Schnitzelgate

Er is een hoop verontwaardiging over de laatste actie van de Nederlandse Voedsel en Warenautoriteit (NVWA) maar om totaal verkeerde redenen. Als de NVWA werkelijk denkt dat de productnamen van de Vegetarische Slager tot verwarring leiden, dan onderschat zij het intellect van de Nederlanders. Voor wie precies is het onduidelijk dat een bakje ‘visvrije tonyn’ of een ‘vegetarische gehacktbal’ vlees noch vis bevat? Bovendien haalt de NVWA oude koeien uit de sloot. Dezelfde discussie is in 2012 al uitgebreid gevoerd. Toen had een CDA-kamerlid, overduidelijk bevangen door de salmonellabacterie of de gekke-koeienziekte, er bezwaar tegen dat vleesvervangers als ‘burgers’ of ‘schnitzels’ werden verkocht. Om deze ‘schnitzelgate’ werd even smakelijk gelachen. En daarna maakte iedereen zich weer druk over belangrijke zaken. Zoals de verkiezing van ‘plofkip’ tot het woord van het jaar van 2012.

Vorige week sommeerde de NVWA de Vegetarische Slager dus tot het aanpassen van die ‘misleidende’ productnamen. Meteen waren er geruchten dat het een gecoördineerde actie was van de ‘vleeslobby’. Om imagoschade voor de vee-industrie te voorkomen was de NVWA er als de kippen bij met een verklaring zij ‘een melding’ over de Vegetarische Slager in behandeling hadden genomen. Afkomstig van de keurslager uit Schubbekutteveen, schat ik zo in. Een enkele vleeslobbyist dus.

Daarom kom ik meteen uit voor mijn eigen verstrengelde belangen in deze discussie. Ik ben namelijk obligatiehouder van de Vegetarische Slager. Ik ben er financieel bij gebaat dat de Vegetarische Slager succesvol is. Al was het gunstige rendement van de obligaties voor mij een bijzaak. Ik, een fervent fan van frikandelen, investeerde namelijk in een ‘slagerij’ (de NVWA vindt het vast een verkeerde benaming) waar men vegetarische frikandelbroodjes ging produceren. Sinds deze in het vriesvak van de supermarkt liggen, eet ik geen frikandellen van vlees meer. Nu ben ik werkelijk vegetariër.

Alhoewel, daarover verschillen de meningen.

Mijn vriend heeft vanaf zijn geboorte nooit vis of vlees gegeten. Hij walgt van de producten van de Vegetarische Slager. De kipstuckjes, speckjes en de bratwurst mogen dan uit plantaardige ingrediënten bestaan, zie zien er uit als vlees. Of in het geval van de vegetarische paté die ik graag op mijn boterham smeer, ruikt het zelfs naar paté. Of ‘kattenvoer’ zoals mijn vriend het omschrijft. Hij wil, als rechtgeaarde vegetariër, absoluut geen vleesvervanger die doet alsof het vlees is. De replica’s van de Vegetarische Slager zijn dus vooral verwarrend voor de vegetarische consument.

Daar moet de NVWA eens werk van maken.

Blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Vinkjes

Ik ben bepaald geen orakel op het vlak van sociale media. ‘Dat gaat niemand gebruiken,’ dacht ik toen Twitter in 2006 werd uitgevonden. Ik begreep niet waarom je je in een schamele 140 tekens wilde uitdrukken. Destijds had je per sms of e-mail immers een onbeperkt aantal tekens tot je beschikking. Om toch bij de tijd te blijven, heb ik een ietwat verwaarloosd Twitteraccount.

Terwijl ik Twitter een onhandig medium vindt om berichten mee te versturen, gaat het getwitter niet geheel aan mij voorbij. Want ik ben altijd nieuwsgierig naar waar men zich in Nederland druk over maakt. Daarvan krijg ik op Twitter een heel aardig beeld, door het volgen van de trending topics. Zo ontdekte ik dat niemand zich grote zorgen maakt over wereldproblemen als ebola of IS. De introductie van twee onschuldige blauwe vinkjes in Whatsapp daarentegen, leidt in luttele minuten tot grote consternatie.

