Kleurloos

Toen ongeveer heel Nederland boos was op Geert Wilders, was ik vooral boos op mijzelf. Ik heb nooit herhaaldelijk gescandeerd dat ik graag minder Marokkanen in Nederland wil. Noch heb ik ooit op een politieke partij gestemd die andere culturen of geloven wegzet alsof ze achterlijk zijn. Ik was ook enorm verontwaardigd over wat Geert zei over de Marokkanen. Zelfs de disclaimer die hij er achteraf heeft bij verzonnen, dat het alleen over de criminele Marokkanen ging, vind ik nergens op slaan. Een criminele Fries die in zuid-Limburg woont, wordt ook niet teruggestuurd naar Friesland.

Terwijl ik me boos maakte dat Nederlandse kinderen van ouders met een Marokkaanse afkomst bang zijn dat ze niet thuis mogen blijven, bedacht ik me opeens dat ik eigenlijk helemaal geen Marokkanen ken. Ja, ik heb liedjes van Ali B op 3FM gehoord. De film Rabat, waarvoor Nasrdin Dchar een gouden kalf won voor beste mannelijke hoofdrol, heb ik zelfs in de bioscoop gezien. Mijn vriend en ik waren de enige blanken in de zaal die avond. Op de falafel van de Marokkaan op de hoek ben ik verzot. Ook heb een aantal collega’s van mogelijk Marokkaanse afkomst, al weet ik dat niet helemaal zeker. Uit de achternaam kan ik niet afleiden of zij Marokkaanse of Turkse roots hebben. In alle eerlijkheid zijn die contacten dusdanig oppervlakkig, dat ik niet durf te claimen dat ik hen goed ken. Zo weet ik niet of ze naar de moskee gaan en of zij bijvoorbeeld een dubbel paspoort hebben.

Helemaal geschrokken ben ik sinds ik al mijn familie, vrienden of zelfs maar vage kennissen in gedachten langs ging. Mijn vrienden- en kennissenkring is een 100% blanke enclave in het verder zo kleurrijke, multiculturele Nederland. Dat ik nauwelijks Marokkanen ken is tot daar aan toe, je kunt tenslotte niet elke in Nederland gevestigde nationaliteit vertegenwoordigd hebben onder je vrienden. Dan heb je een dagtaak aan het sluiten van al die vriendschappen en je een beetje te verdiepen in hun gewoonten. Maar ik ben met geen enkele neger, Chinees of zelfs maar een doodordinaire noord-Amerikaan bevriend, terwijl die in Nederland toch alom aanwezig zijn.

Daarom hield ik me de afgelopen weken maar stil sinds die uitspraken van die malle Geert, want hoeveel recht van spreken heb ik, als ik alleen in theorie voor de multiculturele samenleving ben? Ik breng al die nobele standpunten immers niet in de praktijk. Hopelijk geldt dat ook voor Geert Wilders.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

7 reacties

  1. 25 jaar geleden kreeg ik een flatje in de Bijlmer. Veel, heel veel buren namen mij gastvrij op in hun vriendenkring. Spijtig genoeg zijn de meeste verdwenen naar andere landen. Toch hebben zij van mij een wereldburger gemaakt.
    Om mij heen kijkend zie ik veel jongeren met de kracht en slimheid om ons land groot te maken. En daar kijk ik dan maar naar uit.

  2. Tsja… Iets vinden van een bepaalde houding en ’t zelf nastreven zijn twee dingen. ’t Gaat er maar om dat je niet racistisch bent en je moraal goed is. Toch?