Formule

Het idee dat je naar de bioscoop gaat om daar een Amerikaanse comedyfilm te bekijken, dat begrijp ik niet. De meeste Amerikaanse komedies zijn namelijk niet grappig. Althans, niet voor mij. Ik zie elke grap van mijlenver aankomen. En ik kan na circa vijf minuten, het kunnen er ook zes zijn, al voorspellen hoe de film gaat eindigen. En de grote Amerikaanse comedysterren, à la Jennifer Aniston en Jason Bateman, zijn gespeend van enig komisch talent. En dan is het toch heel lastig om hard te lachen om zo’n film. Vind ik dan, hè. Waarschijnlijk sta ik daar alleen in want de bioscoop vertoont toch alle nieuwe romantische komedies. Dus er gaan kennelijk mensen vrijwillig naar toe.

Eerlijk is eerlijk, heel soms staat er een komisch talent op die me weet te verrassen. Ik heb smakelijk gelachen om de vuilbekkerij van Melissa McCarthy in de film Bridesmaids. Helaas melken de filmmakers dan meteen deze gouden formule uit. Het gevolg is dat in de eerstvolgende tien films Melissa McCarthy alleen maar grofgebekte, lompe vrouwen speelt. Terwijl ik er allang om ben uitgelachen. Hetzelfde gebeurde ook met Meryl Streep, nadat zij in Julie & Julia had gespeeld. Het malle accent van de excentrieke kookboekenschrijfster Julia Child wist Meryl op meesterlijke wijze te vatten. En hup, dat succes werd direct gekopieerd door Meryl het accent van Margaret Thatcher te laten instuderen voor een biopic. Alsof er geen batterij aan uitstekende Engelse actrices is, die dat accent zo uit hun mouw schudden.

Je begrijpt waarschijnlijk dat ik een aangekondigde comedyfilm, met Meryl Streep in de hoofdrol als amateur sopraan, in eerste instantie weinig revolutionair vond. Tot ik op de radio een lyrische recensie hoorde over de film. Van Florence Foster Jenkins had ik nog nooit eerder gehoord. Een film over een cultfiguur, die in het begin van de vorige eeuw volle zalen trekt als toondove sopraan, dat maakte me nieuwsgierig. Het leek me een bijzondere vrouw met een levensverhaal dat een film verdient.

Dus besloot ik me maar te laten meeslepen in de hype die in bepaalde filmhuiskringen rond deze film is ontstaan. Ondanks dat ik er op voorbereid was dat het ging tegenvallen, raakte de film me toch. Twee uur leefde ik oprecht mee met Florence Foster Jenkins. Ik heb gehuild. En nog harder gehuild van het lachen.

De Hollywoodindustrie heeft gewoon gelijk. Bepaalde formules zijn niet voor niets succesformules.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

26 reacties op “Formule”

  1. Desire schreef:

    Oh, ik was al ontzettend nieuwsgierig naar deze film maar wilde er (nog) niet heen omdat het me een beetje saai leek … maar als jij zegt dat je gehuild en hard gelachen hebt … ;-)

  2. Lisa schreef:

    Heb de trailer van deze film gezien, hij leek me wel leuk. Fijn dat hij jou, ondanks alles, toch is bevallen!

  3. Kakel schreef:

    Wij gaan zelden naar de film. De laatste was James Bond en niet eens de laatste nieuwe. Amerikaanse humor vind ik verschrikkelijk.
    Ik ben blij dat je gehuild hebt van het lachen!

  4. Lonneke schreef:

    Ik vind Amerikaanse comedy-films ook zelden echt grappig. Maar goed ik ben de laatste jaren weinig in de bioscoop geweest.

  5. Oh ik ben al ZOLANG niet in de bioscoop geweest… Maar je hebt helemaal gelijk wat betreft het artikel hierboven

  6. Daan Kusen schreef:

    Ik heb echt een enorme hekel aan Jennifer Aniston. Als sinds Friends. Dat zeikerige toontje van haar, in ELKE rol. In Bruce Almighty was ik blij dat Jim Carrey verlost was van die bitch. Helaas kwam het aan het einde dan toch weer “goed”.

    • Paul schreef:

      Daan, je bent een man naar mijn hart. Ik snap de Jennifer Aniston verering ook niet. En al die films met haar in de hoofdrol, zijn net zo saai als Friends en net zo succesvol. Onbegrijpelijk.

  7. Morgaine schreef:

    Ik heb hetzelfde als jij hebt, ik kan er niet meer om lachen de Amerikaanse versies dan, het zal wel aan mij liggen dacht ik, maar een Britse comedy is vaak wel goed, het waarom? Ik heb geen idee, kan ook voorspelbaar zijn natuurlijk, maar toch heel anders.

    Deze film van Meryl had ik ook al over gezien, waargebeurd dacht ik ook nog, dat maakt het vaak net even anders dan verzonnen ;-)

    Ik ben benieuwd, maar ik wacht wel tot ie op tv komt of op Netflix staat.

    X

    • Paul schreef:

      Ja, waargebeurd inderdaad. Alsnog is het een wonderlijk verhaal hoor. Het had net zo goed compleet uit iemands duim gezogen kunnen zijn. Dat is een deel van de charme van de film.

  8. Kwan schreef:

    Ik kom helaas niet zo vaak in een bioscoop, maar soms vind ik voorspelbare films gewoon… Ontspannend?
    Nu je het zegt… Wanneer was ik eigenlijk voor het laatst in een bioscoop?

  9. Hilde schreef:

    Je hebt me toch wel benieuwd gemaakt naar die film! De laatste film waarbij ik heb zitten huilen in de bioscoop was ‘Me before you’

  10. Villasappho schreef:

    De film is niet mijn smaak maar ben blij dat je nog enige hoop hebt voor de Amerikaanse film.

  11. Mrs. T. schreef:

    Ik zou niet zo snel naar deze film gaan. Maar nu, na jouw recensie, wie weet wel.

  12. iridiumnl schreef:

    Mee eens, Amerikaase komedies zijn hooguit een soort van grappig als je te moe bent om na te denken.

  13. Sabine schreef:

    Haha ik kan dus wel echt genieten van dat soort komedies :D Ik kijk er niet vaak één moet ik toegeven, maar ik houd er zeker wel van. Ook van goede drama’s trouwens.

  14. Rietepietz schreef:

    Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een bioscoop van binnen zag. Op TV lukt het me ook zélden om een hele film uit te kijken. Maar misschien komt deze ooit wel op TV dan zal ik ‘m in de gaten houden en een poging doen;-)

    • Paul schreef:

      Ik kijk dus helemaal geen televisie meer. Dan moet je op een bepaald tijdstip voor de televisie gaan zitten. Dat vind ik weer veel te lastig. Dat gezegd hebbende, deze film is absoluut een avondje televisiekijken waard!

  15. Rob Alberts schreef:

    Ik kijk weinig films.
    Jij legt uit waarom.

    Zonnige groet,

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.