Mansplaining

Nog even over dat boek met feministische essays. Op papier zijn er misschien gelijke rechten, maar nou de praktijk nog. Ook in Nederland krijgen vrouwen vaak minder betaald als mannen voor gelijke werkzaamheden. Goed, soms draven de feministes een tikkeltje door in hun verwachtingen. Als je parttime wilt werken om de kinderen uit school te halen dan is het onmogelijk om een multinational te besturen. Dat heeft niets met feminisme te maken. Voor het leiden van een multinational werkt een man ook fulltime.

Maar ik vind het belachelijk dat we na een aanranding serieus discussiëren over of een vrouw het heeft uitgelokt. Het is dat er weinig mannen aangerand worden, dat zou misschien heel goed zijn voor de emancipatie in het algemeen, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat de lengte van zijn korte broek de meetlat kan zijn voor mogelijke uitlokking. Het is goed dat vrouwen daarover schrijven want er schort er nog veel aan de erkenning van vrouwen, vind ik.

Het boek dat ik las, van de schrijfster Rebecca Solnit, staat bol van de voorbeelden waarin vrouwen heel anders behandeld worden dan mannen. ‘Mannen leggen me altijd alles uit’ is het meest bekende essay omdat het online tot commotie leidde. Rebecca Solnit beschrijft dat zij op ’n feestje met de gastheer in gesprek raakt over een boek over de ‘industrialistering van het dagelijks leven’. Ze probeert hem duidelijk te maken dat zij de schrijfster is van het bewuste boek, maar de man onderbreekt haar en oreert op badinerende toon over haar eigen boek. Pas na vier keer herhalen dringt het tot de gastheer door dat hij met de schrijfster zelf staat te praten. Dan blijkt dat hij het boek nooit heeft gelezen maar alleen ergens een recensie heeft gezien. Op internet herkenden veel vrouwen de ongefundeerde zelfoverschatting van mannen, die vrouwen laatdunkend de mond snoeren door hen het gevoel te geven dat zij nergens verstand van hebben. ‘Mansplaining’ noemen die feministes dat.

Tijdens een etentje bracht ik dit typisch mannelijke gedrag verontwaardigd ter sprake omdat ik over de arrogantie van dergelijke mannen wilde discussiëren.
‘Jij bent anders ook zo’n betweter hoor,’ onderbrak mijn vriend mij meteen. ‘Jij leest ons continu de les als je een half artikel van de Correspondent hebt gelezen.’
Hij had gelijk.
‘Maar ik doe dat ook bij mannen,’ bracht ik er sputterend tegenin. Daarna hield ik maar wijselijk mijn mond.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

16 reacties op “Mansplaining”

  1. Mirjam Kakelbont schreef:

    Ik heb op een Engelse bank gewerkt in de jaren ’80 en ’90. Daar heb ik het een en ander aan de orde gesteld. Op de telefoonlijst stond voor de naam van de dames miss of mrs. Dat vond ik achterhaald en uiteindelijk werden alle dames mrs genoemd.
    Daarna mochten alleenstaande vrouwen geen hypotheek voor hun huis bij de bank afsluiten. En ook geen pensioen opbouwen. Ook dat heb ik recht gezet. Ik ben blij dat ik mijn nek uitgestoken heb.
    Vrouwen hebben het een stuk ingewikkelder dan mannen. Ik vind het tof dat je het hier aankaart. Niet alle vrouwen die veranderingen willen zijn felle feministen. Maar dat er nog steeds geen gelijke beloning geld voor hetzelfde werk – terwijl dat bij wet verboden is – is van de gekke.
    We zijn in elk geval een stuk verder vooruit met onze cultuur dan moslimlanden. Het kan altijd nog erger…
    Lieve groet

    • Paul schreef:

      Mirjam, wat fijn om je weer online te zien!
      Jij hebt eigenhandig op de barricades gestaan dus voor de vrouwenrechten. En dat werk is zeker nog niet af vandaar dat ik geïnteresseerd ben in het onderwerp feminisme. En het is trouwens ook gewoon een goed boek.

  2. Sheila @ beineffable.com schreef:

    Haha.. grappig dat je vriend je even ergens op heeft gewezen waar je niet aan hebt gedacht. Maar.. ik vind het toch anders. Want ik herken veel in wat je schrijft. Vanuit de perspectief van de vrouw dan (uiteraard).

