Mineur

Tussen alle zogenaamde feestdagen door ben ik al dagenlang in mineur.

Ik wil dat woord al jarenlang, liefst heel terloops, eens in een zin gebruiken. Dus vroeg ik me geregeld af of ik in mineur ben. Wanneer ben je dan precies in mineur? Ik vond het lastig te bepalen. Ik leerde het woord kennen van de negenjarige Oskar, hoofdpersoon in het boek Extreem Luid en Ongelooflijk Dichtbij. Oskar is in het boek in mineur omdat zijn vader is overleden bij de aanslag op het World Trade Center op 11 september 2001. Als ik dan bij regenachtig weer thuis zat te somberen, en ik me afvroeg of ik misschien in mineur was, dan voelde het alsof ik het woord te lichtvaardig gebruikte. Mijn vader leefde immers nog.

Maar nu ik weet het zeker: de afgelopen dagen ben ik echt in mineur. Ik ben al in mineur sinds ik op Tweede Kerstdag hoorde dat George Michael dood is. Na de dood van Prince in april van dit jaar, is dat het tweede jeugdidool van me dat overlijdt. In de jaren negentig raakte ik volkomen bezeten van muziek en luisterde ik obsessief naar allerlei artiesten. Waar sommige artiesten die ik als tiener aanbad, ik noem een 2 Unlimited, een soort muzikale kalverliefdes bleken waar ik overheen ben gegroeid, bleef ik andere artiesten trouw volgen.

Ergens waren die jeugdidolen ook een soort vaders voor mij. Van de seksueel getinte teksten van Prince heb ik meer geleerd dan van de seksuele voorlichting die ik van mijn vader kreeg. Soms leek mijn leven even synchroon te lopen met dat van mijn idolen. Ik kwam net openlijk uit voor mijn homoseksualiteit, toen George Michael betrapt werd met een man op een openbaar toilet. Gelukkig heb ik aan de seksuele escapades van George Michael verder geen voorbeeld genomen. Zijn album Listen Without Prejudice is, samen met nog enkele andere platen, de soundtrack van mijn leven. George’s liedjes heb ik heel veel in de auto gedraaid. Ik luisterde naar Careless Whisper bij liefdesverdriet. Freedom draaide ik op feestjes. En eerlijk gezegd heb ik Last Christmas te vaak gehoord.

Nu voelt het alsof ik een goede vriend te jong ben verloren. Al weet ik dat de leeftijd waarop iemand sterft relatief is. Leonard Cohen overleed op zijn tweeëntachtigste en hij vond zijn leven zelfs voltooid. Zijn fans waren er niets minder verdrietig om.

Idolen sterven altijd een te vroege dood.

Deze stukjes automatisch per mail ontvangen? Klik hier. Of blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

25 reacties

  1. David Bowie is bijna een jaar dood en soms kan ik het nog niet geloven. Het zou verboden moeten worden dat favoriete musici overlijden.
    Van Wham ben ik nooit fan geweest maar na het beluisteren van Listen Without Prejudice – mijn broer gaf ‘m mij cadeau – was ik óm. Geweldige muziek.
    2016 was een slecht jaar voor muziekliefhebbers. George was sowieso nog veel te jong om te overlijden. Gelukkig hebben wij de muziek nog…

  2. Ik moest eerst glimlachen toen ik dit stukje las. Nog niet lang daarvoor had ik immers ergens in een reactie geschreven dat mijn leesjaar in mineur eindigde vermits ik maar amper aan lezen was toegekomen. Al die trieste nieuwsberichten zorgen er echter ook wel voor dat ik me niet al te gelukkig voel. Zo zag ik gisterenavond nog een show van een Vlaamse comedian die terugblikte op de gebeurtenissen van 2016 en als je die zo allemaal achter elkaar hoort kan zelfs een goede komiek er niet voor zorgen dat ik er minder zwaar aan ga tillen.

  3. Ja zeer doet dat hè? Ik had dat toen ook bij Michael Jackson. Ik was het niet zozeer eens met zijn levensstijl de laatste jaren … voordat hij ‘doordraaide’ was het een leuk en lekker joch wat mooie nummers zong. ‘k Heb er zoveel aan gehad tijdens mijn jeugd, ik hield het tijdens zijn begrafenisceremonie niet droog en was toen ook ‘in mineur’. En daarna gingen (o.a.) Prince en nu George Michael … who’s next vraag ik me af …

  4. … het mooie aan muziek is, dat het er altijd zal blijven zijn. Zet Listen without Prejudice nog een keer op en zing zo hard als mogelijk mee met Freedom! Geniet van het nieuwe jaar: Happy 2017!

  5. Maar in al de genoemde gevallen blijft hun muziek voortbestaan dus éigenlijk is er weinig reden om in mineur te zijn.
    Mijn moeder gebruikte het woord vroeger met enige regelmaat en dat meestal niét omdat “dode gevallen waren” . Het kan altijd gebruikt worden als je om welke reden dan ook somber en/of sjagerijnig bent .

  6. Ja, George, fan van het eerste uur hier, al iets eerder dan jij, dus ben jij ook wat jonger dan ik ben vermoed ik, ik ontdekte hen in de WHAM! tijd, had die albums ook nog op vinyl, en vanaf Faith gingen we over op de cd’s… Listen Without Prejudice, man, wat heb ik dat vaak en veel gedraaid, ik was toen net gescheiden namelijk… maar ook Older, pfffffffff ja… en nog zoveel meer.

    Ik wens jou toch een fijne jaarwisseling toe, en in mineur zijn mag absoluut met al die groten die zijn gegaan, ik hoop dat het voorlopig hierbij blijft, want Bowie noem je nog net niet, had ik ook weinig mee hoor…

    X

    1. De Wham-tijd is een beetje aan mij voorbij gegaan. Toen zat ik meer in het kinderen-voor-kinderen tijdperk. Listen Without Prejudice heeft diepe indruk op mij gemaakt, en draai ik nog veel. Een tijdloze plaat, dat is het.

  7. Helaas wel ja… Blijft bizar hè? Al onze jeugdidolen verdwijnen… ik had dat gevoel ook bij Michael Jackson en Whitney Houston. Blijft raar dat ze er niet meer zijn.