Kringverjaardag

Terwijl je dit leest, zit ik veilig ondergedoken in Parijs met mijn telefoon op stil. Weg van alle verjaardagskaarten en felicitaties-sms’jes. Onbereikbaar voor die ongemakkelijke telefoongesprekken met vage familieleden die slechts één keer per jaar bellen omdat mijn naam nou eenmaal op een vergeelde kalender staat, die bij hen op het toilet hangt. In alle eerlijkheid, ik ben ook een beetje gevlucht om te vergeten dat ik alweer een jaartje ouder wordt. Zelfs na drieëndertig jaar kan ik daar maar niet aan wennen. In mijn hoofd ben ik ergens rond de achttien of negentien jaar blijven steken.

Ik organiseer dit jaar dus geen traditionele kringverjaardag. Daar heb ik namelijk een enorme hekel aan. Dit is heel onaardig van mij, dat weet ik. Ondanks alle goede bedoelingen van iedereen die naar verjaardagspartijtjes komen, vind ik het gewoon géén feestje. De ellende begint al met de voorbereidingen met inkopen doen. Je stouwt je kar overvol met allerlei hapjes en drankjes. Ik heb echt nachtmerries waarin halverwege een feestje opeens de drank op is. Natuurlijk houd ik rekening met de keuze die er is in de hapjes, zodat er voor iedereen iets lekkers op tafel staat. Dus schiet ik altijd behoorlijk uit met mijn pinpas.

Op het feestje zelf ben ik continu druk in de weer, want ik wil iedere aanwezige gesproken hebben. Ik scan manisch de kamer rond om te kijken of iedereen te drinken heeft. Lijkt er iemand zich te vervelen dan maak ik nog even een praatje.

Het meest verschrikkelijke onderdeel van mijn verjaardagspartijtje vind ik de cadeaus. Ik heb al jaren geen echt verlanglijstje meer omdat ik het zelf koop als ik iets graag wil hebben. Ondanks dat ik expliciet in de uitnodiging vermeld dat cadeaus overbodig zijn, brengt iedereen toch iets mee. Dat komt door de volkomen achterhaalde etiquette die voorschrijft dat het onbeleefd is om met lege handen aan te komen. ‘Het is een kleinigheidje hoor,’ zeggen ze er verontschuldigend bij. Daarna veins ik beleefd heel blij te zijn met de zoveelste tube douchegel.

Na zo’n verjaardag blijf ik alleen achter met de overgebleven kaasjes, chips en halve fles Cola Light. Zonde om weg te gooien dus eet je nog dagenlang van de resten van je verjaardag.

Uit beleefdheid ontving iedereen dit jaar weer een uitnodiging voor mijn verjaardag. Locatie: een restaurant in Parijs. Slechts vier goede vrienden zijn op de uitnodiging ingegaan. Het wordt een verjaardagsfeestje naar mijn hart.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

2 reacties

  1. Een logje dat ik zelf geschreven zou kunnen hebben….op het onderdeel “Parijs” na!
    Vooral het cadeauonderdeel is rampzalig want naarmate je ouder wordt..( en ik ben dus oud) héb je alles al gekocht dat je graag wilde hebben.
    Toch is voor het cadeauprobleem opgelost sinds we een open haard hebben. Zodra ik iets te vieren heb vraag ik of men wil zorgen dat ik er warmpjes bij kom te zitten en dus zo’n oranje netje met hout voor me wil kopen en dát heb ik nooit teveel, iedereen blij!