Imago

Qua politieke voorkeur zit ik momenteel in een transformatiefase. Van goeiig idealistisch links naar praktisch rechts. Waarschijnlijk komt dat doordat ik een woest decadent leven leid. Ik heb een baan met bovenmodaal inkomen. Een half-vrijstaand woonhuis met hypotheek. Met garage.

Als je dit zo opgesomd ziet dan klinkt het allemaal erg luxe voor iemand die op links stemt.  Het linkse gedachtengoed associeer ik meer met een eenvoudig leven als aardappelboer, levend op een grote boerderij annex communistische wooncommune. En minder met mijn stadse leven in een vinexwijk. Met buren die ik alleen spreek op de jaarlijkse buurtbarbecue.

Ondertussen betrap ik mijzelf regelmatig op ‘rechtse’ gedachten. Ik ben bijvoorbeeld niet principieel tegen meer asfalt. Al was het alleen al omdat ik intens chagrijnig word van in de file staan. Dat soort egoïstische stemmingswisselingen zijn, denk ik, ook heel rechts. Een linkse kiezer, zo stel ik me voor, zet zo’n file om in een rustmoment waarin je lekker kunt mediteren. Om vervolgens helemaal zen op het werk te verschijnen.

Natuurlijk hoef je niet links te zijn om te snappen dat al die stationair draaiende auto’s slecht voor het milieu zijn. Maar ik zet de motor echt niet uit. Ik wil weer snel kunnen optrekken zodra het begint te rijden. Dat is rechtsig van mij. Ik worstel ook met grote macro-economische vraagstukken op mijn eigen kleine microniveau. De hypotheekrenteaftrek bijvoorbeeld.  Vanwege mijn huidige aflossingsvrije tophypotheek ben ik daar blij mee. Daardoor houd ik geld tenminste geld over om naar een (hevig gesubsidieerde) theatervoorstelling te gaan. Daar ben ik weer vrij linksig in.

Dan heb je nog de leiderschapskwestie. Jolande Sap is lijsttrekker van GroenLinks, de enige middenpartij die ik acceptabel vindt. Dat vind ik lichtelijk problematisch. Ze komt namelijk uit Venlo. Toch de hometown van Geert Wilders. Verder praat ze met een zachte g. Zo’n accent kan ik niet serieus nemen. Dat is niet zo mooi van mij, dat weet ik. Maar de aversie tegen het Limburgse accent gaat zo diep dat ik ooit om die reden een vriendje heb gedumpt. Bovendien heeft Jolande door het stekkerdoosincident in de Tweede Kamer het imago van een zelfredzame huismoeder. Een staatsvrouw, daar is ze in mijn ogen te gewoontjes voor.

Daarom hoop ik maar dat de gedoogcoalitie er uit komt met elkaar, daar in het Catshuis. Ik ben nog niet toe aan verkiezingen. Over mijn keuze in het stemhokje moet ik nog wat nachtjes slapen.

3 reacties op “Imago”

  1. Daan schreef:

    De wereld is niet zwart wit en dus ook niet hard in links of rechts in te delen. Mensen zijn twijfelaars, denkers en overdenkers, de situatie inschatten en invullen naar believen met een gedachtengoed dat flexibel is naarmate de situatie dat vraagt.

    Ja ik ben links, maar ik rijd ook met plezier 130+ over de snelweg… Meestal links ook.

    • Paul schreef:

      Ja, dat is een van de inzichten van het volwassen zijn, denk ik. Je realiseert je dat ook idealisme z’n nuances heeft. Ik moet bekennen dat de verhoging van de maximumsnelheid een verbetering vond!

  2. Rob schreef:

    Met de komende gemeenteraadsverkiezingen zijn er weer nieuwe en andere keuzes te maken.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.