Midlifecrisis

Soms word ik opeens overvallen door levensvragen zoals of het door mij vertoonde gedrag nog wel bij mijn leeftijd past. In tal van mijn jeugdherinneringen komt namelijk een plaatsvervangend gevoel van schaamte voor, vanwege het malle gedrag van mijn vader. In de realiteit waarschijnlijk gevolgd door een wanhopig uitgeroepen: ‘Doe eens normaal, man!’. Mijn zussen en ik hebben soms gesuggereerd dat hij zich gelijktijdig met ons in de puberteit bevond. We waren te jong om het begrip ‘midlifecrisis’ te kennen.

Omdat ik me heb voorgenomen om niet op mijn vader te gaan lijken, evalueer ik tegenwoordig mijn eigen gedrag.  Er is alle reden toe dat ik mij zorgen te maken nu ik ouder word. Waar ik als puber vrijwel ieder moment me bewust was van wat wel en niet kon (volgens de ongeschreven voorschriften van een door alle tieners alom gerespecteerde gedragscode), betrap ik mijzelf de laatste tijd op een ‘wat-kan-het-mij-allemaal-schelen’-gevoel. Psychologisch gezien zal mijn gedrag ongetwijfeld geheel te verklaren zijn. Er zijn namelijk boeken volgeschreven over de dertigersdip, een soort vroegtijdige midlifecrisis omdat je al een partner, huis en baan hebt en dus nergens meer naar hoeft te streven en verder leven eigenlijk zinloos is.

Bij mij gingen de alarmbellen af toen ik in de gaten kreeg dat ik zo’n dertiger met een dip was. Voor je het weet besluit je dat je er maar beter het beste van kunt maken (altijd een slecht idee). En dan sta je opeens zonder gêne de Kabouter-Plop-dans te doen op de dansvloer van de plaatselijke tienerdiscotheek terwijl je wezenloos wordt aangestaard door een groepje verbijsterde pubers. Goed, zover is het bij nog niet gekomen maar ik voel dat soort dingen aankomen.

Het heeft zijn therapeutische waarde bewezen om dan te denken aan plaatsvervangende schaamte die ik voelde voor mijn vader’s gedrag. Wanneer ik mijzelf vergelijk met het beeld dat ik als vijftienjarige had van een normale dertigplusser dan levert dat verrassende inzichten op. In mijn tienerjaren dacht ik dat ik  tot op hoge leeftijd mij zou kleden volgens de laatste mode. Vandaag de dag trek ik me niets meer aan van de modetrends en ga alleen nog af op mijn eigen smaak. Ik ben nog minstens zo luidruchtig als in mijn pubertijd terwijl dat gedrag mij het allermeeste aan mijn vader stoorde. Hoog tijd om dat sentimentele lied over vaders van Stef Bos op te zoeken, dat spreekt me waarschijnlijk nu ook pas aan.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

1 reactie