Huwelijksaanzoek

Een huwelijksaanzoek doen is een uitstekende manier om je relatie op de klippen te laten lopen. Dit weet ik uit eigen ervaring. Tot een maand geleden hadden mijn vriend en ik enkele hooguit kleine meningsverschillen die we zonder stemverheffing oplosten. Maar sinds mijn vriend me vorige maand ten huwelijk vroeg, maken we meer ruzie met elkaar dan ooit tevoren. Dit komt doordat we nu ineens een bruiloft moeten organiseren.

De eerste voorbereidingen verliepen nog in goede harmonie. We waren het meteen eens over de dagindeling. Ook de locatie voor de huwelijksceremonie hadden we snel gekozen: Het Paradijs in Enschede. Dat is een prachtige binnentuin waarin een vegetarisch restaurant gevestigd is.

We maakten een afspraak bij Het Paradijs om het arrangement te bespreken. Een van de eerste vragen van de gastvrouw was op welke datum we wilden trouwen. Daarover hadden we nog helemaal niet nagedacht. We zijn niet zo absurd sentimenteel gehecht aan data. Het is voor ons bijvoorbeeld volkomen onduidelijk op welke dag onze relatie is begonnen, zelfs over welke maand twijfelen we enigszins. Dus planden we ons huwelijk op een willekeurige zaterdag in februari waarop zowel een ambtenaar als Het Paradijs beschikbaar was.

Iets problematischer werd het sinds we bezig gingen met de gastenlijst. In onze trouwlocatie pasten maximaal 100 mensen. Wanneer je wat afzeggingen incalculeerde, dan konden we rond de 115 personen uitnodigen. Dat leek mij ruim voldoende vooral omdat we alleen wat familie en onze beste vrienden wilde uitnodigen.

Na een eerste inventarisatie kwamen we tot mijn grote verbazing uit op een lijst van bijna 175 genodigden. In eerste instantie ging het schrappen van personen in goede harmonie. We nodigden toch maar geen neven en nichten uit (50 gasten minder). Echter het schrappen van de laatste personen werd een keiharde onderhandeling. We zijn er onderling uitgekomen, maar ik weet zeker dat onze buren onze discussies vrij letterlijk hebben verstaan. Gelukkig worden zij niet uitgenodigd.

Daarna hebben we nog lang geruzied over een geschikte trouwkaart. Het compromis is een door ons zelf in elkaar gedraaide kaart met een handgemaakt font, gemaakt met van die ouderwetse plastic sjablonen. Ik kan bijna niet geloven dat we allebei werkelijk tevreden zijn met het eindresultaat.

In een, zeer laat, moment van inzicht begreep ik dat verstandige mensen hiervoor een weddingplanner inhuren. Dan kun je als aanstaand echtpaar tenminste gezamenlijk boos zijn op de weddingplanner. Daarmee voorkom je onnodige stress in je relatie. Trouwen is al spannend genoeg.

Gerelateerd

Reageren?