Fomo

Als je mij de laatste tijd hebt gemist op de verschillende sociale media, dan klopt dat. Sinds de uitvinding van het internet ben ik nog nooit zoveel offline geweest als in de afgelopen weken.

Dat komt allemaal doordat op 29 januari mijn tijdlijn op Twitter plotseling overspoeld werd met ongeruste berichten over het NOS Journaal dat niet stipt om acht uur was begonnen. Een beeldvullende storingsmelding – ‘Even geduld a.u.b.’ – werd plotseling bloedstollende televisie, doordat er online melding gemaakt werd van een gewapende man die namens een terreurcollectief zendtijd eiste. De rest van de avond keek ik onafgebroken televisie, ervan overtuigd dat het een historische journaaluitzending was.

De deceptie kwam een dag later. Toen bekend werd dat het om een eenmansactie ging van een verwarde jongeman met een nepwapen. Een avond lang zat ik aan de buis gekluisterd, voor niets dus.

Dat gevoel overvalt me wel vaker. Bijvoorbeeld wanneer ik een avond op internet heb rondgewaard. Dat begint meestal met het voornemen om snel online de krant door te bladeren. Daarbij stuit ik altijd op onbekende namen of termen, die ik dan ‘even’ opzoek via Google. Waarna ik me – uren later – wezenloos schrik omdat ik, via omzwervingen langs de instagram van Kim Kardashian, zonder duidelijke aanleiding op een internetpagina over sportvissen ben beland.

Gelukkig stelt een zoekmachine feilloos een diagnose als je dit soort rare symptonen als zoekterm invoert. Ik leed volgens dokter Google aan een milde variant van FOMO: the fear of missing out. Het blijkt dat veel mensen verslaafd zijn aan de constante stroom aan nieuws en statusupdates. Zij zijn bang om belangrijke berichten te missen, en zijn continu online om maar om up-to-date te blijven. Zo ontdekte ik, dat ik waarschijnlijk ongelukkig werd van al dat passieve lezen over wat andere mensen beleven.

Sinds deze diagnose heb ik me gehouden aan een aloude alcoholwijsheid, die ook goed toepasbaar bleek op de consumptie van internet. ‘Geniet, maar internet met mate,’ spreek ik mezelf telkens streng toe. Dan verbreek ik de internetverbinding, en duik heerlijk de sportschool of de kroeg in.

Maak je er dus geen zorgen over dat ik die prachtige profielfoto niet heb geliket of waarom ik wekenlang niets van je heb geretweet. Ik heb dat simpelweg allemaal gemist, omdat ik ondertussen leuke dingen heb gedaan. Daarover zou ik ellenlange statusupdates kunnen schrijven, maar die bespaar ik je. Steek die tijd vooral in het beleven van je eigen potentiële statusupdates.

Gerelateerd

Reageren?

36 reacties

  1. Ik wou toch even het woord ‘deceptie’ op zoeken ( mooi woord trouwens) en 4,25 uur later heb ik, bij een artikel over het paringsgedrag van de wilde gnoe, beseft dat ik misschien iets te lang heb doorgeklikt. Het moest maar zo interessant niet zijn.

  2. Heel herkenbaar! Van de ene naar de andere site en zo ben je uren verder… Ik heb een tijdje geleden alle ‘nieuwsomroepen’ van mijn social media verwijderd omdat ik gek werd van al die ellende. Ik kijk wel lekker om half 8 het nieuws dan mis ik ook vast niets ;)

  3. Klopt, via internet kun je moeiteloos urenlang in een zwart gat verdwijnen. Ik heb echt moeten leren om de boel uit te zetten en weg te klikken en ik geloof dat ik het aardig onder de knie begin te krijgen. Maar dan nog dat zeurende ‘ik mis iets’ gevoel in mijn hoofd. Zielig eigenlijk :)

  4. Soms leg ik mijn mobiel weg, de rust die volgt is echt ongelooflijk. Triest eigenlijk dat we ons zo nu en dan allemaal zo laten opfokken door wat we zien bij anderen, of de likes en reacties die we graag zouden willen ontvangen. Internet is soms een beetje te aanwezig. Gelukkig kunnen we er uit stappen.
    Blijf maar wel lekker tikken, ik lees graag <3

    1. Ik blijf absoluut bloggen. De stilte van de afgelopen weken lag aan ziekte. Ik heb geschreven hoor, maar eerst mijn achterstallige werk- en privéverplichtingen ingehaald. Vandaag heb ik het eerste geschreven stukje uitgetypt dus die staat inmiddels online.

  5. Ik weet niet. Volgen wij elkaar ergens? Ik kan me herinneren ergens een tweet van je te hebben gezien. Via FB heb ik alleen familie en rl friends. Dat houd het overzichtelijk voor mezelf.

