Caps lock

Gisteren vroeg ik me, voor het eerst in jaren, in de pauze van de film af of ik de bioscoop wilde ontvluchten om er thuis nog een leuke avond van te maken.

Ik was naar de film ‘The Wolf Of Wall Street’ gegaan omdat de film lovende recensies kreeg. De kranten misten hooguit een moraal in het verhaal over Jordan Belfort, een man die steenrijk werd met schimmige aandelenhandel. Dat vond ik een vreemde conclusie. Als één ding me duidelijk is geworden in de afgelopen crisis, dan is het dat er in de financiële wereld weinig moraal is. Ik vond het prima dat het eens een realistische film was zonder het typerende zoetsappige einde dat de gemiddelde blockbuster uit Hollywood heeft.

Van tevoren was ik gewaarschuwd voor het grove taalgebruik in de film. Ik bezig zelf regelmatig gefrustreerd allerlei vloeken (bij voorkeur ‘godverdomme’ met een schrapende g, een slepende v, en een r die lekker over de tong rolt). Dus over het veelvuldig aanhoren van ‘fuck’ maakte ik me geen zorgen.

Na 90 minuten beeld vol sex, drugs en veel bankbiljetten was ik beduusd. Meestal knap ik bij films af op excessief geweld of onnodige seks, maar bij deze film knapte ik af op het geschreeuw. De personages spraken niet normaal maar schreeuwden elkaar doorlopend uitzinnig toe. Alsof het hele script met een ingeschakelde caps lock toets was uitgetypt en de acteurs dit te letterlijk hadden opgevat. Mijn oren suisden na zoveel verbaal geweld. De andere helft van de ruim 3 uur durende film moest ik dus nog uitzitten.

Tijdens de pauze twijfelde ik of ik me nog langer aan Leonardo DiCaprio wilde irriteren. In mijn puberjaren bracht hij mijn hoofd op hol met gevoelige rollen in ‘What’s Eating Gilbert Grape’ en ‘Marvin’s Room’. Sindsdien heeft Leonardo zich gespecialiseerd in het spelen van zelfverzekerde mannen met het geluk aan hun zijde, zoals in ‘Catch Me If You Can’. Dat speelt hij met verve, want zijn arrogantie in die film riep bij mij absolute afkeer op. Zo erg zelfs, dat ik lang geen films meer met DiCaprio wilde zien.

Gelukkig vond ik het zonde van mijn geld om halverwege huiswaarts te gaan. De tweede helft toont hoe Jordan Belfort zijn succes, geld en familie kwijtraakt. Leonardo speelde geloofwaardig de kwetsbaarheid van een man die ten einde raad is. En bij vlagen zag ik daar weer de jongen op wie ik ooit verliefd was geweest.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

11 reacties

  1. Ik vond het echt een geweldige film. Kan me wel vinden in het geschreeuw maar betwijfel ook of de sfeer en de setting zo goed was overgekomen als iedereen rustig en bedeesd met elkaar in gesprek was. Maar DiCaprio liet echt weer eens zijn beste kant zien, wat een baas.

  2. Ik vind een pauze dan vooral storend. Maar ja, ik ga ook nooit meer naar bioscoop, temeer daar die dicht is. Maar als ik wat zie dan hou ik vol ook, toch benieuwd hoe het afloopt en of het kwartje nog gaat vallen.

  3. Mijn man moet me echt meesleuren naar een film ;-) Voor een James Bond ga ik onmiddellijk overstag, ook voor actiefilms. De Hobbit zou ik dolgraag willen zien, maar die duurt ruim 3 1/2 uur en zolang kan ik niet stil blijven zitten. Wachten tot ie op dvd komt ;-)