Luguber

Ik kom er maar meteen eerlijk voor uit: sinds Amy Winehouse is overleden, ben ik in de ban van haar muziek.

Voor haar dood ken ik Amy vooral van de fotoreportages in de Engelse sensatiekranten. Op de foto’s stond ze steevast stomdronken en halfontkleed. Fotografen verdienden volgens mij een modaal maandsalaris door zich te specialiseren in het fotograferen van Amy’s neus. The Sun publiceerde vaak close-up’s van haar neusgaten met resten van een wittig poeder. Zelfs als haar neusgaten eens schoon waren, was dat nieuws. In de wereld van de roddeljournalistiek werd dat uitgelegd als een afkickpoging.

Het meest geraakt werd ik door een filmpje op YouTube. Tijdens een concert in Servië werd Amy door het publiek uitgefloten. Dat vond ik heel erg voor haar. Gelukkig leek Amy er helemaal geen erg in te hebben. Voor haar was ik daar maar blij om.

Mijn voorkennis van Amy in combinatie met de tekst van ‘Rehab’, waarin ze zingt dat ze geen zin heeft in afkicken, maakte dat ik niet bijster geïnteresseerd was in haar verdere muzikale oeuvre. Ik verwachtte vooral meer nummers over alcohol en drugs. Saai dus, want in de jaren zeventig hebben Jim Morrison en Lou Reed daar al albums over vol gezongen.

Na haar dood heb ik haar laatste album geheel beluisterd. De muziek bleek catchier dan een gemiddeld album van Lou Reed, wat ik een pre vond. Mijn aanname klopte, er worden diverse alcoholische versnaperingen genamedropt. Buiten de referenties aan alcoholgebruik gaan de songteksten verder over Amy’s knipperlichtrelatie met Blake Fielder-Civil (wiens deftige dubbele naam in schril contrast staat met zijn junkachtige levensstijl). De relatie heb ik menigmaal aan en uit zien gaan in de berichtgeving over Amy, die ik lichtelijk obsessief gevolgd heb.

Ergens voelt het een beetje luguber dat ik nu pas de moeite neem om naar haar muziek te luisteren. Opvallend veel mensen die ik ken zeggen opeens al jaren fan te zijn van Amy. Toch vreemd dat er meer mensen zijn die zeggen haar sinds het begin te volgen, dan het aantal verkochte cd’s voor haar overlijden.

Via de aanbevelingen op Amazon.com heb ik nu Daniel Merriweather ontdekt. Hij heeft een vergelijkbare sound als Amy, is springlevend en zingt alleen over minder acuut dodelijke sigaretten. En hij staat aan het begin van zijn muziekcarrière. Daar kan ik dus nog jarenlang naar luisteren. Maar dan zonder enige vorm van gêne.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.