Boekverfilming

Van mij mogen boekverfilmingen voortaan verboden worden. Ze zijn volkomen zinloos omdat de film, ondanks een miljoenenbudget en ettelijke special effects, het toch nooit haalt bij het boek.

De verfilming van Harry Potter, bijvoorbeeld. Ik had me Harry Potter als een lange, slungelige jongen voorgesteld. Verminkt voor het leven door een fors litteken in de vorm van een bliksemschicht dat, in mijn verbeelding, zo ongeveer zijn hele voorhoofd besloeg. Voor de verfilming werd het miezerige opdondertje Daniël Radcliffe voor de hoofdrol gecast. Zijn litteken was in de film zodanig miniscuul, dat er voor een plastisch chirurg geen eer aan te behalen valt.

De eerste film kwam eerder uit dan de latere delen van de boekenreeks. Met als gevolg dat mijn eigen verbeelding van Harry, werd vervangen door het slappe aftreksel uit de film. Mijn favoriete personage in de boeken, roddeljournaliste Rita Pulpers, zorgde voor de broodnodige humor in de alsmaar enger wordende kinderboeken. Het is onbegrijpelijk dat dit hilarische personage slechts in één van de films voorkomt.

Natuurlijk begrijp ik dat boeken niet letterlijk verfilmd kunnen worden. Ik zit ook niet te wachten op films van twaalf uur met ellenlange gedetailleerde beelden van de omgeving, zoals die uitvoerig in de boeken staan beschreven. Iedere boekverfilming zou een halfslachtige natuurdocumentaire worden met bevreemdende actie-scenes tussendoor. Maar door het vele schrappen wordt de verhaallijn van een boekverfilming soms onnavolgbaar. De film “Extreem luid en ongelooflijk dichtbij” begreep je niet zonder dat je het boek gelezen had. Ik betrapte mijzelf er op dat ik tijdens de film mijn vriend uitleg gaf over de sleutelscènes. Dit tot grote ergernis van de andere bioscoopgangers. En tot nog grotere schaamte van mijn vriend. Sindsdien gaat hij liever niet meer met me naar de bioscoop.

Eigenlijk heb ik nimmer een film gezien die precies de toonzetting van het boek weet te vangen. Laatst nog, viel de verfilming van “De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween” me tegen. De film wist de droogkomische verteltrant van het boek niet over te brengen. Het gevolg was dat ik na afloop teleurgesteld was. Iemand die het boek niet kende, was juist heel enthousiast. Dat bracht me op het idee voor een interessant experiment. Daardoor staat de bestseller “Een weeffout in onze sterren” al maanden ongelezen in de boekenkast. Wachtend op het moment dat ik de film gezien heb. Ik ben benieuwd of die volgorde me beter bevalt.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

37 reacties

  1. Ik vond de film van The Devil wears Prada veel beter dan het boek! Wss doordat Simon Baker meespeelt in de film…. (en wat hierbonder gezegd wordt over Karakter. Nog steeds 1 van de betere boeken ooit geschreven)

  2. Boekverfilmingen mogen van mij overgeslagen worden. Ik kijk heel graag films, maar zodra ik een boekverfilming zie van een boek dat ik zelf heb gelezen word ik elke keer weer teleurgesteld. Vooral omdat personages niet overeenkomen met mijn ‘fantasie’ en ze hele stukken weghalen die in mijn ogen vaak zo kenmerkend of belangrijk zijn. Ik snap wel dat ze een populair boek verfilmen, maar meestal houd ik het bij het boek.

    1. Ik vind het zo grappig dat iedereen hier zo eensgezind is over die boekverfilmingen. De meeste personen vinden het boek mooier… maar waarom zijn die boekverflimingen dan alsnog zo’n succes?

  3. Grappig, ik lees superveel en hoewel ik het ook prima kan doen zonder film, vind ik het wel altijd leuk als iets verfilmd wordt. Niet omdat ik het mooier/beter vindt, maar om iemand anders’ interpretatie te zien. Je verzint zelf altijd een uiterlijk bij iemand, of een setting ofzo van een locatie, en dat is dan in zo’n film heel anders. Vind ik altijd wel een grappige toevoeging.

