Singles Day

Naast massa’s goedkope en door kinderhandjes geproduceerde prullaria, importeren we blijkbaar ook feestdagen uit China tegenwoordig. Tenminste, dat doet Bol.com. Als het aan het online warenhuis ligt is 11 november voortaan ‘Singles Day’. In 1993 riepen vier Chinese studenten aan de Nanjing Universiteit 11 november uit tot de dag waarop zij hun vrijgezellenbestaan vierden. Een soort tegenhanger van het kleffe gedoe op Valentijnsdag. Op zich vind ik dat een sympathiek idee. Singles zijn tenslotte ook mensen. Ofschoon ik zelf gelukkig getrouwd ben, walg ik van het hele verheven beeld rondom relaties. Alsof je zonder partner niet compleet kunt zijn, of zo.

Maar deze enigszins filosofische aanleiding voor Singles Day is in China allang op de achtergrond geraakt. De feestdag is verworden tot een soort kapitalistisch koopfestijn, waarop singles met korting bij webwinkels cadeaus kopen voor zichzelf. Van Bol.com hoef je geeneens single te zijn om Singles Day te vieren. Op de voorpagina staat er groot ‘dé feestdag voor jezelf (op=op)’. Als je dan nog twijfelt dan leggen de marketeers Singles Day als volgt uit: ‘een feestdag waarop jij jezelf eens flink mag belonen. Niet omdat het je verjaardag is, maar omdat je het jezelf gunt.’ Al vermoed ik ergens dat Bol.com stiekem gewoon grof geld hoopt te verdienen aan hun ‘Singles Day Deals’. Maar dat is vast een paranoïde gedachte van mij.

Natuurlijk was ik benieuwd naar wat dan het ultieme cadeau voor jezelf is als single, echtgenoot, bigamist of eigenlijk alle mensen die zichzelf ‘eens flink mogen belonen’? Je krijgt 30% korting op boeken: meteen bovenaan staat de nieuwste thriller van Camilla Läckberg, genaamd ‘Heks’. Een toptitel onder singles met een minderwaardigheidscomplex. En ‘de persoonlijke verzorging’ voor hem en haar is ‘scherp geprijsd’. In deze categorie kon ik me meteen inbeelden welke elektronische apparatuur een vrijgevochten vrijgezel zichzelf cadeau doet ter ere van Singles Day. Helaas blijft dat in de wereld van Bol.com steken bij een Philips Baardtrimmer met richtlaser(voor hem). En voor haar is er de BaByliss 2736E Krulborstel (automatisch roterend). Gezien die laatste specificatie is de krulborstel mogelijk multi-inzetbaar.

Voor alle singles die hun vrijgezellenstatus willen vieren, heb ik een onconventioneel idee. Neem jezelf mee uit eten naar een fijn restaurant. Misschien iets Chinees, om in het thema te blijven. Het bedienend personeel kijkt er misschien vreemd van op. Daar trek je je vandaag lekker niets van aan. Je mag schaamteloos in je eentje een tafel bezet houden. Gewoon, omdat je het waard bent.

Dinky

‘Hoe noem je ons? Een ‘dinky’? Nog nooit van gehoord. Is dat een scheldwoord? O, een afkorting. Voor ‘double income, no kids’. Ja, dat klopt aardig.

Wat wil je daar eigenlijk mee zeggen? Dat wij het breed laten hangen, omdat we een paar keer per maand uit eten gaan? Kijk, dat jij zelden de deur uitkomt, omdat je thuis met twee huilbaby’s zit opgescheept, daar kan ik ook niets aan doen. Nee, geen wonder dat je geen oppas kunt vinden. Iedereen bedenkt zich twee keer voordat ze bij jullie gaan oppassen voor die paar rotcenten.

Inderdaad, wij kunnen spontaan naar La Grand Bouffe voor een viergangendiner. Moet ik me daar schuldig over voelen? Trouwens, wie roept er telkens dat je er zoveel voor terugkrijgt, die kinderen. Jij toch? Zeur dan niet zo over een avondje uit. Geniet lekker van je kroost. Of van de stilte, als je hen tegen tien uur ’s avonds eindelijk in bed hebt liggen.

