Kinderloos

De homogemeenschap is vaak overgevoelig voor onbegrip en intolerantie, maar heeft er een handje van om vol onbegrip op anderen te reageren. En ho maar, dat homo’s dan bereid zijn om zich te verdiepen in andermans leefwereld.

Laatst was ik uit eten met een gezelschap van acht kinderloze homo’s, toen het gesprek op hetero-stellen met kinderen kwam. Daar werd behoorlijk op afgegeven. Alle clichés kwam voorbij. Hoe vaak ouders klagen over gebroken nachten door de borstvoeding. Slecht luisterende kinderen op straat. Ouders die in hun kind de nieuwe Cruyff/Rembrandt/Madonna zien, omdat hun kind tegen een bal schopt/krast op papier/zingt (doorhalen wat niet van toepassing is). Er werd met veel dédain over ouders gesproken, en dat stoorde mij.

Mijn vriendenkring is een mooi gemêleerd gezelschap van dertigers, waar de verhouding tussen homo’s en hetero’s ongeveer fiftyfifty is. Bij het heteroseksuele deel begint de biologische klok te tikken, dus zijn ze volop bezig zich voort te planten. Een flink deel van mijn vrije tijd bracht ik door op kraambezoeken, kinderfeestjes of als oppas. Ik heb daardoor juist meer begrip voor ouders.

De verwachtingen van ouders zijn hoog. Ga er maar aan staan: ze moeten perfect opgevoede kinderen afleveren. Maar zodra een kind krijsend op de vloer van de supermarkt ligt, omdat een ouder geweigerd heeft om smurfenkoekjes te kopen, dan hebben velen van ons ineens een oordeel. Terwijl het opvoedkundig verantwoord is dat een kind niet alles krijgt waar hij om vraagt. En ouders moeten, ondanks slapeloze nachten, evengoed presteren op het werk. Bedenk zelf maar eens hoe lastig het is om geconcentreerd te werken na een nachtje doorhalen.

Ik vind dat homo’s zonder kinderen makkelijk praten hebben. De meeste van mijn homoseksuele vrienden hebben, net als ikzelf, grofweg hetzelfde leventje als toen ze halverwege de twintig waren. Goed, er is carrière gemaakt. Misschien een duurder huis gekocht. Qua vrijetijdsbesteding is er niets veranderd: men sport, gaat uitgebreid uit eten en hangt tot de late uurtjes in de kroeg. Ik weet zeker dat veel ouders dat wat graag willen, maar ja, vind maar eens een oppas.

Kom alsjeblieft niet aan met het argument dat kinderen een keuze zijn. Dat zeggen idioten ook over onze seksuele geaardheid. Onze leefwerelden mogen dan soms in schril contrast staan met elkaar, dat is geen reden om klaar te staan met je oordelen. Een beetje respect graag, zoals je dat van jouw ouders geleerd hebt.

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

Deze stukjes automatisch per mail ontvangen? Klik hier. Of blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

24 reacties

  1. Het is altijd zo makkelijk om te oordelen zonder na te denken over de gevolgen ervan of de reden die ergens achter zit. Zo ben ik nu al jaren getrouwd, heb een grote woning en telkens hoor je: Wanneer komen de kinderen?! Of het een plicht is.. pfff.

    1. Kinderen zijn zeker geen plicht, en je moet je ook niet in dat keurslijf laten drukken. Ouderschap is iets waarvoor je bewust moet kiezen, want daarna staan de kinderen (in mijn ogen) op de eerste plaats.

  2. Meestal kunnen mensen pas begrip voor een ander opbrengen als ze in dezelfde schoenen als de ander staan. Het is gemakkelijk praten over bijvoorbeeld abortus als je zelf nooit de overweging hebt hoeven maken.
    Ik word er ook wel een beetje moe van dat iedereen maar zijn eigen mening wil ventileren.
    Met begrip kom je veel en veel verder.
    Goed onderbouwd geschreven.
    Warme groet.

    1. Bedankt voor je mooie reactie, Mirjam. En inderdaad is het makkelijk oordelen over een situatie waarin je zelf nooit hebt gezeten. Voor wat betreft het verkondigen van ieders mening: maken we ons daar als bloggers ook niet een beetje schuldig aan? Ik in ieder geval wel.

  3. Het is gelukkig niet zozeer een probleem van “de homo” kan ik jouw verhaal wat relativeren. Ook kinderloze hetero stellen kunnen vaak nét zo weinig begrip op brengen voor de sores van stellen mét kinderen. Dat wil niet zeggen dat er géén onverdraagzame homo’s zijn natuurlijk. De grootste fout die in Nederland vaak gemaakt wordt is dat mensen die willen laten zien hoe homovriendelijk ze wel zijn ineens alle homo’s “heilig” verklaren. Onzin natuurlijk net als bij hetero’s kun je álle soorten mens vinden onder homo’s. Ze hebben slechts een andere seksuele voorkeur maar kunnen verder over álle (on) hebbelijkheden beschikken die ook hetero’s kenmerken.