  6. De laatste maand zit ik minder en minder op internet en waar dat eerst een beetje wennen was is het nu vooral een vrijheid. Vrij van al die mensen die iets willen zeggen, dingen die ik moet opzoeken en gewoon rust. Tijd voor lezen, tekenen, niksen en gewoon mezelf. Waar ik eerst op veel blogs reageerde is dat nu veel minder geworden, alleen wanneer ik eçht iets wil zeggen doe ik dat, niet meer omdat het van mezelf ‘moest’. En nu lees ik eigenlijk veel meer blogs waar ik eerst geen ‘tijd’ voor had en die zo goed zijn. X

  7. Ik wilde Facebook verwijderen, maar dat plan heb ik een beetje laten varen, omdat ik opeens buitenlandse vrienden kreeg die ik moest toevoegen en die geen whatsapp hebben. Maar tussen de privé-berichtjes door, zit ik eigenlijk nooit meer op Facebook. Als mensen me vragen of ik ‘dit en dat’ ook heb gelezen op FB, dan kan ik trots zeggen dat ik geen idee heb waar ze het over hebben. (En nu hebben die mensen ook wat te vertellen, want het is toch niet leuk als je een verhaal wilt vertellen en iemand zegt: “Oh dat weet ik al, heb ik gelezen op Facebook”.) Twitter gebruik ik eigenlijk ook niet meer. Heel soms blijkt het toch wel handig te zijn, maar het is niet meer het eerste wat ik bekijk als ik wakker word. Instagram heb ik nog wel, maar daar volg ik eigenlijk alleen mensen met mooie plaatjes uit het buitenland om mezelf eraan te herinneren dat ik de wereld wil zien. En bloggen, dat blijf ik gewoon lekker doen. Veel te leuk. Tot zover mijn statusupdate.

  8. Goed zo :) Het komt bij mij altijd met vlagen dat ik het even allemaal niet meer zie zitten en los lat om even wat meer rust in mn hoofd te krijgen en leuke dingen te doen. Meestal als het lente wordt om dan met slecht weer weer aan mijn laptop gekluisterd te zitten.

  9. Slim! Ik had exact hetzelfde bij die nieuwsuitzending. En later dacht ik ook bij mezelf: waar heb je nu die paar uur van je leven voor op hold gezet? Inderdaad, fear of missing out. Ik lijd er ook ernstig aan.
    Maar afkicken, nee daar ben ik nog niet aan begonnen. Wel knap van je, veel plezier in het echte leven! ;-)

  10. Helemaal met je eens! Ik blijf bloggen maar heb de laatste tijd vaker tijd voor mezelf, zonder blog. Het is niet meer zó belangrijk. Aankomende week heb ik vakantie en zal ik zeker wel blijven bloggen. Maar ik wil meer met andere dingen bezig zijn<3

    1. Bloggen vind ik ook iets anders dan rusteloos maar op facebook, twitter of instagram rondklikken. Bloggers gebruiken hun creativiteit om iets moois te creëren. Dat heeft niets met een ‘fear of missing out’ te maken. Alle reacties die je krijgt op die blogstukjes zijn natuurlijk heel motiverend. Toch is het lezen van blogs onder diezelfde ‘fear of missing out’ te scharen. Want eigenlijk mis je niets wezenlijks als je geen blogs volgt natuurlijk….

  11. Als ik de constante stroom aan nieuws en statusupdates van mezelf ‘moet’ volgen, zou ik langzaam wegkwijnen. Bij mij zijn het fases en na zo’n fase moet ik -net als mijn laptop en smartphone- weer even opladen.

  12. Ellenlange statusupdates van 140 tekens XD. FOMO.. tja. Ik herken het wel een beetje. Niet dat ‘missing out’-stuk maar wel dat ik alles ga bijhouden. Wat, bedenk ik nu, waarschijnlijk een overblijfsel is van mijn studie Journalistiek, waar dat erin geramd is :p

  13. Nee géén last van FOMO maar dat is logisch, ik lees gewoon”ouderwets de krant op papier, heb alléén een blog en doe éigenlijk totaal niets met alle internetmogelijkheden.
    Oke, ik zoek wel eens een routeplanner op, of een adres van een winkel maar dan heb je het ook wel gehad!

  14. …voel ik me even vereerd met een blogbezoekje van mijn naamgenoot! ;-) Dank!

    Net terug van een prachtige wandeling….. modderschoenen kunnen wachten…. internet niet. Maar nee, ok, ik ga straks -irl- op ziekenbezoek. Al begijp ik uit jouw suk dat het me zou sieren als om zulks juist niet wereldkundig te maken. Maar ja, ik moet toch wat, als Facebookloze zonderling.

  15. Het doet me een beetje denken aan de toeristen die alles via de lens van hun fototoestel beleven, maar amper de tijd hebben of nemen om even rustig van het uitzicht én het indrukwekkende moment te genieten. Via internet ben je snel veel tijd kwijt maar je verzamelt er geen leuke herinneringen mee en dat doe je wel wanneer je zelf dingen beleeft.

  16. Slimmerd. Ik herkende het ook bij mezelf. Stap 1 was minder bloggen, 2 was Instagram eruit, stap 3 was FB zo goed als opdoeken. En het geeft rust. Nou alleen nog even de oplader van mijn e-book zien te vinden. Dan kan ik ein-de-lijk weer eens wat meer gaan lezen.