Hoezo zijn onze vakanties extravagant? Wat denk je dat zo’n cruise langs vijf continenten kost? Ik kan je wel vertellen dat het stukken goedkoper is dan die drie weken van jullie, op zo’n overbevolkt bungalowpark. Ja, het scheelt enorm als je buiten de schoolvakanties reist. Hou op met dat zielige gedoe. Daar had je over na moeten denken voordat je aan kinderen begon.

Dus jij vindt drie auto’s decadent? Hoezo, nergens voor nodig? In de winter kan ik toch niet met de cabrio naar het werk? En ja, natúúrlijk zit er verwarming in; zonder dak is het best frisjes als het buiten vriest. Zeg, begin je nu ook nog te zeuren over uitlaatgassen? Kijk naar jezelf, jij pakt nog de auto om een pak luiers te halen.

Trouwens, mijn Lexus van de zaak is een hybride, hoor. Overdreven? Sinds die promotie rijd ik veel meer kilometers. Ja, die overuren hebben geholpen met carrière maken. Nee, jij kunt er ook niets aan doen dat het kinderdagverblijf om zes uur sluit. Maar de Lexus rijd ik dus alleen zakelijk. Vanwege de bijtelling, hè. Vandaar dat we de stationwagon aanhouden. Ja, als een soort boodschappenwagentje. Nee, voor drie auto’s is de dubbele garage inderdaad te klein. Natuurlijk hebben we die dubbele garage nodig! De cabrio hoort droog te staan. En heb jij enig idee hoe kaal de tuin eruit zag, zonder zandbak en schommel? Die garage is niets meer dan een veredelde schutting, hoor.

Waar we dat allemaal van doen? We hebben geen kinderen die constant uit hun kleren groeien. Dan houd je flink geld over, met twee inkomens.’

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Phil

Dat je al op jonge leeftijd op het verkeerde pad kunt belanden, bevestigde mijn zus in een appje over haar zoon. Hij is zeven en fan van Phil Collins.

Nou overkomt dat de beste mensen. Er zijn honderdvijftig miljoen platen van hem verkocht. Maar toch, Phil Collins.

Recent maakte Phil Collins bekend een autobiografie te hebben geschreven en op wereldtournee te gaan onder de titel ‘Not Dead Yet’. Phil heeft humor, dat moet ik hem nageven. Al vond hij het minder grappig toen er een online petitie tegen zijn comeback werd gestart. Dat is, denk ik, precies het probleem: Phil moet zichzelf, zijn muziekcarrière, en het leven in het algemeen, niet al te serieus nemen. Dat leidt tot tenenkrommende situaties. Zoals toen hij ‘I Wish It Would Rain Down’ schreef naar aanleiding van de scheiding van zijn eerste vrouw. Dat liedje bevat de pathetische tekst: ‘I know I’m never gonna hold you again, Now I wish it would rain down, down on me.’ Phil bezingt dit alles bloedserieus. Geen wonder dat zijn vrouw is weggelopen. Op de radio hoorde ik toevallig zijn hit Sussudio: ‘I just say the word, Oh Su-Su-Sussudio, I just say the word oh Su-Su-Sussudio, I’ll say the word, Oh, Su-Su-Sussudio oh oh oh, Just say the word, Just, just, just say the word uh, Just say the word, Su-Su-Sussudio, oh oh oh.’ Toen realiseerde ik me dat ook zijn andere liedjes geen briljante literaire werkjes waren.

Bovendien schuilt er in Phil Collins geen groot componist. Mijn mening baseer ik op objectieve onderzoeksresultaten. Ik heb diverse mensen gevraagd om spontaan een liedje van Phil Collins te zingen. Neuriën mocht ook. Bijna niemand kon zich een Collins klassieker herinneren. Dit lijkt me veelzeggend. Al in de jaren tachtig was Phil een vreemde artiest in de bijt. Vooral als je zijn uiterlijk afzet tegen andere wereldsterren van dat decennium. Madonna had – links of rechts – een intrigerende moedervlek bij haar bovenlip. Michael Jackson bleek interraciaal. Prince deed goed werk voor de acceptatie voor de man op hoge hakken. En dan was er Phil, een kalende thuisblijfvader.

