Enya

Ik weet niet of hij het ook zo bedoeld heeft, maar mijn vader heeft mij een ideale pubertijd bezorgd. In de ontwikkeling van lastige puber tot verstandige volwassene, is er een opstandige fase waarin je je verzet tegen alles dat je ouders – in het kader van opvoeding – je proberen bij te brengen. Vooral met zijn muzieksmaak heeft mijn vader het me enorm gemakkelijk gemaakt om me daartegen af te kunnen zetten. Hij luisterde gedurende mijn gehele pubertijd ongeveer non-stop naar de gezapige muziek van de Ierse zangeres Enya. Voor wie haar niet kent, volstaat het om online wat foto’s van haar op te zoeken. Haar muziek klinkt ongeveer net zo duf als Enya er op de gemiddelde foto uitziet.

Dat mijn vader zo’n bezeten Enya-fan werd, dat was mijn eigen schuld. Voor vaderdag en verjaardagen deed ik hem al jarenlang vele Gamma-bonnen cadeau. Voor de afwisseling leek het me daarom aardig om cd’s van Enya te geven, omdat hij gecharmeerd was van haar single ‘Orinoco Flow’. Die nummer 1-hit uit de jaren negentig ken je vermoedelijk van het refrein met de repeterende tekst ‘sail away, sail away, sail away’.

Zoals dat vaker geldt voor nummer 1-hits, gaven de vrolijke klanken ‘Orinoco Flow’ een verkeerde indruk van de muziekstijl van Enya. De rest van haar muzikale oeuvre bestaat namelijk uit het Keltisch geneurie onder begeleiding van een stemmig keyboardmuziekje. Met als afgrijselijkste hoogtepunt het nummer ‘How Can I Keep from Singing?’. Door die vraag heb ik grote delen van mijn pubertijd op mijn zolderkamertje doorgebracht met het bedenken van alle mogelijke manieren om Enya de mond te snoeren. Meestal betrof dit fantasieën waarin dat mens van een stijle klif werd afgeduwd om in de Ierse zee gruwelijk te verdrinken. Die moordzuchtige trekjes verdwenen toen ik eenmaal volwassen werd. Dat ik uit huis ging en dus nooit meer verplicht naar Enya hoefde te luisteren, dat hielp ook.

De laatste paar jaar word ik niettemin geregeld door mijn vader gedwongen om naar Enya te luisteren. Mijn vader’s hulp wordt ingeroepen zodra men passende muziek zoekt voor een uitvaart. En daarvoor is de deprimerende muziek van Enya bij uitstek geschikt. Natuurlijk ben ik te beleefd om halverwege een crematieplechtigheid te vertrekken omdat de muziek me tegenvalt. Het positieve gevolg is dat ik geen hekel meer heb aan Enya’s muziek. Tegenwoordig ga ik er enkel heel hard van huilen.

Gerelateerd

Reageren?

29 reacties

  1. Mijn vader en ik delen de liefde voor rockmuziek. Ik ben al paar keer mee geweest naar een concert van Deel Purple…die bestaan nog steeds. En hij gaat mee naar U2. Op mijn bruiloft liepen we samen de trouwzaal in op Nothing Else Matters van Metallica. Zijn idee. Ik kon Enya best waarderen. Maar sinds het op een begrafenis is gedraaid hoor ik het liever niet. Ineens is het voor mij trieste muziek.