    1. Roxanne, bedankt voor je reactie. En inderdaad soms is het een andere interpretatie van het verhaal. Er zijn ook positieve kanten aan elke boekverfilming, zeker vaak op het vlak van de locaties die ze gebruiken voor de film. Het brengt het tot leven!

  4. Ik denk niet dat ik al een verfilming heb gezien die ik beter vond dat het boek. Eigenlijk vraag ik me ook af of die mogelijkheid wel bestaat. Een boek is net zo leuk omdat je je eigen fantasie de vrije loop mag laten. Toch vind ik het zeker geen straf om af en toe naar een verfilming te kijken. Al blijven boeken voor mij wel altijd met ruime voorsprong op de eerste plaats staan.

      1. Volgens mij zijn een paar blog-collega’s me daar al in vooraf gegaan. Al zijn die meningen natuurlijk wel persoonlijk én dus ook verschillend. Wie weet verschijnt er dus toch nog eens iets over op mijn blog.

  5. Ik ben het hélemaal met je eens. Al lezend maak je jezelf van alles een voorstelling, niet gehinderd door beelden die anderen je opdringen. Nou vindt ik films kijken sowieso meestal niets, ze duren me meestal te lang. In een boek bepaal je zélf het tempo en lees je soms vluchtig over dingen heen die minder belangrijk voor het verhaal zijn.
    De énige film die ik ooit zag nadat ik het boek gelezen had was “a kiss before dying” ,het boek las ik in het Engels en ik las het ádemloos uit, ,reuze spannend.
    Later zag ik op TV de film waar de spanning vrijwel totaal ontbrak. Misschien een slecht voorbeeld omdat wanneer je de clou al weet de film eigenlijk nóóit meer zo spannend kan zijn.

  6. Ik ben het hier ontzettend mee eens! De magie van het boek verdwijnt voor mij compleet zodra ik de film zie. Ik kies zelf vaak voor één van de twee, maar nooit beide. Of ik lees het boek, of ik kijk de film. Anders vind ik het zonde van het verhaal!

    1. Dat is ook een goede tip, slechts één van tweeën doen. Ik blijf toch benieuwd naar hoe sommige boeken zijn verfilmd, dus helemaal strak toepassen kan ik die regel waarschijnlijk niet.

  7. Zo mee eens. Ik had The Hunger Games gelezen en was nog nooit zo verslaafd aan een boek. Ik kon het niet neerleggen maar de film… Mwah. Dikke tegenvaller. Durf nu de rest niet te zien…

  8. Ik ben een fanatiek The Walking Dead kijker, een stripverfilming. De twee meanderen vrolijk om elkaar heen. Her en der overlappen ze elkaar, maar ieder neemt ook zijn eigen vrijheden. Een perfect huwelijk.

  9. Ontzettend herkenbaar. Harry Potter is een van de ergste denk ik, omdat ik er zo’n totaal andere voorstelling van had gemaakt dan in de films uit kwam.

    Het boek Extremely loud and incredibly close (ik ben even de exacte Nederlandse vertaling vergeten) kon ik alleen maar volgen nadat ik de film had gezien. Maar dat kwam misschien doordat we dat boek moesten lezen met Engels (vandaar dat ik dus de precieze naam niet ken, de Engelse zit er zo ingebakken) en de stijl nogal apart was. Blijft een fantastisch boek (en film) trouwens

    1. Ik snap je helemaal. Mijn vriend vond “Extreem luid en ongelooflijk dichtbij” prima te volgen zonder het boek te kennen. Ik bleef hem maar details influisteren die in het boek voorkwamen en in mijn ogen onmisbare achtergrondkennis zijn voor het begrijpen van het verhaal.

  10. Voor mij voelt de eerste versie van het verhaal altijd als de ‘echte’, of het nou het boek is of de verfilming. Als ik eerst een film zie en dan pas een boek lees, vind ik het heel irritant dat dingen niet kloppen in dat boek. Had ik heel erg bij bvb Interview with the vampire. Maar goed, uiteindelijk was de schrijver toch het eerst.