In de jaren tachtig hadden we nog het legitieme excuus dat we geïndoctrineerd waren. De radio draaide immers alles van Phil Collins – met z’n typerende sound van synthesizers en bordkartonnen drumcomputers – volkomen grijs. Maar mijn neefje luistert er vrijwillig naar.

Ik hoop dat hij over deze fase heen groeit.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Schnitzelgate

Er is een hoop verontwaardiging over de laatste actie van de Nederlandse Voedsel en Warenautoriteit (NVWA) maar om totaal verkeerde redenen. Als de NVWA werkelijk denkt dat de productnamen van de Vegetarische Slager tot verwarring leiden, dan onderschat zij het intellect van de Nederlanders. Voor wie precies is het onduidelijk dat een bakje ‘visvrije tonyn’ of een ‘vegetarische gehacktbal’ vlees noch vis bevat? Bovendien haalt de NVWA oude koeien uit de sloot. Dezelfde discussie is in 2012 al uitgebreid gevoerd. Toen had een CDA-kamerlid, overduidelijk bevangen door de salmonellabacterie of de gekke-koeienziekte, er bezwaar tegen dat vleesvervangers als ‘burgers’ of ‘schnitzels’ werden verkocht. Om deze ‘schnitzelgate’ werd even smakelijk gelachen. En daarna maakte iedereen zich weer druk over belangrijke zaken. Zoals de verkiezing van ‘plofkip’ tot het woord van het jaar van 2012.

Vorige week sommeerde de NVWA de Vegetarische Slager dus tot het aanpassen van die ‘misleidende’ productnamen. Meteen waren er geruchten dat het een gecoördineerde actie was van de ‘vleeslobby’. Om imagoschade voor de vee-industrie te voorkomen was de NVWA er als de kippen bij met een verklaring zij ‘een melding’ over de Vegetarische Slager in behandeling hadden genomen. Afkomstig van de keurslager uit Schubbekutteveen, schat ik zo in. Een enkele vleeslobbyist dus.

Daarom kom ik meteen uit voor mijn eigen verstrengelde belangen in deze discussie. Ik ben namelijk obligatiehouder van de Vegetarische Slager. Ik ben er financieel bij gebaat dat de Vegetarische Slager succesvol is. Al was het gunstige rendement van de obligaties voor mij een bijzaak. Ik, een fervent fan van frikandelen, investeerde namelijk in een ‘slagerij’ (de NVWA vindt het vast een verkeerde benaming) waar men vegetarische frikandelbroodjes ging produceren. Sinds deze in het vriesvak van de supermarkt liggen, eet ik geen frikandellen van vlees meer. Nu ben ik werkelijk vegetariër.

Alhoewel, daarover verschillen de meningen.

Mijn vriend heeft vanaf zijn geboorte nooit vis of vlees gegeten. Hij walgt van de producten van de Vegetarische Slager. De kipstuckjes, speckjes en de bratwurst mogen dan uit plantaardige ingrediënten bestaan, zie zien er uit als vlees. Of in het geval van de vegetarische paté die ik graag op mijn boterham smeer, ruikt het zelfs naar paté. Of ‘kattenvoer’ zoals mijn vriend het omschrijft. Hij wil, als rechtgeaarde vegetariër, absoluut geen vleesvervanger die doet alsof het vlees is. De replica’s van de Vegetarische Slager zijn dus vooral verwarrend voor de vegetarische consument.

Daar moet de NVWA eens werk van maken.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Freakshow

Je telt tegenwoordig niet meer mee zonder uitgesproken mening over genderneutraliteit. Afgezien van wat nieuws over Noord-Koreaanse kruisraketten en tweets van Trump, lijkt de media nergens anders meer over te schrijven.

