Singles Day

Naast massa’s goedkope en door kinderhandjes geproduceerde prullaria, importeren we blijkbaar ook feestdagen uit China tegenwoordig. Tenminste, dat doet Bol.com. Als het aan het online warenhuis ligt is 11 november voortaan ‘Singles Day’. In 1993 riepen vier Chinese studenten aan de Nanjing Universiteit 11 november uit tot de dag waarop zij hun vrijgezellenbestaan vierden. Een soort tegenhanger van het kleffe gedoe op Valentijnsdag. Op zich vind ik dat een sympathiek idee. Singles zijn tenslotte ook mensen. Ofschoon ik zelf gelukkig getrouwd ben, walg ik van het hele verheven beeld rondom relaties. Alsof je zonder partner niet compleet kunt zijn, of zo.

Maar deze enigszins filosofische aanleiding voor Singles Day is in China allang op de achtergrond geraakt. De feestdag is verworden tot een soort kapitalistisch koopfestijn, waarop singles met korting bij webwinkels cadeaus kopen voor zichzelf. Van Bol.com hoef je geeneens single te zijn om Singles Day te vieren. Op de voorpagina staat er groot ‘dé feestdag voor jezelf (op=op)’. Als je dan nog twijfelt dan leggen de marketeers Singles Day als volgt uit: ‘een feestdag waarop jij jezelf eens flink mag belonen. Niet omdat het je verjaardag is, maar omdat je het jezelf gunt.’ Al vermoed ik ergens dat Bol.com stiekem gewoon grof geld hoopt te verdienen aan hun ‘Singles Day Deals’. Maar dat is vast een paranoïde gedachte van mij.

Natuurlijk was ik benieuwd naar wat dan het ultieme cadeau voor jezelf is als single, echtgenoot, bigamist of eigenlijk alle mensen die zichzelf ‘eens flink mogen belonen’? Je krijgt 30% korting op boeken: meteen bovenaan staat de nieuwste thriller van Camilla Läckberg, genaamd ‘Heks’. Een toptitel onder singles met een minderwaardigheidscomplex. En ‘de persoonlijke verzorging’ voor hem en haar is ‘scherp geprijsd’. In deze categorie kon ik me meteen inbeelden welke elektronische apparatuur een vrijgevochten vrijgezel zichzelf cadeau doet ter ere van Singles Day. Helaas blijft dat in de wereld van Bol.com steken bij een Philips Baardtrimmer met richtlaser(voor hem). En voor haar is er de BaByliss 2736E Krulborstel (automatisch roterend). Gezien die laatste specificatie is de krulborstel mogelijk multi-inzetbaar.

Voor alle singles die hun vrijgezellenstatus willen vieren, heb ik een onconventioneel idee. Neem jezelf mee uit eten naar een fijn restaurant. Misschien iets Chinees, om in het thema te blijven. Het bedienend personeel kijkt er misschien vreemd van op. Daar trek je je vandaag lekker niets van aan. Je mag schaamteloos in je eentje een tafel bezet houden. Gewoon, omdat je het waard bent.

Freakshow

Je telt tegenwoordig niet meer mee zonder uitgesproken mening over genderneutraliteit. Afgezien van wat nieuws over Noord-Koreaanse kruisraketten en tweets van Trump, lijkt de media nergens anders meer over te schrijven.

De eerste ophef ontstond toen de Nederlandse Spoorwegen besloot om voortaan genderneutraal de omroepberichten te openen met ‘beste reizigers’. Ik zag er persoonlijk geen kwaad in, maar ik was duidelijk in de minderheid. Onder 411 Telegraaflezers op Facebook is het gedeelde gevoel dat je er als ‘normale hetero’ niet meer bij hoort. Meestal gevolgd door een verontwaardigde uitroep in de trant van ‘we zijn geen kleine kinderen’.