    (Nog even over Harry Potter: inmiddels kan ik me niet meer herinneren hoe ik de personages voor me zag voordat de films werden gemaakt. Dat vind ik best jammer)

    1. Ik heb inmiddels het boek van The fault in our stars uit. Persoonlijk vond ik het minder storend dat het verhaal iets afweek van wat ik in de film had gezien. Het was iets uitgebreider dan in de film. Daar zit voor mij, denk ik, de clou: had ik het boek eerst gelezen dan ontbreekt er iets in de film. Nu las het als een soort ‘deleted scene’ die de film niet had gehaald.

      1. Een beetje suggestieve vraag, maar: vond je het boek niet mooier? Lijkt me best een belediging voor het boek namelijk, leuke details en prachtige hoofdstukken die moeten terugvallen tot ‘deleted scenes’…

        Overigens heb ik de verfilming van ‘de Vliegeraar’ (The Kite Runner) gekeken met een groep waarin ik de enige was die het boek had gelezen. Niemand snapte het. Doodzonde van zo’n indringend verhaal.

        1. Ik vond het boek inderdaad mooier. Het feit dat Hazel twee keer Peter van Houten ontmoet in Amerika, voegt iets toe. In de film voelde dat – zonder het boek te kennen – wat gehaast of afgeraffeld. De Vliegeraar ken ik niet, zowel het boek als de film. Het boek staat al jaren klaar op mijn e-reader maar heb ik nog nooit gelezen.

  11. Haa… Herkenbaar. Wanneer je zelf een boek voor de eerste keer leest maak je een hele eigen voorstelling van de personages. Maar zodra je de film gezien hebt kan je de personages niet anders meer voorstellen als de acteurs.

    Eén van de magische dingen van lezen is juist dat iedereen het zich anders voorstelt. Hoewel ik De Weeffout in onze sterren een goede film vond, was het boek gewoon veel beter, zoals dat in bijna alle gevallen zo is.

    Zelf heb ik Norwegian Wood vandaag voor de vierde keer uitlezen. En hoewel ik weet dat er een prachtige film van is gemaakt wil ik ergens mijn eigen voorstelling van het boek nog niet kwijt. ;)

    1. Isabel, dat is natuurlijk ook gewoon een goed idee. Niet de verfilming van je favoriete boek gaan bekijken. Dat had ik eigenlijk moeten doen met “Extreem luid en ongelooflijk dichtbij”. Ware het niet dat de film uitkwam toen ik in New York was, en ik het enorm toepasselijk vond om de film daar in de bioscoop te gaan kijken….

  12. Bij de Smurfen pakte het heel goed uit, van stripvehaal naar bioscooptekenfilm, en via de muziek en een tv tekenfilmserie en stropboeken verder.

    Maar een verhaal in een boek is een heel ander verhaal dan op film, lijkt me, en ook beter maar niet doen. Verzin zelf wat.

    1. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik de smurfenfilm niet heb gezien. Van vrienden met kinderen heb ik vooral positieve dingen gehoord. Over de Lego-film trouwens ook, dat verbaasde me nog meer. Een film gebaseerd op speelgoed, wel origineel.

  13. The Fault In Our Stars is een prima film. Boek is beter, maar dat valt uiteraard te verwachten. Wat ik wel een fenomenale boekverfilming vind is The Lord of the Rings. Peter Jackson heeft het bronmateriaal zo enorm goed aangepakt. Ja, er ontbreken dingen die fans zoals ik gezien hadden willen hebben -bijv. Tom Bombadil in Fellowship. Maar goed, voor mij is het een aanvulling op het bronmateriaal.

    1. Tom Bombadil miste ik inderdaad. Ik heb bewust Lord of the Rings niet genoemd in dit stukje, want dat is inderdaad een behoorlijk goede boekverfilming. Grappig was dat degenen die het boek niet hadden gelezen, de films soms te traag vonden en bepaalde scenes nutteloos vonden.