De eerste ophef ontstond toen de Nederlandse Spoorwegen besloot om voortaan genderneutraal de omroepberichten te openen met ‘beste reizigers’. Ik zag er persoonlijk geen kwaad in, maar ik was duidelijk in de minderheid. Onder 411 Telegraaflezers op Facebook is het gedeelde gevoel dat je er als ‘normale hetero’ niet meer bij hoort. Meestal gevolgd door een verontwaardigde uitroep in de trant van ‘we zijn geen kleine kinderen’.

Toch is ook voor kleine kinderen genderneutraliteit actueel, want de HEMA verwijdert binnenkort alle geslachtsaanduidingen van kinderkleding. Het warenhuis houdt overigens gewoon roze rokjes en blauwe broekjes in het assortiment. ‘Geweldig’, dacht ik, ‘mogen kinderen eindelijk dragen wat zij mooi vinden’. Toen ik de reacties van 700 AD-lezers doornam op Facebook, bleek het gros ronduit negatief te zijn over deze verandering. Zij denken aan complottheorieën van ‘spreadsheet-managers’ met een geheime missie om ‘alle jongens in mietjes te veranderen’. Of meisjes in tomboys. Big deal, denk ik dan. Regenkleding is al jarenlang ‘genderneutraal’. En ho maar dat daar iemand zich druk over maakt.

In al mijn naïviteit dacht ik dat genderneutraliteit draaide om het vieren van diversiteit. Hoera, een man met nagellak! Yes, een vrouw met legerkistjes aan! Een soort van ultieme emancipatiebeweging, voor iedereen die zichzelf wil zijn. Maar een sympathiek initiatief voor genderneutrale toiletten, dat leidt meteen tot een collectieve woede-uitbarsting. ‘Omdat er een paar mensen met zichzelf in de knoop zitten, en niet weten wat ze willen aantrekken als ze wakker worden, passen we daarop de hele maatschappij aan’, schrijft ene Richard. Daar heeft hij misschien deels een punt. Ongeveer 1 op de 250 mensen identificeert zich als transgender. En een deel van hen identificeert zich als volledig man, dan wel vrouw. Hoeveel mensen voelen zich dan zowel man als vrouw, of iets ertussenin?

Wat mij steekt aan deze discussie, is dat iedereen graag aapjes kijkt als er een hermafrodiet in het panel van Ranking The Stars zit. En ze vinden het razend interessant dat er een transgender met dwerggroei meedoet aan Arie & De Kleine Mensen. Iedereen houdt van een freakshow. Zolang zo’n ‘freak’ maar geen gelijke behandeling gaat eisen, want dan is de wereld ineens te klein.

Voorlopig kies ik ervoor om over het hele genderthema neutraal te blijven.

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Lustobject

De allermooiste videoclip ooit gemaakt is van “Untitled (How Does It Feel)” van D’Angelo. Ik vind het nogal onzinnig dat iemand een titelloos liedje een subtitel geeft maar dat heb je met artistieke figuren. Ondanks dat er geen prachtige locaties, bijzondere decors of special effects voor gebruikt zijn, vind ik de clip briljant. Of misschien is er één special effect: de zanger D’Angelo zelf.

Elke keer als ik vroeger de openingstonen op MTV hoorde dan werd mijn blik onmiddellijk naar het televisiescherm gezogen. Het openingsshot van de videoclip bestaat uit een close-up van het gezicht van D’Angelo. Hij heeft een goede kop. En ik vind hem het prototype donkere man die met zijn ingevlochten haar toch een stoere uitstraling houdt. Wanneer hij de eerste zin begint te playbacken, onthult hij een sexy spleetje tussen zijn voortanden. Hij kijkt met z’n zwoele bruine ogen verleidelijk de camera in, bevochtigd zijn volle lippen met zijn tong terwijl hij zingt dat hij ‘alles kan geven waarnaar je verlangt’. Op zo’n moment verlang ik naar heel veel dingen.

