Kredietcrisis

Levensgevaarlijk zou het zijn als ik hetzelfde ochtendprogramma zou hebben als veel van mijn collega’s. Op een werkdag zo vaak mogelijk de snoozeknop van de wekker gebruiken, om dan op het allerlaatste moment snel mijn hoofd onder de kraan te steken, zonder fatsoenlijk ontbijt de deur uit te rennen en mij in het verkeer van de ochtendspits te begeven en precies op tijd op mijn werk te verschijnen. Zelfs op mijn fiets zou ik met mijn slaperige kop de medeweggebruikers ernstig in gevaar brengen.

Op de vroege ochtend heb ik liever geen doden en gewonden op mijn geweten. Daarom heb ik een eigen ochtendritueel. Essentieel onderdeel van dit ritueel is vroeg opstaan. Daarna douche ik totdat er geen warm water meer uit de boiler komt. Gevolgd door een zwaar ontbijt bestaande uit een paar bruine boterhammen met kaas en een glas melk.

Meestal pak ik de krant erbij zodat ik echt goed wakker kan schrikken van het nieuws in de NRC Next. Bij het lezen van de krant heb ik geregeld het gevoel dat ik op een andere planeet leef dan die waar de journalisten over schrijven. Veel van de dikgedrukte krantenkoppen lijken helemaal niet over mij en mijn omgeving te gaan. Vooral de berichtgeving over de zogenaamde kredietcrisis lijkt op slecht geschreven fictie. Opgeklopte verhalen over massa’s gedwongen ontslagen. Terwijl niemand uit mijn kennissenkring zijn baan kwijt dreigt te raken.

Ondanks dat ik hard heb gewerkt om het saldo op mijn spaarrekening naar een bedrag met vier nullen te krijgen (als je veel werkt, heb je geen tijd om het uit te geven), heb ik geen slapeloze nachten van een mogelijk faillissement van een grote bank. Dat de overheid spaartegoeden tot een ton per persoon garandeert is aardig maar totaal overbodig. Al zou ik al mijn spaargeld kwijtraken, het geld staat niet voor niets op een spaarrekening. Eigenlijk heb ik het geld over.

Het dalen van de aandelenbeurzen voel ik ook niet in mijn portemonnee. Daarvoor ben ik waarschijnlijk te ouderwets. Ik ben namelijk niet het type dat zijn geld steekt in een vaag concept als een aandeel. Als ik eigenaar wil worden van een fraai stukje Philips dan koop ik gewoon een spaarlamp.

De kredietcrisis is alsof ik de hongerwinter mee maak maar dan met een gevulde koelkast. Dat is maar goed ook want voor een tulpenbollenontbijt, kom ik mijn bed niet uit.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.