Help

Sommige gezegden zijn zo clichématig dat je geneigd bent om ze niet meer serieus te nemen. Maar sinds ik bij mijn vriend ben ingetrokken, ben ik er achtergekomen dat liefde toch echt blind maakt. Vooral voor achterstallig onderhoud.

Het leek me vooraf erg idyllisch om samen met mijn vriend in zijn jaren ’30 huis te wonen. Ik zag ons al knus op de bank zitten in het opgeknapte huis, in het zonlicht dat door de glas-in-lood ramen op de paneeldeuren viel. Dat samenwonen had ik beter kunnen uitstellen tot  mijn vriend klaar was met klussen. Of in elk geval totdat het huis zich – naar mijn bescheiden mening – in bewoonbare staat bevond. Het vooruitzicht op samenwonen had mijn vriend misschien kunnen motiveren om sneller door te werken. Toen ik eenmaal bij hem in woonde, kwam er van klussen niets meer terecht. Hij vond het plotsklaps een betere tijdsbesteding om samen lusteloos televisie te kijken dan, ik noem maar een dwarsstraat, de badkamer af te maken.

Ik kan je vertellen dat het voor mij lastig was om te overleven in een jarenlange verbouwing. Bij vrieskou moest ik voor een warme douche helemaal vanaf de slaapkamer boven naar de bijkeuken op de benedenverdieping lopen. Door de enkele beglazing in de woonkamer, was de warmte van de houtkachel eerder bittere noodzaak dan een vorm van luxe. Als je, net zoals ik, van jezelf al een koukleum bent dan zijn dat heftige ontberingen. Alleen de stroomvoorziening sloot feilloos aan op de erbarmelijke staat van ons huis. Zette ik de waterkoker aan terwijl de televisie op stand-by stond, sloegen telkens de stoppen door.

Vorig jaar heb ik tijdens een aflevering van ‘Help, mijn man is klusser!’ gedreigd om de hulp van John Williams in te roepen. Niet dat mijn vriend daar intrapte. Hij weet dat ik me niet aangetrokken voel tot donkere mannen. Niettemin heeft hij zich gerealiseerd, dat met al die onvoltooide projecten, ik alle reden had om op John’s brede schouders publiekelijk uit te huilen. Hij is daarna wonderbaarlijk snel genezen van wat hij ‘klusmoeheid’ noemde.

Als ik nog troost wil zoeken bij John Williams dan moet ik me inmiddels gaan haasten. Volgende week komt de stoffeerder langs om de trap te bekleden. En daarna is het huis ongeveer klaar. Gelukkig kon ik niet voorzien dat de verbouwing negen jaar zou duren, want dan was ik nooit gaan samenwonen met mijn lieve vriend.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

35 reacties

  1. Hahahaha. Geweldig geschreven artikel weer. Dat vind ik altijd zo’n kunst van je blog, ik zie het helemaal voor me. Wij zijn na 6 jaar hier wonen ook nog steeds niet klaar, gelukkig wel een handige vent ;-)

  2. Wat een leuk stuk om te lezen. Zelf hebben we ondertussen ook al een lange verbouw-periode achter de rug. Gelukkig verloopt alles in fasen en is het huis momenteel perfect bewoonbaar (lees: geen lekken in de bibliotheek en keuken, geen douche en wc IN de keuken, geen sneeuw binnen op de vensterbank)

    Zelf heb ik hier jammer genoeg vrijwel niets aan kunnen bijdragen, al heb ik wel steeds de catering op me genomen. Misschien niet het belangrijkste onderdeel maar wel onmisbaar.

  3. Volgens mij kun je het opvatten als een compliment dat je vriend geen zin meer in klussen had toen jij arriveerde. Ik ben ook een koukleum. Lief en ik hebben in een klein dijkhuisje gewoond. In de winter voorzetramen om de ergste tocht weg te houden, maar nog kwam het zand ertussendoor. Als het vroor moesten we de (geisoleerde) waterleiding afsluiten. Het was idyllisch wonen maar wat zijn we blij dat we al 18 jaar in een nieuwbouwhuis met cv wonen.
    Nou ja, jullie wonen nu in een paleisje ;-)

  4. Hij is tevreden, want jij bent binnen. Ik denk dat je het beste een lijstje kan maken en dat samen afwerken, ook met momenten voor ontspanning natuurlijk. Ik wilde zelf eerst alles voor elkaar hebben, en dan pas wonen, alles op zijn tijd.

  5. Wél een uitstekend dreigement natuurlijk om er een TV programma bij te halen;-)
    Maar je ziet, de liefde overwint álles en nu gegint het grote genieten van jullie paleisje!!
    Wij hebben vroeger ook jarenlang geklust om een huis van 3 etages hoog te renoveren.
    Ik kon er aandig tegen en was goed in “me behelpen” maar ik kluste natuurlijk ook driftig mee!En dat allemaal met een opgroeiend gezin!

    1. Ai, de lampen moeten hier nog hoor. Gewoon een minimalistisch peertje in de keuken hier. Zonder lampenkappen is het in mijn ogen al vrijwel af. Die kappen hang je pas op als het huis in de verkoop gaat ;-)