Toch is ook voor kleine kinderen genderneutraliteit actueel, want de HEMA verwijdert binnenkort alle geslachtsaanduidingen van kinderkleding. Het warenhuis houdt overigens gewoon roze rokjes en blauwe broekjes in het assortiment. ‘Geweldig’, dacht ik, ‘mogen kinderen eindelijk dragen wat zij mooi vinden’. Toen ik de reacties van 700 AD-lezers doornam op Facebook, bleek het gros ronduit negatief te zijn over deze verandering. Zij denken aan complottheorieën van ‘spreadsheet-managers’ met een geheime missie om ‘alle jongens in mietjes te veranderen’. Of meisjes in tomboys. Big deal, denk ik dan. Regenkleding is al jarenlang ‘genderneutraal’. En ho maar dat daar iemand zich druk over maakt.

In al mijn naïviteit dacht ik dat genderneutraliteit draaide om het vieren van diversiteit. Hoera, een man met nagellak! Yes, een vrouw met legerkistjes aan! Een soort van ultieme emancipatiebeweging, voor iedereen die zichzelf wil zijn. Maar een sympathiek initiatief voor genderneutrale toiletten, dat leidt meteen tot een collectieve woede-uitbarsting. ‘Omdat er een paar mensen met zichzelf in de knoop zitten, en niet weten wat ze willen aantrekken als ze wakker worden, passen we daarop de hele maatschappij aan’, schrijft ene Richard. Daar heeft hij misschien deels een punt. Ongeveer 1 op de 250 mensen identificeert zich als transgender. En een deel van hen identificeert zich als volledig man, dan wel vrouw. Hoeveel mensen voelen zich dan zowel man als vrouw, of iets ertussenin?

Wat mij steekt aan deze discussie, is dat iedereen graag aapjes kijkt als er een hermafrodiet in het panel van Ranking The Stars zit. En ze vinden het razend interessant dat er een transgender met dwerggroei meedoet aan Arie & De Kleine Mensen. Iedereen houdt van een freakshow. Zolang zo’n ‘freak’ maar geen gelijke behandeling gaat eisen, want dan is de wereld ineens te klein.

Voorlopig kies ik ervoor om over het hele genderthema neutraal te blijven.

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Mansplaining

Nog even over dat boek met feministische essays. Op papier zijn er misschien gelijke rechten, maar nou de praktijk nog. Ook in Nederland krijgen vrouwen vaak minder betaald als mannen voor gelijke werkzaamheden. Goed, soms draven de feministes een tikkeltje door in hun verwachtingen. Als je parttime wilt werken om de kinderen uit school te halen dan is het onmogelijk om een multinational te besturen. Dat heeft niets met feminisme te maken. Voor het leiden van een multinational werkt een man ook fulltime.

Maar ik vind het belachelijk dat we na een aanranding serieus discussiëren over of een vrouw het heeft uitgelokt. Het is dat er weinig mannen aangerand worden, dat zou misschien heel goed zijn voor de emancipatie in het algemeen, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat de lengte van zijn korte broek de meetlat kan zijn voor mogelijke uitlokking. Het is goed dat vrouwen daarover schrijven want er schort er nog veel aan de erkenning van vrouwen, vind ik.

Het boek dat ik las, van de schrijfster Rebecca Solnit, staat bol van de voorbeelden waarin vrouwen heel anders behandeld worden dan mannen. ‘Mannen leggen me altijd alles uit’ is het meest bekende essay omdat het online tot commotie leidde. Rebecca Solnit beschrijft dat zij op ’n feestje met de gastheer in gesprek raakt over een boek over de ‘industrialistering van het dagelijks leven’. Ze probeert hem duidelijk te maken dat zij de schrijfster is van het bewuste boek, maar de man onderbreekt haar en oreert op badinerende toon over haar eigen boek. Pas na vier keer herhalen dringt het tot de gastheer door dat hij met de schrijfster zelf staat te praten. Dan blijkt dat hij het boek nooit heeft gelezen maar alleen ergens een recensie heeft gezien. Op internet herkenden veel vrouwen de ongefundeerde zelfoverschatting van mannen, die vrouwen laatdunkend de mond snoeren door hen het gevoel te geven dat zij nergens verstand van hebben. ‘Mansplaining’ noemen die feministes dat.

