Filmhuis

Voor een zelfbenoemd filmliefhebber is het bijzonder dat ik al maanden geen bioscoop meer van binnen heb gezien. De enige verklaring die ik daarvoor kan verzinnen, is dat ik helemaal klaar ben met de blockbusters die er alsmaar in de bioscoop draaien.

Volgens mij is het verzinnen van originele actiescènes voor de scenarioschrijvers steeds lastiger. Het moet eerdere actiefilms allicht overtreffen. Met als consequentie dat de films voor mij zo ongeloofwaardig zijn, dat ik me niet meer kan laten meeslepen door het verhaal. Tijdens het laatste deel van The Expendables had ik daar veel last van. Sylvester Stallone, Arnold Schwarzenegger en Harrison Ford hebben allen een pensioengerechtigde leeftijd bereikt. Me dunkt dat die mannen aan dergelijke stunts hevige rugklachten overhouden. Omdat zij na elke bovenmenselijke, fysieke inspanning alsmaar kwiek rondlopen, geloof ik er dus geen snars meer van.

Een oplossing is om dan naar het filmhuis te gaan, want in het arthouse-genre zijn nauwelijks actiescènes te bekennen. Alleen heb ik in 2005 een filmhuistrauma opgelopen tijdens een filmvoorstelling in filmhuis Concordia in Enschede. Toen kreeg ik ineens expliciete beelden van een ranzige orgie voorgeschoteld. ‘Gelukkig zijn we niet naar deze film gegaan,’ zei ik nog grappend tegen mijn vriend. Na vijftien minuten kwam ik toch tot de conclusie dat dit onmogelijk nog een trailer kon zijn, en dat de hoofdfilm waarschijnlijk begonnen was. Achteraf beschouwd was de filmtitel ‘Lebenspornographie’ een voorbode. Maar omdat de film in een filmhuis vertoond werd, had ik de titel niet al te letterlijk genomen en ingeschat dat het vast meer filosofisch bedoeld was. Je begrijpt dat ik daarna geen enkel filmhuis meer in durfde te gaan.

Om al het Hollywoodgeweld te vermijden besloot ik afgelopen weekend mijn angst te overwinnen. Ik had me vooraf goed verdiept of de filmtitel geen onverwachte, dubbele betekenis kon hebben. Dat was bij de film ‘Phoenix’ geenszins mogelijk. De film vertelt het verhaal van een jodin die na de oorlog uit Auswitsch terugkeert naar Berlijn op zoek naar haar echtgenoot, ondanks vermoedens dat hij haar verraden heeft. Op alle fronten was het verder precies een arthouse-film zoals die in een filmhuis thuishoort: mooie beelden, een traag tempo en mij in totale verwarring achterlatend. Al dagenlang loop ik rond met de vraag of ik mijn echtgenoot onder die omstandigheden ooit nog zou kunnen vertrouwen. Dat is me na het zien van The Expendables nou nog nooit overkomen.

Gerelateerd

Reageren?

28 reacties

  1. Het enige expliciete dat ik ooit in een filmhuis heb gezien was bij de film La vie de Jésus. In de Lumière in Maastricht, alweer behoorlijk lang geleden.
    Ondanks de weinig verfijnde aard van die beelden heb ik me niet laten afschrikken om opnieuw naar filmhuizen te gaan…
    (onlangs nog naar Durak in het Filmhuis Den Haag)

  2. Hahahaa geweldig, dat trauma-verhaal. Of nou ja, geweldig, je hebt er wel een soort van trauma aan overgehouden dus dat is natuurlijk jammer. Ik vind filmhuis-films vaak leuk, omdat ze zo anders zijn.

  3. Ik kijk haast geen films en een een avondje filmhuis of bioscoop doe ik haast niet aan. Hooguit 1 keer per jaar.

    Ik wou wel naar 50 shades want ik ben gewoon zo benieuwd of het ze gelukt is, maar om in een kippenhok te zitten vol kakelende kippen like no thank you…

  4. De filmsmaak van mijn vrouw en ik verschilt vaak enorm, zeker filmhuis films zijn vaak niet aan haar besteed. Gelukkig kijk ik ook uit naar de blockbusters van dit jaar, Jurassic world én StarWars :)

  5. Wij gaan graag naar films, ook blockbusters dat het allemaal soms erg ongeloofwaardig is zit ik niet zo mee. De film waar jullie heen zijn geweest lijkt me wel wat, ben dol op verhalen over de oorlog. Wij gaan af en toe ook naar een niet block buster bios, even vergeten hoe die ook alweer heet in Nijmegen..