  4. Vandaag vroegen mijn leerlingen of kinderen heb.
    Steevast antwoord ik dan dat zij mijn kinderen zijn.

    Zonder kinderen leven bevalt mij goed.
    Maar zonder de kinderen van anderen heb ik geen leuke baan!

    Vrolijke groet,

  5. Helemaal blij met je reactie. Het toverwoord is inderdaad begrip en niet direct oordelen over andere mensen met andere geaardheid of andere levensomstandigheden of wat dan ook. De zwart wit reacties die je hierboven schets krijg je overigens ook uit de hoek van bewust kinderloze hetero’s of (nog erger) bejaarden die alláng vergeten zijn hoe het was toen ze zelf kinderen hadden…

    1. Ja, de ouderen van Nederland kunnen er ook wat van. Ook grappig: adviezen van ouderen over hoe je de kinderen in bed moet leggen. Inmiddels zijn die adviezen allang achterhaald en soms zelfs afgeraden door het consultatiebureau.

  6. Kinderen krijgen is (meestal) wel een keuze, géén kinderen krijgen niet altijd. Maar iedereen verdient respect, en ik vind dat men in het algemeen best iets minder snel met een oordeel klaar mag staan. Je wordt om het minste geringste (ver)oordeelt tegenwoordig, mensen hebben overal een mening over, en dat is nergens voor nodig. Gewoon elkaar in zijn waarde laten en een beetje aardiger voor elkaar zijn.

    1. Jen, het ging mij vooral om de “drang” die sommige vrouwen voelen om kinderen te krijgen. Voor hen voelt het alsof zij gemaakt zijn voor het moederschap. Vergelijkbaar aan zoals ik voel dat ik gemaakt ben om met een man een relatie te hebben.

      Geen kinderen krijgen is soms inderdaad geen keuze. Helaas ken ik een aantal mensen die een kinderwens hebben die (nog) niet vervuld is.

  7. Dat laatste vat ik niet helemaal. Kinderen zijn JUIST een keuze, zeker vergeleken bij geaardheid. Een keuze waar heel erg goed en diep over nagedacht moet worden en eentje die een veel te groot aantal mensen eigenlijk niet zou moeten nemen, maar toch een keuze.

    Persoonlijk ben ik tegen kinderen, dat wil zeggen, ik hoef ze niet. Er zijn veel te veel mensen op de wereld. Daar ga ik niet nog eens aan bijdragen! :)

    1. Daan, wat ik bedoel is dat sommige vrouwen zich voor het moederschap voorbestemd voelen. Een dringende kinderwens, een noodzaak bijna. Vast iets biologisch, net zoals ik mijn seksuele geaardheid beschouw. En tussen gevoelens en praktiseren zit een wereld van verschil, dat beaam ik. Het ging om de ‘drang’ die iemand voelt.

      En dank voor je reactie, altijd food for thought.

  8. Kinderen krijgen is inderdaad een keuze , homo zijn niet en (ver)oordelen is niet nodig. Dat ben ik met je eens. Opvoeden is zeker niet makkelijk en een beetje respect voor elkaar is wel zo netjes. Al zie ik in sommige gevallen wel onopgevoede kinderen. Er is vaak een verschil tussen een kind dat een keer iets niet mag en een kind wat altijd zijn of haar zin niet krijgt. Maar dat is denk ik moeilijk te zien voor de buitenwereld. En ook dan is oordelen heel makkelijk.

  9. Seksuele geaardheid is geen keuze. Ik ga het toch zeggen: kinderen zijn wel een keuze. Ik wil ze zelf niet en vind niet dat je snel moet oordelen, maar kinderen zijn over het algemeen een keuze. Dus als ik een krijsend kind op de vloer van de supermarkt zie ben ik ook geïrriteerd. Misschien komt dat omdat ik me nooit zo gedragen heb, ik werd opgevoed door mijn moeder en hoefde dat soort dingetjes echt niet te doen. Daarbij werkte mijn moeder ook gewoon fulltime. Als ik dan ouders hoor die het samen doen (kind opvoeden) en ook nog eens parttime werken en klagen en zuchten.. Nee, daar kan ik niet zo goed tegen.

  10. Hoi Metrooo…
    Ik was zomaar ineens zwanger (haha, niet onbevlekt!) en de keus was toen: kindje wel of niet houden. Nou… dat duurde niet lang en nu, 40 jaar later heb ik er nog steeds geen spijt van. Natuurlijk waren er lastige momenten, maar ik kan me niet herinneren er ooit over geklaagd te hebben. Ik heb het overigens wél bij één kind gehouden en dat was meestal lekker makkelijk…
    Nu haar vader is overleden bedenk ik me wel, dat twee kinderen misschien handiger is: ze hebben nog wat aan elkaar. Toch?!
    Maar goed.
    Ik ben blij met het leven dat ik leid…

    Dag!
    groet van Marlou

    1. Marlou, geklaagd of niet, het leven van ouders gaat niet altijd over rozen. En daar mag op die momenten begrip voor zijn, vind ik. En mooi dat jij gelukkig bent met de keuzen die je hebt gemaakt. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om te moeten kiezen of je een kindje wilt houden (of niet).