit chaotisch in huis. Daar zou ik zelf immers niet tegen kunnen – al die spulletjes zijn dus praktisch opgeborgen en ze worden regelmatig gebruikt. Nu ja, op die brieven na dan want die herlees ik uiteraard niet zo frequent.

  4. Misschien kun je hem zo’n zweefboek cadeau geven. Zodat hij met zijn computers en kerstkaarten gaat praten en ze dan kan laten gaan….( in een notitieboekje kun je ook noteren van wie je kaarten hebt gekregen. Scheelt ook veel zooi.)

  5. Oh zo heerlijk vond ik het om alles weg te doen! Al hoewel: in het begin wel even moeilijk hoor. Maar op een gegeven moment echt fijn. Inmiddels heb ik nog maar weinig spullen en dat bevalt me uitstekend :D

  6. Hahaha, van die kerstkaarten. Ik zou gek worden. Vlam is ook zo erg. Toen hij bij ons introk, stond de schuur vol met lege (!) wijnflessen. Bij elke fles had ie nog een herinnering. Hij kon er geen afstand van doen.
    Toen hij zijn bed alvast naar ons nieuwe stekkie reed en ik in zijn huis achterbleef om verder in te pakken, heb ik de hele bende zó in de glasbak gekieperd. Hij heeft er nooit wat van gezegd btw…

  7. Afstand nemen van troep dan welteverstaan? In mijn huis is het op het moment een teringbende vanwege een opknapbeurt van de woonkamer. Ik erger me groen aan geel aan de troep die dat met zich meebrengt … maar weet (ergens ver in mijn achterhoofd) dat het ook weer mooi gaat worden. Gelukkig is het in mijn hoofd opgeruimd, geen zelfmoord.nl voor mij :-)