Herdenking

Onderweg naar een begrafenis of crematie vraag ik me normaal gesproken af hoe de overledene opgebaard ligt. In een open of gesloten kist. En of ik in het geval van een open kist er in ga kijken. Gelukkig kan ik me geen van de opgebaarde lichamen meer herinneren. Het is waarover ik me bij elke uitvaart zorgen blijf maken. Maar nooit wist de aanblik van zo’n levenloos lichaam alle levendige herinneringen aan iemand uit.

Dit keer was ik onderweg naar een uitvaart zonder kist. Mijn eerste uitvaart van iemand die zijn lichaam beschikbaar heeft gesteld aan de wetenschap. Strikt genomen was het ook geen uitvaart. Op de uitnodiging noemden de nabestaanden het een herdenking. Ik wist niet goed wat ik er van moest verwachten.

Bij binnenkomst voelde de sfeer al anders. Mij viel meteen op dat de onverschillige uitvaartleider ontbrak, dus waren er geen overdreven plechtige mededelingen namens de nabestaanden. De locatie voor de herdenking was ook niet zo’n akelig kille aula van een crematorium, maar een zaaltje in een hotel. Het soort zaaltje waarin je ook prima een bruiloftsfeest kunt houden. Stemming onder de aanwezigen: opvallend vrolijk. Alsof we op een surpriseparty waren beland en er later op de avond zou worden bekend gemaakt dat er helemaal niemand overleden was.

Blijkbaar had ik op de uitnodiging de dresscode over het hoofd gezien, want ik was de enige persoon die gekleed was in stemmig zwart en aanverwante grijstinten. Anderen droegen gewoon spijkerbroeken met een fleurig overhemd. Het toppunt was een vrouw in een knalrode jurk. Al vond ik dat jurkje zodanig kort dat het eigenlijk voor elke gelegenheid ongepast was, maar dat terzijde.

De herdenking was prachtig. Er werd muziek gemaakt en gedichten voorgedragen. De een had een prachtige speech voorbereid. Een ander kwam spontaan met een sterk verhaal geïnspireerd door het vorige. Niemand werd overmand door emoties waardoor ‘ie niet meer uit zijn woorden kwam. Allemaal hadden we de tijd gehad om te wennen aan het gemis. Het leek nog het meest op een avondje met in de kroeg met vrienden, waarop we herinneringen aan vroeger ophaalden. Gelukkig werd er een bijpassende borrel geserveerd, in plaats van de gebruikelijke koffie met cake.

‘Dit lijkt eigenlijk meer op een soort feestje,’ zei ik op een bepaald moment zachtjes tegen mijn vriend. Op een of andere manier vond ik dat passend. Elk leven verdient het om gevierd te worden. Ook als het allang afgelopen is.

Eén reactie op “Herdenking”

  1. rietepietz schreef:

    Toch lukt dit sfeertje soms óók wel op een “normale” uitvaartplechtigheid. Het is maar wat de nabestaanden er zélf van maken, al dan niet in opdracht van de overledene .
    Maar het gaat dán vrijwel altijd om zeer oude oveleden mensen.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.