Tijdens een etentje bracht ik dit typisch mannelijke gedrag verontwaardigd ter sprake omdat ik over de arrogantie van dergelijke mannen wilde discussiëren.
‘Jij bent anders ook zo’n betweter hoor,’ onderbrak mijn vriend mij meteen. ‘Jij leest ons continu de les als je een half artikel van de Correspondent hebt gelezen.’
Hij had gelijk.
‘Maar ik doe dat ook bij mannen,’ bracht ik er sputterend tegenin. Daarna hield ik maar wijselijk mijn mond.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

PrEP

Toen een kennis naar San Francisco verhuisde, regelde hij, nog voordat hij vaste woonruimte had, een recept voor de hiv-preventiepil PrEP. ‘No more condoms,’ schreef hij op Instagram opgetogen bij een foto van het doktersrecept.

‘Wat is er mis met een condoom?’ vroeg ik. In de reacties onder de foto ontstond vervolgens een vinnige discussie, met als voornaamste conclusie dat ik een domme vraag had gesteld. De kennis in kwestie ontvriendde me daarna op Instagram en ik was die onplezierige discussie rondom PrEP-gebruik snel weer vergeten.

Echter, zoals het met bijna alle ontwikkelingen in Amerika gaat – zie ook de Pumpkin Spice Latte of Ariana Grande – waait het uiteindelijk over naar Europa. En zo is de PrEP-discussie hier alsnog aangekomen. Het Aidsfonds roept op om PrEP gratis te verstrekken. Een Engels experiment met PrEP-gebruik rapporteert een flinke daling nieuwe hiv-geïnfecteerden. Dat klinkt veelbelovend. Toch zie ik een virusje onder het gras.

Dat virusje heet syfilis. Uit hetzelfde experiment blijkt dat onder de PrEP-gebruikers het aantal syfilis-besmettingen gelijk blijft, terwijl je syfilis grotendeels met een condoom kunt voorkomen. Dat vergt alleen een ongemakkelijk gesprekje met je bedpartner, want verder zijn condooms gemakkelijk verkrijgbaar in elke supermarkt. Ze zijn goedkoop, beschikbaar in allerlei formaten en indien gewenst zijn er zelfs condooms met aardbeiensmaak. Al smaken verse aardbeien beter, dat geef ik toe.

Helaas blijkt PrEP voor sommige gebruikers een excuuspil voor onbeschermde seks. Voordat je roept dat deze uitspraak stigmatiserend is, en uitgaat van stereotypen over homoseksuelen: ik baseer mijn oordeel op uitspraken van menig openhartig PrEP-gebruiker in de media. Zij vertellen over hun vele wisselende contacten en de behoefte om zonder angst onveilige seks te hebben.

Een schrijnend voorbeeld stond in de laatste L’HOMO onder de weinig subtiele titel ‘Mijn jaar als PrEP-slet’. Ter illustratie een paar quotes: ‘Beschermd door mijn dagelijkse pil voelde ik me één groot chemisch condoom’. En: ‘In mijn jaartje PrEP heb ik mijn hele bingokaart aan seksueel overdraagbare aandoeningen bij elkaar gespeeld’. Noem mij braaf, voor mijn part zelfs preuts, maar het gratis verstrekken van PrEP (kosten: 18 euro per dag) komt op mij over als een subsidie op sletterigheid.

Bovendien vergt het best wat lef om onbeschermde seks te hebben met deze PrEP-gebruikers. Als een sekspartner het namelijk onnodig vindt om zichzelf met een condoom te beschermen tegen allerlei soa’s, durf je er dan op te vertrouwen dat diezelfde persoon consequent z’n pilletje slikt?

Maar goed, dat is ongetwijfeld een domme vraag.

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Gaymer

Laatst reageerde ik nog lacherig op de uitbreiding van de doelgroep van het COC van LHBT naar LHBTI (en soms ook Q). ‘Het COC heeft extra minderheden nodig om zichzelf relevant te houden,’ grapte ik. Met een homohuwelijk en hetero’s die de gaypride meevieren, waan je je bijna in een wereld waar je voor niets meer de barricades op hoeft te gaan. Of je gaat je richten op luxeproblemen, zoals het eisen van gelijke rechten in de fictieve gamewereld, zoals ik ergens op Blendle las.