    Hebben we een gesprek over de hypotheek, word ik niet aangekeken, bijvoorbeeld. Dan stel ík een vraag, geeft de man tegenover mij antwoord, terwijl hij naar mijn man kijkt. Ik word compleet genegeerd. Ik erger me daar dood aan en vind het ook belachelijk. Mijn weet dat natuurlijk. Hij kijkt wel eens zelf expres niet naar die persoon of laat mij dus het woord doen. Of.. dan is er antwoord gegeven en dan stel ik dood leuk exact dezelfde vraag nog eens. En dan krijg ik een verbaasde blik zo van: dat heb ik net toch uitgelegd? En dan zeg ik dus iets in de trant van: “Oh nee hoor. Niet aan mij. Ik werd namelijk compleet genegeerd en daar ben ik niet van gediend. Als ík een vraag stel, wil ook ík een antwoord op mijn vraag. Dus… ”

    Maar ik erger me aan brieven die ik of mijn afdeling ontvang binnen het bedrijf. Met ‘geachte heren..’ Serieus? Alsof een vrouw iets niet zou weten?

    Ik ben zeker feministisch. In ieder geval voor gelijke rechten en tegen gender stereotypering. Maar daar schreef ik laatst een blog over, dus misschien had je dat al door.

    • Paul schreef:

      Volgens mij is een aanhef als ‘geachte heren’ wel van iemand van een oudere generatie. Als er jongeren naar mijn werk mailen dan begint het regelmatig met het geslachtloze “hoi” of “yo” om daarna direct door te gaan met de vraag. Dat is ook een vorm van vooruitgang, denk ik.

  3. Mrs. T. schreef:

    Hahaha, heerlijke laatste alinea. En verder ben ik, en dat is misschien niet heel erg slim, totaal niet bezig met wat voor feministisch gedoe dan ook.

    • Paul schreef:

      Dan kan ik je boek van Rebecca Solnit aanbevelen want zij bepleit het nut en de noodzaak van het feminisme met verve! Er is nog een hoop te winnen voor vrouwen.

  4. Renesmurf schreef:

    Elk mens is uniek en elk mens is zoals die is. Een man kan nooit weten hoe het is om een vrouw te zijn en andersom ook niet. Gelijk belonen voor gelijk werk vind ik volkomen normaal, maar dat is ook onder alleen mannen niet zo.

  5. Daan schreef:

    Ja, wanneer het in de Corrie staat dan is het zo! XD

  6. rietepietz schreef:

    Tja, men kan natuurlijk wel zeggen dat mannen en vrouwen “hetzelfde zijn”, dat zijn ze niét. Gelijke behandeling is zelfs vaak helemaal niet mogelijk.
    Maar je draagt wel voorbeelden aan waar inderdaad wél dingen zouden moeten veranderen. En dan héb ik het er maar niet eens over dat de éne vrouw de andere niet is, en dat is ook zo bij mannen;-)

    • Paul schreef:

      Ik ontken ook niet dat vrouwen van Venus komen en mannen van Mars, en er nog wat andere verschillen zijn! Maar op het vlak van prestaties op het werk doen vrouwen niet onder voor mannen, is mijn ervaring.

  7. Francois schreef:

    Wederom een goed stuk alsook herkenbaar. Een slimme vrouw speelt met de haar toegedichte domheid wanneer het haar uitkomt. Maar dit overkomt overigens niet alleen vrouwen, als jongste telg in het gezin werd ik lange tijd ook voor wereldvreemd versleten. de dieperliggende constatering dat we (mannen, maar ook vrouwen?) niet goed luisteren en liever meteen tot conclusies komen moeten we m.i. oplossen door in het onderwijs basis- gesprek, luister- en vraagtechnieken te leren. Zinvoller dan de 16 coupletten van het Wilhelmus lijkt mij.

    • Paul schreef:

      Francois, dank voor je mooie compliment. En inderdaad jongere generaties worden ook niet altijd serieus genomen door ouderen. Voor de homo’s of lesbo’s is er een zogenaamd ‘roze plafond’. Op het vlak van gelijkheid hebben we nog veel te winnen.

  8. Cassilda schreef:

    Ik lees iedereen de les, man, vrouw, transgender, I don’t care. Vooral overdreven feministen die doorslaan.. die vind ik niet oké.
    Kan me dan ook niet gigantisch druk maken over verschillen in behandeling tussen man en vrouw. Met een lach gelezen, dat zeker!

    • Paul schreef:

      Ik lees ook iedereen de les dus daarin vinden we elkaar. De vrouwenrechten maak ik me sinds dit boek best een beetje druk om. Ik denk dat jij hetzelfde zou doen na het lezen, de schrijfster houdt een sterk pleidooi.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.