Ergens begrijp ik dat, want de grijze vinkjes in Whatsapp waren hedendaagse hiërogliefen waarvan de betekenis geruime tijd onduidelijk was. Pas na jaren begreep ik waarom de vinkjes de ene keer tegelijk verschenen, en een volgende keer het tweede vinkje pas uren later oplichtte. Het eerste vinkje betekent dat het bericht is verstuurd, de tweede dat het bericht is ontvangen. Sinds gisteren worden de vinkjes zodra het bericht is gelezen ineens blauw. Door naar links te swipen, zie je het exacte tijdstip waarop het bericht is gelezen. Dat wordt door veel twitteraars gezien als een grove schending van de privacy.

De hysterische tweets over deze nieuwe Whatsapp-functionaliteit vond ik hilarisch. Blijkbaar heeft iedereen klakkeloos ingestemd met de gebruikersvoorwaarden bij het downloaden van Whatsapp. Daarmee gaf men Whatsapp toegang tot alle contactgegevens, foto’s en berichten op de telefoon. Dat is de prijs die je betaalt voor het ‘gratis’ gebruik van Whatsapp. Daar heeft niemand zich ooit aan gestoord. Nee, dat je nooit meer de smoes kunt gebruiken dat je een bericht nog niet had gelezen, dat vindt men pas erg. Allemaal doodsbang voor de onherstelbare schade die een vriendschap oploopt, nu de verzender ziet hoe snel ze reageren na het lezen van zijn bericht.

Misschien ben ik hopeloos ouderwets, maar als je je persé druk wil maken om wat vinkjes, leg dan die telefoon eens aan de kant. De winter komt er aan. Voer eens een paar vinkjes in de tuin. Je verricht een goede daad, en wordt er als bonus weer heerlijk rustig van.

Advertorial

Er zijn producten die ik al vele jaren achteloos voor lief neem. Ik dacht altijd dat ik weinig waarde hecht aan materiële zaken, maar dat is niet helemaal waar. Ik ontdekte dat er paar dingen zijn waar ik niet zonder kan leven. Een van die onmisbare dingen wil ik graag met jullie delen. Misschien dat dit product voor jullie net zo verrijkend is, als het in mijn leven is geweest. Ik kan er namelijk inmiddels niet meer zonder leven. Ik gebruik het thuis, op mijn werk en bij vrienden. Wanneer ik ga kamperen is het een van de eerste dingen die ik inpak, omdat ik er simpelweg zelfs in het buitenland niet meer zonder kan. Op de bekende vraag welk ding ik meeneem naar een onbewoond eiland, is er maar één ding dat ik absoluut niet wil missen en dat is mijn lievelingsproduct: Page® Kussenzacht.

Page® Kussenzacht is namelijk mijn favoriete toiletpapier. Ik vind de kwaliteit van toiletpapier heel belangrijk want je brengt ongemerkt toch veel meer tijd door op het toilet, dan je eigenlijk denkt. De keuze van een goed toiletpapier is iets dat wordt onderschat. Wanneer het gaat om andere soorten papier, zoals schrijfpapier, maken we daarin bewuste keuzes. We vinden het heel normaal dat je zweert bij de notitieboeken van Moleskine. Ik vind het jammer dat er weinig aandacht is voor de keuze voor een goed toiletpapier. Iedereen weet immers dat het gebruik van het goedkopere, gerecyclede toiletpapier ernstige huidirritatie oplevert. Goedkoop wordt dan uiteindelijk duurkoop met al die doktersrekeningen achteraf.

Daarom veeg ik exclusief met Page® Kussenzacht. De drie zachte laagjes van dit toiletpapier, hebben kleine luchtkussentjes die zorgen voor een extra zacht gevoel en die de huid niet irriteren. Je voelt echt het verschil. Daarom gun ik mijzelf dat kleine beetje extra luxe. Ieder afzonderlijk velletje voelt als een cadeautje. Page® Kussenzacht is milieu- en diervriendelijk. Het toiletpapier heeft het FSC keurmerk omdat de grondstoffen afkomstig zijn uit verantwoord beheerde bossen. Uit de blije puppies in de Page®-reclame, blijkt dat het significant diervriendelijker is dan andere merken toiletpapier.

Ben je nieuwsgierig geworden naar hoe Page® Kussenzacht dagelijks voor een klein moment van levensgeluk kan zorgen? In samenwerking met Page®, mag ik een voordeelverpakking met tien rollen 3-laagspapier weggeven! Je doet mee aan deze winactie door hieronder een reactie te geven. Leg daarin uit waarom jij toe bent aan het luxe gevoel van Page® Kussenzacht.

