Magnum

In de categorie ‘oud nieuws waar ik nog steeds kwaad over ben’, wil ik het graag hebben over de ijzige uitspraak van Richard Hammond in autoprogramma ‘The Grand Tour’.

De ex-presentatoren van Top Gear bespraken het grootste nadeel van een Rolls Royce met wit lederen bekleding, namelijk dat je er onmogelijk een Magnum-ijsje in kunt eten vanwege het risico op cacaovlekken. ‘Dat is prima. Ik eet geen ijs. Dat heeft iets te maken met dat ik hetero ben’, reageerde Hammond. Het aanwezige publiek lachte er hartelijk om, en trakteerde de presentator daarna op applaus.

Amper twee dagen later verscheen in een groepsapp van enkele homoseksuele vrienden een voorstel om gezamenlijk de nieuwe aflevering van The Grand Tour te kijken. Ik was verbaasd dat zij alle commotie hadden gemist. ‘Jullie gaan die homohater nu toch wel boycotten?’ vroeg ik via WhatsApp. ‘Zeker niet, het is toch zijn recht om homo’s te haten?’ reageerde de een. ‘Richard Hammond haat iedereen, dus dat kun je nauwelijks discriminatie noemen’, schreef een ander.

Deze ontkenning herkende ik van een eerdere situatie thuis. Mijn vriend verslindt de sciencefictionboeken van Orson Scott Card. Diezelfde schrijver is een van de bekendste anti-homoactivisten van Amerika. Hij heeft wanstaltige uitspraken gedaan over homoseksuelen. ‘Ik wil het niet weten’, zei mijn vriend toen ik hem ernaar vroeg. Ondertussen vraagt hij aan mij het laatste boek van Scott Card voor zijn verjaardag, terwijl ik wél weet dat de schrijver homoseksualiteit een geestelijke stoornis vindt. Dat vond ik een dilemma: vind ik het waard om mijn vriend gelukkig te maken met een boek als ik daarmee de conservatieve hobby van de auteur sponsor?

Ik weet dat ik makkelijk praten heb met mijn oproep tot een boycot van sciencefictionboeken en autoprogramma’s. Ik mis er niets aan, want ik voldoe aan het stereotype beeld van de homo dat Hammond voor ogen had met zijn uitspraak. De enige reden dat ik weet in wat voor type auto ik rijd, is dat mijn Seat naar een homovriendelijke vakantiebestemming is vernoemd. Bovendien interesseer ik me meer in de wereld om mij heen dan in een geavanceerde, fictieve wereld uit een vaag boek.

Ach ja, waarom maak ik me druk om de mening van een man die gelooft dat een auto een statussymbool is? Of het feit dat de fans zo’n schrijver voor God aanzien, betekent vast niet dat een weldenkend iemand zijn levensvisie serieus neemt.

Ik heb zin in een Magnum!

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

Deze stukjes automatisch per mail ontvangen? Klik hier. Of blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

17 reacties

  1. Ik snap je dilemma wel. Ik zou dus dat boek niet lezen … en bij het eten van een Magnum zou ik meteen aan Richard Hammond denken die alles en iedereen haat. Dus zou ik daar mijn tanden eens flink inzetten hahaha!

  2. Ik ben nogal zwart/wit. Harry Mulisch heb ik altijd een arrogante kwast gevonden. “Toen ik 17 was, wist ik al dat ik een genie was.” Daar lees ik dus geen boek van.
    Nivea had lang geleden een reclame op tv waarin een dame met blote borsten voorkwam. Ik heb allerlei vrouwelijke familieleden geronseld om het product in de ban te doen.
    Doe mij een Magnum: de originele pure (-:

  3. Ik heb een verschrikkelijke onberedeneerbare hekel aan Magnums. Altijd gehad. Desondanks kan ik best sympathie voelen voor mensen die van Magnums houden, al vind ik natuurlijk wel dat hen iets mankeert ;-)
    Van schrijvers die ik echt onsympathiek vind wil ik geen boeken lezen, te bevooroordeeld, ik zou super kritisch zijn en op iedere bladzijde mijn vooroordelen bevestigd zien. Helaas zijn ook niet alle aardige weldenkende schrijvers goede schrijvers. Maar er blijft altijd genoeg over om te kiezen.

    1. Misschien is het een opstandige fase, maar ik heb besloten om het niet meer over mijn kant te laten gaan. Teveel mensen, meneer Trump voorop, komen weg met excuses dat iets maar een grapje was.