Dood

Eerst was ik verbaasd toen ik de glossy DOOD in de schappen zag liggen, maar toen ik er langer over nadacht, begreep ik dat ik toe was aan een sombere glossy. Gevestigde glossy’s – als de LINDA of de WENDY – coveren alleen de luchtige onderwerpen. Heel soms rept Linda of Wendy over de donkere kanten van het leven (een scheiding, een seksloos huwelijk of burenruzies) maar er gloort altijd hoop. Of ze noemen het optimistisch een ‘uitdaging’. De huilende Katja Schuurman op de cover vond ik verfrissend. Dat blad moest ik hebben.

Of Katja Schuurman de meest geschikte BN’er was om als hoofdredacteur voor DOOD te vragen, dat vraag ik me af. Meteen in haar editorial op de eerste bladzijde vertelt Katja over haar verwachting dat zij het eeuwige leven heeft. Het blad is voor haar een manier om ‘de confrontatie nou eens echt aan te gaan’. Een confrontatie is het geworden, want hoe vul je in vredesnaam een glossy over zo’n zwartgallig onderwerp? Standaard glossy’s bestaan voor minimaal de helft uit stijlvolle reclames van grote modemerken en aparte fotoreportages. Dat is in DOOD mislukt. Er staat één malle foto in van een doodskist die uit een Renault Twingo steek. Dat bedoelen de makers vast heel kunstzinnig, maar het werkte bij vooral op de lachspieren. En maar weinig modemerken wilde zich afficheren met de dood. Nou ja, slechts eentje: Floris van Bommel. Voor de gelegenheid adverteert het merk met een foto van een doodskist waar twee Van Bommel schoenen uitsteken. De deksel van de kist kan daardoor niet meer dicht.

Qua onderwerpen is DOOD precies wat ik ervan had verwacht. Topkoks verklappen wat zij het liefst als galgenmaal willen eten. Jonny de Boer van sterrenrestaurant De Librije kiest voor een simpel kippetje, met witlof en friet. Handig voor de nabestaanden die een perfecte uitvaart willen: op www.caketest.nl vind je welke uitvaartonderneming de beste cake serveert. Verderop staat op twee pagina’s een overzichtelijke tijdlijn van het ontbindingsproces van het menselijk lichaam. Als laatste vergaan onze tanden. Al had ik dat liever niet geweten. De foto’s van de Toraja-stam uit Indonesië had ik ook liever gemist. Zij halen elk jaar in augustus hun overleden familieleden te voorschijn, om ze te wassen en aan te kleden.

DOOD is fascinerend en luguber tegelijk. ‘De laatste glossy’ staat er op de cover. Ik hoop inderdaad dat het bij een eenmalige uitgave blijft.

Gerelateerd

Reageren?

24 reacties

  1. Ik zag het magazine in de schappen staan, maar had niet de behoefte het te gaan lezen. Vooral omdat het toch ook wel BN’er gedreven is, wat mij niet erg kan boeien. Dat wat je vertelde over de Toraja-stam klinkt heel vreemd. Snap dat je dat hoefde te zien. Misschien komen ze hierna met een horrorglossy?

  2. Als je iets doet moet je het goed doen en ik heb het idee dat ze bij dit blad de nodige steken hebben laten vallen. Ik ken genoeg mensen die een echt waardevolle bijdrage hadden kunnen leveren….

  3. Een gemiste kans dus, er is genoeg info te bedenken die wél nuttig is om “bij de hand te hebben” . Maar ja, de begrafenisondernemer is ze daarbij voor geweest en brengt zélf een exemplaar mee bij iedereen die met de dood te maken krijgt.
    Ik laat ‘m liggen in het schap.