Naarmate het liedje voortkabbelt bleef ik gebiologeerd kijken omdat de camera tergend langzaam uitzoomt. Er verschijnt een paar gespierde schouders in beeld, die hintten op een afgetraind lichaam. Op zijn imposante borstkas rust een goudkleurige ketting met een kruis eraan. Die ketting suggereert dat D’Angelo geen ‘player’ is zoals de meeste soulzangers (die volgens de roddelsites continu vreemdgaan), maar ondertussen zingt D’Angelo over allerlei dingen die God verboden heeft.

Als het beeld nog verder is uitgezoomd, voorbij een gespierde blokjesbuik, en slechts op enkele centimeters boven zijn (vast ook zeer imposante) geslachtsdeel, blijft de camera stil hangen. Het is overduidelijk dat D’Angelo poedelnaakt voor de camera staat. Dat hij het ook warm krijgt van zijn suggestieve teksten dat blijkt uit de shots van de zweetdruppels die op zijn voorhoofd parelen.

Vrijwel alle grote muziekbladen bejubelen D’Angelo als hedendaagse soullegende. De zanger zelf haat het om een lustobject te zijn, toch heb ik op basis van zijn uiterlijk blind zijn platen Voodoo en Black Messiah gekocht. Ik wilde zijn soulvolle stem beminnen. Er was alleen ’n klein probleempje: ik vond zijn muziek slaapverwekkend. Er zijn aardige meerstemmige koortjes. Vaak zit er best een lekker ritme in, maar nergens kan ik een melodie herkennen.

Ik had dolgraag gepronkt met mijn goede smaak in muziek. Helaas heb ik alleen een goede smaak in mannen.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Mansplaining

Nog even over dat boek met feministische essays. Op papier zijn er misschien gelijke rechten, maar nou de praktijk nog. Ook in Nederland krijgen vrouwen vaak minder betaald als mannen voor gelijke werkzaamheden. Goed, soms draven de feministes een tikkeltje door in hun verwachtingen. Als je parttime wilt werken om de kinderen uit school te halen dan is het onmogelijk om een multinational te besturen. Dat heeft niets met feminisme te maken. Voor het leiden van een multinational werkt een man ook fulltime.

Maar ik vind het belachelijk dat we na een aanranding serieus discussiëren over of een vrouw het heeft uitgelokt. Het is dat er weinig mannen aangerand worden, dat zou misschien heel goed zijn voor de emancipatie in het algemeen, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat de lengte van zijn korte broek de meetlat kan zijn voor mogelijke uitlokking. Het is goed dat vrouwen daarover schrijven want er schort er nog veel aan de erkenning van vrouwen, vind ik.

Het boek dat ik las, van de schrijfster Rebecca Solnit, staat bol van de voorbeelden waarin vrouwen heel anders behandeld worden dan mannen. ‘Mannen leggen me altijd alles uit’ is het meest bekende essay omdat het online tot commotie leidde. Rebecca Solnit beschrijft dat zij op ’n feestje met de gastheer in gesprek raakt over een boek over de ‘industrialistering van het dagelijks leven’. Ze probeert hem duidelijk te maken dat zij de schrijfster is van het bewuste boek, maar de man onderbreekt haar en oreert op badinerende toon over haar eigen boek. Pas na vier keer herhalen dringt het tot de gastheer door dat hij met de schrijfster zelf staat te praten. Dan blijkt dat hij het boek nooit heeft gelezen maar alleen ergens een recensie heeft gezien. Op internet herkenden veel vrouwen de ongefundeerde zelfoverschatting van mannen, die vrouwen laatdunkend de mond snoeren door hen het gevoel te geven dat zij nergens verstand van hebben. ‘Mansplaining’ noemen die feministes dat.

Tijdens een etentje bracht ik dit typisch mannelijke gedrag verontwaardigd ter sprake omdat ik over de arrogantie van dergelijke mannen wilde discussiëren.
‘Jij bent anders ook zo’n betweter hoor,’ onderbrak mijn vriend mij meteen. ‘Jij leest ons continu de les als je een half artikel van de Correspondent hebt gelezen.’
Hij had gelijk.
‘Maar ik doe dat ook bij mannen,’ bracht ik er sputterend tegenin. Daarna hield ik maar wijselijk mijn mond.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.