Tot die virtuele wereld houd ik afstand, vooral omdat ik eens tijdens het spelen van Largo Winch twee Xbox-controllers kapot heb gegooid. De gamewereld was er sindsdien blijkbaar weinig op vooruitgegaan. In de meeste videogames is het hoofdpersonage nog altijd een witte heteroseksuele man. Een groep ‘gaymers’ pleit – met succes – voor meer diversiteit in videogames. In bijvoorbeeld het Vikingspel Skyrim zijn homoseksuele relaties mogelijk. Juist de Vikingen lijken mij bij uitstek blanke heteroseksuele mannen met heteroseksuele relaties. Blijkbaar ben ik de enige met zo’n benepen hokjesgeest.

De gaymers roemen The Sims, een soort simulatie van het menselijk leven. Binnen The Sims is het homohuwelijk ingevoerd. En door een heuse ‘gender-update’ kun je zelfs als transgender door het leven gaan. Een mannelijke ‘Sim’ kan jurkjes of hoge hakken aan. Voor vrouwen zijn er lage stemmen en extra stoere loopjes. Ik vind het allemaal een tikkeltje stereotiep maar het is een begin.

De grote vraag is zo’n personage veilig over straat kan (of de zee op, in het geval van ’n Viking). Durft hij hand in hand te lopen met z’n partner? Loopt zo’n personage ook een blokje om als er in de schemering een groepje mannen ergens doelloos rondhangt, zoals LHBT’ers in het echt ook doen? Zijn er anderen met een betonschaar op zak? Zomaar wat vragen die in mij opkwamen tijdens het lezen van het krantenartikel.

Na het incident in Arnhem ben ik alerter op straat. Laatst fietste ik in het donker alleen door de stad en voelde ik me ineens onveilig. Zonder aanleiding, want in Enschede heb ik nooit geweld meegemaakt. Mijn vriend toont al jaren liever geen affectie in het openbaar. Zijn voorzichtigheid is nu ook naar mij overgeslagen. Tijdens computerspelletjes toonde ik vroeger lef omdat ik over oneindig veel levens beschikte. In de realiteit ben ik me er bewuster van dat het door één onbezonnen voorbijganger zomaar ‘game over’ kan zijn.

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Queer

Het leven loopt soms anders dan je verwacht, zoals wanneer je in de boekhandel Waterstones bent om obscure, Engelstalige scifiboeken te kopen, en vervolgens thuiskomt met een non-fictieboek over homoseksualiteit.

Dit overkwam mij na het spotten van een knalgele boekcover met de schreeuwerige titel ‘Straight Jacket: How To Be Gay & Happy’. Strikt genomen kon ik prima zonder het boek, want ik ben behoorlijk gelukkig. Maar een wervende quote van Elton John op de cover bracht me op andere gedachten. ‘Dit is een essentieel boek voor iedere homoseksueel op deze planeet,’ schreef hij. Omdat ik homoseksueel ben en op deze planeet woon, wilde ik dat boek lezen.

Nadat ik eraan was begonnen, voelde ik me eerder depressief dan gelukkig. Op bladzijde zeven bespreekt de auteur de eerste zelfmoord van iemand die worstelt met z’n homoseksuele gevoelens. Amper twintig bladzijden verder had ik over nog elf zelfmoorden gelezen. En dan laat ik de ellenlange beschrijvingen van zelfmutilatie en bijkomende drank- en drugsverslavingen van homoseksuelen nog achterwege. Opbeurend werk.

De schrijver van het boek, Matthew Todd, heeft zich verdiept in waarom zoveel homoseksuelen getroebleerd zijn. Zijn theorie is dat homoseksuelen zich schamen voor hun geaardheid. Hij leidt dit af uit de rolmodellen die de gayscene voor zichzelf kiest. Bij voorkeur zijn dat gays die ‘normaal zijn en niet camp’. We zijn liever straight-acting dan een nichterig type waar de geaardheid vanaf druipt. Of zoals de Engelsen dat treffend noemen: een queer.

