Douglas

Een tijdje terug vertelde een collega van mij dat zij kan ruiken of ik op kantoor ben. Daar schrok ik van, want ik ben gefixeerd op het maskeren van doordringende geurtjes van lichaamssappen. Die onzekerheid stamt nog uit mijn pubertijd. Het was mijn levensmissie dat ik immer fris rook. Dit in tegenstelling tot andere zweterige jongens in mijn klas, die een geur verspreidden die mij aan de jongenskleedkamer in de gymzaal herinnerde. Mijn collega herkende mij ook aan zo’n doordringende walm op de gang. Ik vroeg me meteen af of ik voor vertrek voldoende eau de toilette had opgespoten. Zij nam alle twijfels weg toen ze me vroeg wat mijn favoriete geurtjes waren. Zij was nog op zoek naar een ander luchtje voor haar man.

Ik vind het knap ingewikkeld om een geur uit te leggen. Wat heb je er aan als ik een geur beschrijf als een ‘oriëntaalse houtachtige geur’? Of een opsomming geef van de belangrijkste bestanddelen: muskus, koffie, karamel en chocolade. Van dit soort ingrediënten loopt het water je direct in de mond. Er is, denk ik, niemand die zich op basis hiervan de geur kan voorstellen, zoals je dat bij het woord ‘ammoniak’ meteen kunt. Bovendien klinkt het bespottelijk. Toch zijn het werkelijk de ingrediënten zijn van mijn favoriete luchtje (A*men van Thierry Mugler). En wil je goed adviseren dan dien je rekening te houden met de chemische reactie tussen parfum en de huid. Daardoor ruikt zo’n luchtje bij iedereen net weer anders.

Liever verwijs ik anderen voor advies door naar de plaatselijke vestiging van Douglas. Met lichte tegenzin, dat wel, want ik vind het vreselijk om bij de Douglas te winkelen. Er werken uitsluitend vrouwen die zichzelf toetakelen met overdadig veel make up. Een soort levende reclame voor het complete Douglas-assortiment. ‘Kan ik u ergens mee helpen?’ vragen ze op hautaine toon als je de winkel bent binnengestapt. En geef je duidelijk aan alleen een nieuw geurtje te willen kopen, dan denken ze mee door me ongevraagd te wijzen op de droge huid rondom mijn neus. Ik verdenk ze ervan hun eigenwaarde op te vijzelen door het beledigen van klanten.

Daarom koop ik mijn favoriete geurtje online. Als ik ter afwisseling een nieuw geurtje zoek dan snuffel ik snel even bij de Douglas, om het vervolgens zonder ongevraagde adviezen op internet te bestellen. Dat is het lot van vele Douglas-filialen, vrees ik.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

25 reacties

  1. Iemand parfum aanraden zonder de persoon in kwestie te kennen lijkt me even moeilijk als het uitdelen van boekentips wanneer je niet weet van welk genre iemand houdt. Ik heb zelf lange tijd White Musk van The Body Shop gebruikt (als tiener, dus dat is ondertussen alweer even geleden). De laatste tijd hou ik wel van Zen van Shiseido en Green Tea (een fris geurtje van Yves Rocher).

  2. Ik heb een hekel aan geurtjes kopen, maar ik vind geur wel verdomd belangrijk haha. Gelukkig heb ik best wel dezelfde smaak als mijn moeder en die neemt soms twee geurtjes mee zodat ik er eentje kan overnemen. Lekker lui, maar wel ideaal.

  3. Ik vind al dat soort winkels vreselijk! Mijn dochter echter wordt erdoor aangetrokken als door een magneet. Dan loop ik even achter haar aan naar binnen maar langer dan twee minuten houd ik het er niet uit. Ik wacht liever buiten

  4. Ik vind Ici Paris ook altijd veel prettiger dan Douglas, heb het gevoel dat het daar allemaal iets rustiger gaat en ze je écht willen helpen in plaats dat verkopen voorop staat. Oh en die angst voor het geuren is bij mij ook ingebakken.

  5. Hmmm… Jij shopt bij de verkeerde Douglas denk ik. Hier in de buurt werken hele leuke mannen en ik wordt nooit gewezen op beginnende lijntjes. Kan ook rustig shoppen zonder lastig gevallen te worden. En ontplofte make-uppalletgezichten hebben ze hier ook niet. Jouw ervaring heb ik wel bij Ici en Pour Vouz bijvoorbeeld. En de helft van de keren dat ik er wilde shoppen hadden ze niet wat ik nodig had en kwam ik uiteindelijk toch weer bij Douglas terecht.

  6. De Douglas is éng, vind ik ook. Die dames inderdaad ja. Opdringerig, hautain. En ze smeren je liefst van alles aan. Ik voel me er lelijk dom en onopgemaakt. Buiten de winkel alleen last van het laatste. Nou ja, last…

    Ik ruik ook of mijn man er is, en dat komt vooral door zijn luchtjes ja. Heerlijk.

  7. Het is hoeft natuurlijk niet per definitie négatief te zijn als men kunt ruiken dat je in de buurt bent;-) Ik ruik dan weer met m’n ogen dicht als ik een Douglas filiaal passeer, dát luchtje vind ik heerlijk. Maar zoals jij al zegt , de combi “huid-luchtje” is geen makkie, althans niet voor mij. Van de meeste luchtjes krijg ik knetterende hoofdpijn zodra ik ze zélf gebruik. Maar soms krijg ik óók hoofdpijn van een vies zoet luchtje bij anderen, dan loop ik liever een stukje om. .

  8. “Ik verdenk ze ervan hun eigenwaarde op te vijzelen door het beledigen van klanten.” Dit is volgens mij verplicht als je bij Douglas werkt, hahaha. Ik kocht vorige week een geur voor het vriendje, maar de dame wilde mij liever helpen aan een crème voor “die beginnende lijntjes”. Douglas, leuker kunnen we het niet maken.