Hit

Eén van mijn primaire levensdoelen heb ik niet gehaald.

Al sinds mijn puberteit had ik me voorgenomen om met de tijd mee te gaan qua muzieksmaak. Begin jaren negentig kon mijn vader niets anders dan mopperen over de herrie die op MTV te horen was. Mijn leven stond in het teken van het integraal mee rappen van ‘Informer’ (van Snow) en ‘Open Ssesame’ (van Leila K). Mijn vader was blijven hangen in de muziek van de jaren zestig en zeventig. Hij had één mildhippe cd: ‘Unplugged’ van Eric Clapton. Die cd was dan weliswaar in 1992 opgenomen maar de liedjes stamden natuurlijk uit de prehistorie. Verder viel hij me constant lastig met flarden ‘echte’ muziek van vroeger. Vermoeiend vond ik dat. Zo’n muziekfossiel zou ik nooit worden. Ik nam me voor dat ik op mijn 65e nog zou kunnen meezingen met de volledige single top 100 van dat moment.

Anno 2011 kan ik concluderen dat er, zoals dat gaat met de meeste goede voornemens, weinig van is terecht gekomen. Ergens halverwege 2002 ging het mis. De hoeveelheid eentonige rapmuziek en duizenden onnavolgbare ad libs in een r&b-liedje van amper 3 minuten, gingen me tegen staan. Ik schakelde de autoradio over van 3FM naar radio 1. Op die frequentie staat de radio nu nog steeds afgestemd. Voor mijn gemoedsrust was dat een wijs besluit. Qua muziekkennis leidde het tot gênante situaties.

In de zomer van 2004 kwam ‘Dragostea din tei’ van O-Zone continu op de Zweedse radio voorbij. ‘Dat wordt bij ons echt nooit een hit,’ verklaarde ik stellig. Daarop werd ik direct uitgelachen door mijn reisgenoten. Wat bleek, O-Zone stond al weken op nummer 1 in Nederland.

Ook raakte ik in de war van aan muziek gerelateerde nieuwsberichten. De talloze berichten over dat ene Justin Bieber zijn haar had afgeknipt, bijvoorbeeld. Pas toen werd me duidelijk dat iedereen door die Bieber met zo’n afzichtelijk matje op hun voorhoofd rondloopt.

Laatst ontdekte ik James Blake op een vaag muziekblog in de diepste krochten van het internet. Na het horen van het liedje ‘Limit to your love’, kocht ik zijn album meteen. De muziek valt te omschrijven als een mash-up van klassiek pianospel met dubstep. Daarmee dacht ik een echte trendsetter te zijn. Aan een vriend vertelde ik over mijn muzikale ontdekking. ‘Dat liedje van James Blake staat gewoon in de top tien hoor,’ merkte hij droogjes op.

Ik ben dus officieel een muziekfossiel.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

4 reacties

  1. Join the club… Tegenwoordig luister ik naar radio 2 en krijg zo nog vaag wat nieuwe muziek mee, maar niet veel. De muziek tussen 1990 en 2010 staat niet in mijn geheugen gegrift (al ken ik toch nog best wat nummers meezingen… maar 90% minder dan uit de jaren 60, 70 en 80 …
    We worden ouder papa..

  2. Haha, geweldig! Stiekem is oudere muziek altijd beter, omdat het vaak een afgesloten periode, herinneringen en gevoelens oproept. Maar soms moet je wel een beetje met de nieuwe nummers in de gaten houden ;-). Ik speur altijd de toplijst NL af op Spotify.