Komkommernieuws

Een groot voordeel van een vliegramp en bombardementen in Israël en op de Gazastrook, is dat we deze zomer geen last hebben van het traditionele komkommernieuws. In de zomermaanden van eerdere jaren kon je zomaar de ochtendkrant openslaan om tot de ontdekking te komen dat je twee euro had betaald voor een verzameling van non-nieuws.

Vorig jaar nog, werden we in de zomermaanden verveeld met het bericht dat er een vijf meter lange haai de deuropening van de Sea Dog Brew Pub in Nantucket blokkeerde. Ik moest eerst opzoeken waar dit nietszeggende plaatsje lag. Het bleek een eiland te zijn voor de kust van Massachusetts, de literaire klassieker Moby Dick speelt zich gedeeltelijk af op Nantucket. Een walvis op de stoep had veel meer voor de hand gelegen, daarom stond de eigenaar van de pub waarschijnlijk perplex van het feit dat het een haai was. Ik stond vooral er perplex van dat echt elke serieuze krant dit nieuwsbericht publiceerde op de site. Blijkbaar was dit het meest belangwekkende nieuws dat de redactie op dat moment had te melden.

Opvallend is dat komkommernieuws vaak diergerelateerd is. Er was grote commotie vorig jaar of de vondst van een karkas van een wolf in de Noordoostpolder. Het leidde tot felle discussies op de opiniepagina’s tussen natuurbeschermers en boeren, met als centrale twistpunt of de wolf thuishoort in de Nederlandse natuur. Uiteindelijk liep dit met een sisser af want de wolf was waarschijnlijk dood gedumpt in Nederland. Eveneens is er in de zomer regelmatig aandacht voor onzinnige onderzoeken. Zoals het onderzoek waaruit bleek dat honden een geeuw van hun baasje overnemen uit empathie. Ik vraag me bij dit soort berichten af welk nut dergelijke onderzoeken hebben. En het roept bij mij de gedachte op dat er meer kan worden bezuinigd op wetenschappelijk onderzoek. Misschien een onderwerp waarover de krant komende zomer eens kan schrijven.

Deze zomer kreeg ik meer nieuwswaarde voor mijn geld in de ochtendkrant: verschrikkelijke bombardementen en een per ongeluk neergeschoten passagiersvliegtuig. Ik zag afschuwelijke paginagrote fotoreportages van weggevaagde woonwijken, de rondslingerende bagage van de MH17 en een colonne van tientallen rouwwagens op de snelweg.

Ik merkte dat ik opgelucht was toen er berichten verschenen over het onbeduidende zeevisje Pieterman. Die steekt, toegegeven, extreem pijnlijk maar is verder allesbehalve gevaarlijk. Als komkommernieuws een teken is van relatieve rust op de wereld, dan beloof ik plechtig om er voortaan niet meer over te klagen.

Vegetariër

Het is een wonder dat mijn vriend bij me is gebleven nadat ik voor het eerst voor hem had gekookt. Het moet de entourage, een mooi gedekte tafel met kaarslicht, zijn geweest. Onmogelijk dat mijn kookkunsten hem hebben overtuigd.

Mijn vader heeft me geleerd een oerdegelijke Hollandse pot op tafel te zetten. Aardappels, groente met een stukje vlees. Ik had dus in paniek moeten raken toen bleek dat mijn vriend vegetariër was. In mijn naïviteit heb ik hem een plak tofu voorgeschoteld, die ik op dezelfde wijze had bereid als mijn zalmmoot. Gekruid met zout, peper, en wat verse dille, in twintig minuten afgebakken in de oven. Hij heeft zijn bord niet leeg gegeten. Nadat ik zelf een hap van de tofu had genomen, kon ik hem daar geen ongelijk in geven. De tofu had de smaak van opgewarmde rubber.

Andersom was het voor mij ook wennen aan het culinaire repertoire van mijn vriend. Voor wat een romantisch diner had moeten worden, kookte hij een gerecht met gebakken champignons bedekt door een grijzig prutje, dat voor roomsaus doorging. Het soort gerecht dat je tegenkomt op foto’s in smoezelige kookboeken uit de jaren zeventig. Dat is geen verwijt, hij heeft op dergelijke manier leren koken van zijn moeder. En toegegeven, dat grijze prutje smaakte beter dan het eruit zag. Toch, mijn oog wilde ook wat.