  2. Had jij even mazzel ….
    Ik moest verplicht ontelbare keren naar Mieke Telkamp’s ‘Waarheen Waarvoor’ luisteren (versie van Celtic Woman’s ‘Amazing Grace’ klinkt beter).
    En naar ‘Daar Ruist Langs De Wolken’ van Joh. de Heer (die ja) … over begrafenismuziek gesproken.
    Gelukkig werd het beter toen mijn oudste broer een pick-up kreeg. Toen waren het Stevie Wonder, Earth, Wind & Fire en Cat Stevens waar ik naar luisteren ‘moest’. Toch wat beter ;-)

  3. We hebben 2 CD tjes van Enya en zo af en toe hoor ik het graag. Bij ons destijds géén generatie kloof in de muziek maar zoeken bij de kinderen als je een bepaalde LP zocht omdat die dan geheid bij één van hen lag ( soms ook omgekeerd hoor) . Maar in de late jaren 70 was er zóveel goede muziekdat zowel ouder als pubers daar mee uit de voeten konden, wij wel in ieder geval;-)

  4. Volgens mij vind je als puber de muziek van je ouders per definitie heel erg verkeerd. Als ik de oudste hier af en toe hoor zuchten als onze muziek opstaat dan lijkt het wel alsof we haar aan het martelen zijn.

  5. Toen ik Enya zag staan, heb ik haar even opgezet. May it Be en Only Time vind ik toch wel erg mooie muziek.
    Mijn ouders hebben altijd radio 2 opstaan en daar ben ik blij mee. Mede daardoor is mijn muzieksmaak nu zo breed, denk ik.

  6. Ik krijg rode lijnen voor mijn eigen als ik ergens de muziek van James Last (op klompen) hoor of Mantovani. En alles daartussenin.
    Kan me niet schelen waar ik het hoor, ik loop gegarandeerd weg.
    Ik durf het bijna niet te zeggen, maar dan toch nog liever Enya.

  7. Hahaha, oei, Enya. Ik vrees dat één van haar liedjes speelde terwijl wij de kerk ingingen om te trouwen. Maar wij zijn dan ook getrouwd in de tijd dat de dieren nog spraken ;) Als ik het goed heb, zijn je moordlustige neigingen tav Enya nu vervangen door een diepe droefenis. Tja, dat is te verkiezen misschien omdat je door droefenis alleen niet in de gevangenis zult belanden; Terwijl moord natuurlijk …

  8. Ik geloof dat ik ontzettende gezegend ben met mijn ouders, die vooral een brede muzieksmaak hadden nummer 1. Dat zij in de seventies motown en wat rock hadden, later kwam daar ook Barbara Streisand bij voor mij, mijn moeder is fan. Heerlijk!

    Maar ook toen ik top 40 ging luisteren dat mijn moeder vooral ook weer verliefd werd op nieuwe artiesten uit mijn tijd en de albums kocht, voor haarzelf, maar goed ik kon ze ook draaien natuurlijk, hahahahaha En het is echt te breed om even op te noemen. Daarbij heb ik mijn moeder andersom leed berokkent, omdat ik ultiem Madonna fan werd en zij had direct een hekel aan Madonna, toch heb ik het altijd mogen draaien, hahahaha

    Maar van Whitney Houston, tot Mariah Carey, Celine Dion, maar ook WHAM! en later George Michael, en Simply Red…. maar Fergal Sharkey… en weet ik al niet wie allemaal.. ze hield ook van bijv. Ultravox en OMD…. teveel om op te noemen!

  9. Mijn acht jaar oudere broer draaide vaak de muziek van hardrockband van Uriah Heep. Als bescherm-mechanisme ben ik maar van die muziek gaan houden. Dat kan ook. :-) (Leuk niet, jeugdherinneringen?)

  10. Over de muziek van mijn vader heb ik niets te klagen, stevige jaren 60 rock, daar kan ik goed mee leven…
    Maar ik had nachtmerries van mijn moeder met al haar nederlandse gewouwel, echt vreselijk…
    daar moet mijn ik haat nederlandse muziek vast vandaan komen

  11. Ik heb zo’n soortgelijk jeugdtrauma met The Carpenters.

    Well jambalaya, craw fish pie and fill a gumbo
    ‘Cause tonight I’m gonna see my cher amieo
    Pick guitar, fill fruit jar, and be gayo
    Son of a gun, we’re gonna have big fun on the bayou

    Zucht. Ik krijg er nog kippenvel van. En niet de goeie soort…