Echtgenoot

Uitgerekend vandaag was ik intens dankbaar dat ik een relatie heb met een man.

Mijn agenda voor vandaag leek ogenschijnlijk op een doodnormale werkdag en verraadde weinig bijzonders. ’s Avonds ging ik uit eten met een oud-collega, verder niets. Ik had het gevoel dat er iets was op 4 februari, maar wat precies, daar kon ik niet opkomen. Aan het begin van de middag schoot het me eindelijk te binnen waarom het een speciale dag was, en ik keek razendsnel in de agenda van mijn vriend. Uit zijn afspraken voor vanavond bleek dat hij onze trouwdag ook vergeten was.

Overigens was het een hele vooruitgang dat ik zelf aan onze trouwdag dacht. ‘Waarmee?’ vroeg ik vorig jaar nietsvermoedend aan mijn schoonmoeder toen ze belde om ons te feliciteren. Als ik getrouwd was geweest met zo’n doorsnee, stipte en attente vrouw, dan was het drama nu niet te overzien geweest. Gelukkig zit mijn lieve, a-romantische vriend niet te wachten op een grote bos rozen. Die geven alleen maar meer troep met al die uitvallende bloembladeren. Er is verder geen enkele reden om je zorgen te maken over ons huwelijk. Ik geef nou eenmaal vaker de verkeerde indruk, vooral door een ongelukkige woordkeuze.

‘Jullie waren toch getrouwd?’ vroeg iemand me laatst verschrikt toen ik constant over ‘mijn vriend’ sprak. Ik kon haar geruststellen, want mijn vriend en ik zijn nog altijd gelukkig getrouwd. Ik noem hem zelden ‘mijn echtgenoot’ of ‘mijn man’. In mijn beleving spreken alleen vrouwen uit een villawijk in Wassenaar op hautaine toon over ‘mijn echtgenoot’. Bij gebrek aan een villa of oud geld, vind ik het gebruik van ‘mijn echtgenoot’ dus ongepast. En alleen in geval van nood, bijvoorbeeld als ik dringend de pincode van zijn creditcard nodig heb, kondig ik mijzelf bij officiële instanties aan met ‘u spreekt met de man van….’.

Omdat je in een goed huwelijk alles bespreekt, heb ik deze nijpende kwestie ook aan mijn eega voorgelegd. ‘Ik ben toch ook je vriend, dat wordt niet teniet gedaan door een huwelijk,’ zei hij daarover. De enige hint die ik aan anderen over onze huwelijkse staat geef, is dat ik het regelmatig liefkozend over ‘mijn hubby’ heb, een verbastering van het Engelse ‘husband’. Dat koosnaampje vindt mijn vriend vreselijk. Ach, zodra hij het zat is om ‘mijn hubby’ te zijn, kan hij altijd een scheiding aanvragen. Heeft hij meteen een goede reden om onze trouwdag te vergeten.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

28 reacties

  1. Wij denken beiden aan onze ‘dagen’, alleen hechten we er niet zoveel waarde aan. Soms een extra kus, soms een extra knuffel, soms een extra iets meer dan een knuffel. En beiden vinden we dat zover ik weet prima! Om dat laatste gedeelte moest ik lachen. Wat een goede reden om een scheiding aan te vragen! hahaha

  2. Wat een goed stuk :) En ik ben weliswaar zo’n meisje die graag aan dingen denkt maar het komt er eigenlijk op neer dat ik het ook altijd vergeet. En mijn vriend gelukkig ook, scheelt een hoop gedoe ;)

  3. Haha heerlijk! Ik zou het denk ik niet heel leuk vinden als een eventuele trouwdag compleet vergeten zou worden ;) Al denk ik dat dat nooit zal gebeuren omdat k altijd al weken van te voren aankondig: over X dagen zijn we zoveel jaar bij elkaar! Over X dagen ben ik jarig ;)

  4. Het ligt er ook maar net aan hoeveel belang je ergens aan hecht.
    Ik heb ook weinig met datums.
    En hoe je iemand noemt, ach, ook net wat je gewend bent. En wat goed voelt is goed.

  5. Mijn vriend en ik zijn niet getrouwd, maar we vieren wel jaarlijks dat we al weer zoveel jaar bij elkaar zijn. En tja, ik als vrouw, vergeet die dag ook wel eens ;)

  6. Wij twee vergeten ook altijd onze ‘officiële’ dag dat we samen waren. Terwijl het zelfs in mijn (gedeelde) digitale agenda staat om net niet te vergeten.
    Veel vrouwen in West-Vlaanderen, waar ik vandaan kom, zeggen ‘mijn ventje’ tegen hun vriend of echtgenoot. Dat is pas een reden om te scheiden!

  7. Haha, Hubby :) Toen Tommy de eerste keer mijn blog las en zag dat ik hem vriendlief noemde kreeg hij spontaan jeuk :) Doe maar gewoon Tommy zei die. Getrouwd zijn we niet dus ik hoef weinig te onthouden :)

  8. Haha Hubby, als ik ook even mag generaliseren: volgens mij zeggen alleen mannen dat tegen elkaar :-D
    Wij zijn getrouwd op mijn verjaardag, dat kwam zo uit, maar zelfs die vergeet ik nog wel eens, ik ben slecht in data. En bloemen zie ik het liefst buiten.
    Maar ik geef toe dat veel van mijn seksegoten hun relatie belasten met gezeur over onbenulligheden.

  9. dit vind ik heerlijk om te lezen…
    daarom hou ik nu ook van mannen, die zijn tenminste niet zo van datums…
    ik ben vreselijk in datums, ‘vriendje’ begon over hoe lang we nu een beetje *zoekt het goede woord* en ik was verbaasd dat hij de dingen zo wist te benoemen..
    Waarom onthoud je dat ?? (of zegt dit weer meer over mij ??)
    Nou ja, ’t zal wel…
    Ik hoor mezelf ook nog niemand mijn man, echtgenoot of verloofde noemen..

  10. Ik zeg nooit echtgenoot. Mijn dochter noemt mij af en toe “moeder.” Dan moet ze echt oppassen want dan ben ik in staat om mijn pantoffel uit te trekken en naar haar hoofd te smijten. Meestal help ik mijn man onze trouwdag te herinneren, maar het zakt altijd weer weg. Ik laat het maar zo. Ik snap ook niet waarom je een huwelijk van 12 1/2 jaar moet vieren. Of van 25. Ik vier het liever elke dag ;-)

  11. Haha ik zeg ook erg weinig ‘mijn man’ Ik ben echt een datum onthouder, maar vind het prima als hij ze vergeet. Oke oke, gelukkig is dit nooit gebeurd dus hoe ik er écht op reageer weet ik niet ;-) haha.

  12. Ik weer niet waarom maar eigenlijk vergeten zowel Henk als ik nooit onze trouwdag.Echt feest maken we er ook niet van hoor maar Henk wil nog wel eens een bloementje voor me halen, daar ben ik dan blij mee want ik hou erg van bloemen.
    Mischien is het wel gewenning,wanneer je dit jaar de 54 ste keer gaat meemaken mág je toch wel van enige gewenning spreken;-) toch alsnog gefeliciteerd !