Ik ben van jongs af aan zo’n queer. Dat was soms ongemakkelijk. Op de middelbare school ben ik daarmee een tijdje gepest. Mijn conclusie is dat die pesterijen vooral kwamen doordat ik mijn geaardheid ontkende. En deze theorie heb ik eigenhandig bevestigd omdat ik meer zelfverzekerd ben dan ooit, sinds ik openlijk ben uitgekomen voor mijn geaardheid. Ik voelde opluchting toen ik geen gekunsteld stoere houding hoefde aan te nemen. Door het boek sloeg ik daarover aan het piekeren. Ik vroeg me af waarom de gayscene straight-acting tot het ideaal heeft verheven. En voerde innerlijke discussies over of het wegmoffelen van de onderlinge verschillen bijdraagt aan acceptatie.

Al deze diepe gedachten vond ik nogal vermoeiend, en prompt had ik zin om mezelf te verdoven met een flinke borrel. Sindsdien ligt het boek ongelezen op mijn nachtkastje. Volgens mij heb ik er genoeg van opgestoken: geluk komt wanneer je je eigenwaarde niet meer laat afhangen van anderen.

Weg met de homoacceptatie!

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

365

En ik dacht dat het water in de Noordzee verontreinigd was, van olielozingen door boorplatformen en zo, blijkt de zee een reinigend vermogen te hebben. Tenminste, voor mij dan, want ik ben afgelopen donderdag de Noordzee in geweest en ik kwam er als herboren uit.

Dat effect was voor mij onverwacht.

Ik liep me vorige week sowieso te verwonderen op het eerste seminar van het jaarprogramma van 365 Dagen Succesvol. ‘Waar ben ik aan begonnen?’ vroeg ik mezelf geregeld af. Ik ben, of nee, ik was iemand die zelfhulpboeken een belachelijk concept vond. ‘De enige die beter worden van zelfhulpboeken zijn de auteurs,’ dacht ik. Uit nieuwsgierigheid heb ik er enkele gelezen. Het lukte me nooit om de inhoud serieus te nemen. Dat kwam door de auteursportretten op de achterkant van het boek. Google maar eens op Alain de Botton, Wayne Dyer of Dr. Phil. Ze zien er uit als griezelige kluizenaars, die in de vrieskist het stoffelijk overschot van hun overleden moeder bewaren. Geen types die ik snel om raad ga vragen.

Enter David en Arjan, schrijvers van het boek 365 Dagen Succesvol. Op foto’s zien ze er normaal uit. Waarschijnlijk hebben ze allebei geeneens een vrieskist. Dus durfde ik het aan om hun boek te lezen. Ik moet wat, ergens zwevende tussen een voorbije dertigersdip en een naderende midlifecrisis. Ik ben getrouwd, woon in een leuk huis, heb een goede baan, en ben toch ontevreden. Om de zelfhulpgoeroes van Doe Maar te citeren: een algeheel gevoel van ‘is dit alles wat er is?’.

De ondertitel van het boek (‘jouw beste jaar ooit’) klonk hysterisch en aanlokkelijk tegelijkertijd. Een paar bladzijdes verder hadden ze me al ingepakt. Het boek was bedoeld voor ‘iedereen die een gelukkig en succesvol leven niet aan het toeval wil overlaten’. Dat raakte me. Ik heb al langer het gevoel dat ik op de passagiersstoel zit, en mijn leven nauwelijks kan besturen. Onzin natuurlijk, maar een prima redenatie om nergens verantwoordelijkheid voor te hoeven nemen.

Het boek stelde allerlei diepzinnige vragen waarop ik geen antwoord wist. ‘Magie bevindt zich buiten je comfortzone,’ stond er op een andere bladzijde. Een volkomen afschrikwekkend gegeven voor een gewoontedier als ik. Om mezelf te helpen het avontuur aan te gaan, heb ik me aangemeld voor het jaarprogramma.

Geheel buiten mijn comfortzone stond ik – als koukleum – ineens in de ijskoude Noordzee.

Omdat het kon.

Of beter nog: omdat ik het wilde.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.