Na deze kennismaking met de vegetarische keuken was ik vastbesloten om carnivoor te blijven. Geen enkel probleem dat ik voor mijzelf in een apart pannetje een gehaktbal moest braden. Ik had me alleen verkeken op de reactie van mijn vriend, die nog nooit vlees of vis gegeten heeft. Een getergde blik nadat hij een pond half om half gehakt in de koelkast tegenkwam. Kokhalzende geluiden tijdens het bakken van visticks. ‘Hoe smaakt zo’n lapje lijk eigenlijk?’ vroeg hij aan mij, toen ik op een heerlijk stukje rosé gebakken biefstuk kauwde.

De doorslag gaf dat mijn vriend me urenlang weigerde te zoenen als ik vlees gegeten had. Als smoorverliefd schepsel verlangde ik voortdurend naar zijn kussen. Het was een gehaaide doch effectieve manier om mij tot het vegetarisme te bekeren.

Omdat ik nog enige ruggengraat heb, weigerde ik pertinent om zijn recepten voor nondescripte prakjes van seizoensgroenten, paddenstoelen en noten te bereiden. Ik wilde best vegetarisch eten, mits op enig niveau. En zo veranderde hij mij, naast in een hardcore vegetariër, ook in een kookboekenfetisjist.

Poezen

Mensen die vlak voor de zomervakantie de gezinshond of huiskat ergens op een parkeerplaats de auto uitzetten, ik begrijp jullie! Nou ja, ik begrijp niet waarom je zo’n beest langs de A16, op weg naar de camping in Frankrijk, aan een boom vastbindt. Een ommetje langs het plaatselijke dierenasiel voor zo’n trouwe viervoeter, vind ik dan wel het minste. En een vakantie is geen legitieme reden om je huisdier plotseling weg te doen. De vakantie plan je meestal ruim van tevoren. Genoeg tijd dus om een logeeradres of oppas te regelen. Dan heb ik het nog niet eens gehad over technische hoogstandjes zoals ’n elektronische voederbak, die zelfs een oppas overbodig maken.

Wat ik goed snap is dat je ergens tussen het kattenbak verschonen, de hond uitlaten en het ontwormen door tot het weinig verrassende inzicht komt dat een huisdier veel tijd kost. En ik kan me voorstellen dat het een aanlokkelijk idee is om je tijd te besteden aan iets anders dan een mottige poes of hond.

Voordat ik allerlei boze e-mails ontvang van overijverige animalcops, ik bedoel niet dat je onverantwoordelijk bent voor het welzijn van een huisdier. De verzorging van zo’n beest bestaat uit méér dan zorgen voor een uitgebalanceerd dieet van water, droge brokken en blikvoer. Of het wekelijks verschonen van de kattenbak met  zo’n gepatenteerde, gearomatiseerde en absorberende kattenbakvulling. En de jaarlijkse inenting bij de dierenarts. Dat is allemaal goed te doen. Maar daarmee ben je er niet. Een huisdier heeft aandacht nodig in de vorm van eindeloos aanhalen en aaien. Besteed je daar geen tijd aan dan krijg het beest een milde depressie. Dat is herkenbaar aan symptomen als het kapot bijten van de driezitsbank, of het krabben aan het behang. Als baasje word je daar ook diepongelukkig van.

Toch is het een taboe om te zeggen dat je geen tijd meer hebt voor een huisdier. Dat komt je meteen op valse beschuldigingen van activistische dierenvrienden te staan. Maar het eeuwige excuus van plotselinge allergieën, het neemt bijna epidemische vormen aan, gelooft echt niemand meer.

Tijd voor een tegengeluid dus. Ik beken dat ik mijn lieve poezen Suske & Wiske heb weggedaan om tijdgebrek. Keihard gehuild heb ik toen ze werden opgehaald. Het schuldgevoel raak ik nooit meer kwijt. Maar die twee poezen krijgen goed te eten. Ze worden nu meer geaaid dan ooit tevoren. Er had ze ergere dingen kunnen overkomen.