  6. Wat leuk om te lezen. Ik kwam vroeger ook wel eens bij een filmhuis. I.v.m. Met mijn opleiding aan de kunstacademie. Mmmm eigenlijk al te lang geleden. Al vind ik idd ook dat je de films van te voren goed moet bestuderen :-).

  7. Hahahahaha, je denkt dat je een trailer ziet en het is al de hoofdfilm. Aiaiai. Wel een goeie actiefilm in zijn genre vond ik the fast and the furious deel zeven. Ik sprong bijna van mijn stoel met momenten

  8. ik ben niet zo’n liefhebber van actiefilms, en al zeker niet als er al te vaak geweld in voorkomt.
    Een film die je laat nadenken, die je ontroert…da’s meer mijn ding. The Phoenix lijkt me dus wel iets.

  9. Waar vrouwen in films “vroeg oud ‘ blijken te zijn, blijven ze ons vrouwen maar manlijke “superhelden” voorshotelen die ruim aan hun AOW toe zijn. Van mij mogen ze hoor ik heb tóch het geduld niet om een hele film uit te kijken dus weet alláng niet meer hoe een bioscoop er van binnen uit ziet.

  10. Ik had nog niet van Phoenix gehoord, maar het klinkt intrigerend (komt op de to-watch lijst!). Zelf bemerk ik dat ik de laatste jaren meer series dan films kijk, terwijl ik toch een filmjunkie ben. Geen idee of de series beter zijn geworden, maar – mits goed uitgevoerd – is het wel verslavend, want het is alsof je naar een film van 60 uur kijkt! Met alle karakter- en plotontwikkelingen die niet bij films mogelijk zijn door de beperkte tijd.
    In alle eerlijkheid ben ik niet vies van een flinke dosis actie waardoor ik niet kan wachten tot de remake van Mad Max uitkomt, de trailers zijn tot dusver waanzinnig :-)

  11. Dat klinkt wel als een film naar mijn hart, vorig jaar zag ik voor het eerst op tv dan, the boy in the striped pyama, ik verwachtte er niks van, maar die film, zit nog altijd in mijn hoofd NU, en ik heb hem maar 1x gezien.

    Zo klinkt jouw film nu ook, indrukwekkend. Met de blockbusters heb ik dus helemaal niks meer, wat je zegt, te overdreven, geef mij maar een mooie story line. En ja, er mag actie inzitten, maar hoeft niet.

  12. Een film waarbij je dagen later nog denkt, dat is een film! Zo zou het moeten zijn in ieder geval.
    Wij zijn pas als doldwaze vriendinnen naar het kijkhuis in Leiden geweest. De kleinste bios van Leiden en door de arthouse films wat vergeten. De zaal was op ons vijftal en een oude man na leeg. Zonde, want “Frank” is/was opzich geen slechte film.

  13. Ik heb de door jouw gekozen film ook gezien. Boeiend. Ben wel een actiefilm liefhebber. En de genoemde ‘superhelden’ doen het altijd goed. Hoe ongeloofwaardig het ook overkomt. Ik bedoel, je moet eens van je fiets vallen. Veel minder erg dan uit een rijdende truck kukelen… Maar als jij weer opstaat heb je er nog dagen last van.

  14. In de bioscoop draaien inderdaad veel slappe films de laatste tijd. Van filmhuisfilms kan ik enorm genieten (La grande bellezza vond ik bijvoorbeeld prachtig) en anders is er nog altijd Netflix :)

  15. Ik ben niet zo filmhuizerig. Voel me altijd dom in het gezelschap van mensen die de films na afloop helemaal uitkauwen en de regisseur bij voornaam kennen en hem alom bejubelen. Ik mis ook nog eens vaak de onderliggende boodschap, ook dat nog ;)